यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके ।
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥ ४६ ॥

யாவாந் அர்த்த உதபாநே ஸர்வத: ஸம்ப்லுதோதகே |
தாவாந் ஸர்வேஷு வேதேஷு ப்ராஹ்மணஸ்ய விஜாநத: ||  46 || 

பொருள்:

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பெரும் நீர்நிலையைப் பெற்ற ஒருவனுக்கு ஒரு சிறிய கிணற்றினால் கிடைக்கும் பயன் எவ்வளவோ, அவ்வளவே வேதங்கள் அனைத்தினாலும் ஞானத்தை உணர்ந்த பிராஹ்மணனுக்குக் கிடைக்கும் பயனும் ஆகும்.

விளக்கம்:

இந்த நாற்பத்தி ஆறாவது ஸ்லோகம், இதுவரை பகவான் கர்ம யோகத்தைப் பற்றிப் பேசிய கருத்துகளின் ஒரு முக்கியமான நிறைவைத் தருகின்றது. கர்ம யோகம் வாழ்க்கையின் முதல் படியாக இருந்தாலும், அது வெறும் அன்றாடக் கடமைகளைச் சரியாகச் செய்வதற்கான ஒரு முறையாக மட்டும் முடிந்து விடுவதில்லை. கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனம் பக்குவமடைந்து, வைராக்கியம் வளர்ந்து, சத்துவ குணம் அதிகரித்து, நிச்சயமான புத்தி உருவாகி, அந்தத் தகுதியுடன் ஞான யோகத்திற்குச் சென்று ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்தால், இறுதியில் மோக்ஷம் என்ற முழுமையான இலட்சியத்தை அடைய முடியும். இந்த முழுப் பயணத்தின் தொடர்பை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் இந்த ஸ்லோகத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சென்ற ஸ்லோகத்தில் பகவான் கர்ம யோகியாக வாழ்வதற்குத் தேவையான ஐந்து முக்கியமான சாதனைகளைச் சொன்னார். நிஸ்த்ரைகுண்யமாக இருத்தல், நிர்த்வந்த்வமாக இருத்தல், நித்ய சத்துவத்தில் நிலைபெறுதல், யோகக்ஷேமத்தில் அதிகமான பற்றை விடுதல், ஆத்மவானாக இருந்து விழிப்புடன் இருத்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் மனம் பக்குவமடைகிறது. இப்படிப்பட்ட பக்குவமான மனத்துடன் ஒருவன் ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியடைகிறான். ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்தவனுக்கு கிடைக்கும் பலன் முழுமையானது. அந்தப் பூரணமான பலனைப் புரிய வைப்பதற்காக பகவான் இங்கு ஒரு அழகான உவமையை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

“யாவான் அர்த்த உதபானே” என்று தொடங்குகின்றார். “யாவான்” என்றால் எவ்வளவு; “அர்த்தஹ” என்றால் பிரயோஜனம் அல்லது பயன்பாடு; “உதபானே” என்றால் சிறிய நீர்த்தேக்கம், கிணறு அல்லது குட்டை போன்ற நீர் கிடைக்கும் ஒரு சிறிய இடம். பொதுவாக தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில் ஒரு கிணறு இருந்தால் அந்தக் கிணற்றின் பிரயோஜனம் மிகப் பெரியதாக இருக்கும். தாகமாக இருக்கும் ஒருவருக்கு ஒரு சிறிய கிணற்றில் கிடைக்கும் தண்ணீர்கூட மிகப் பெரிய உதவியாக இருக்கும். ஆனால் அதே கிணற்றைச் சுற்றிலும் எல்லா திசைகளிலும் பரந்து விரிந்த அளவில் தண்ணீர் நிறைந்திருந்தால், அந்தச் சிறிய கிணற்றின் தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் என்னவாக இருக்கும்?

அதைத்தான் “ஸர்வதஃ ஸம்ப்லுதோதகே” என்ற பகுதியில் பகவான் கூறுகின்றார். “ஸர்வதஃ” என்றால் எல்லா பக்கங்களிலும்; “ஸம்ப்லுதோதகம்” என்றால் பரந்து நிறைந்த நீர். எங்கு பார்த்தாலும் தண்ணீர் நிறைந்திருக்கின்ற ஒரு சூழ்நிலையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்படிப்பட்ட நிலையில் ஒரு சிறிய கிணறு இருந்தாலும், அந்தக் கிணற்றிலிருந்து தனியாகத் தண்ணீர் எடுத்துப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் பெரிதாக இருக்காது. ஏனென்றால் எங்கு சென்றாலும் தண்ணீர் கிடைக்கின்றது. சிறிய நீர்த்தேக்கத்தில் கிடைக்கும் பயன்பாடு ஏற்கனவே பரந்த நீர்ப்பெருக்கினால் கிடைத்துவிட்டது.

இதையே அடுத்த வரியில் “தாவான் ஸர்வேஷு வேதேஷு ப்ராஹ்மணஸ்ய விஜானதஃ” என்று பகவான் வேதத்தோடு தொடர்புபடுத்துகின்றார். “தாவான்” என்றால் அதே அளவு; “ஸர்வேஷு வேதேஷு” என்றால் அனைத்து வேதங்களிலும்; “ப்ராஹ்மணஸ்ய” என்றால் இங்கு உயர்ந்த தகுதியை உடைய பிராமணனுக்கு; “விஜானதஃ” என்றால் உண்மையை அறிந்தவனுக்கு, பரம்பொருளை ஞானத்தின் மூலம் அறிந்தவனுக்கு என்று பொருள்.

இங்கு “பிராமணன்” என்ற சொல்லை வெறும் பிறப்பின் அடிப்படையில் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. இந்த ஞான காண்டச் சூழலில், சாஸ்திரத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கான தகுதியைப் பெற்றவன், சத்துவ குணத்தில் நிலைபெற்றவன், கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனத்தைப் பக்குவப்படுத்திக் கொண்டவன், பின்னர் ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்தவன் என்ற பொருளில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக “விஜானதஃ” என்ற சொல் அவன் வெறுமனே கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவன் அல்ல; அந்த ஞானத்தை அடைந்தவன் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்த இடத்தில் கர்ம யோகத்துக்கும் ஞான யோகத்துக்கும் உள்ள தொடர்பை மறந்துவிடக்கூடாது. ஒருவன் நேரடியாக ஞானத்தை அடைவதற்கு மனப்பக்குவம் தேவை. அந்த மனப்பக்குவத்தை உருவாக்குவதற்கு கர்ம யோகம் உதவுகிறது. கர்ம யோகப்படி கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம் மனத்தில் உள்ள ராக–த்வேஷங்கள் குறைகின்றன; ஆசைகளின் தீவிரம் குறைகிறது; வைராக்கியம் வளர்கிறது; சத்துவ குணம் அதிகரிக்கிறது; நிச்சயமான புத்தி உருவாகிறது. இப்படிப்பட்ட மனத்துடன் ஞான யோகத்தை மேற்கொள்ளும்போது ஆத்ம தத்துவத்தை அறியும் தகுதி உருவாகிறது. ஆத்ம ஞானம் கிடைத்தவுடன் அந்த ஞானத்தின் பலன் முழுமையானது.

இதைக் கவனிக்காமல் இந்த ஸ்லோகத்தை மட்டும் பார்த்தால், “ஞானம் வந்தவுடன் கர்மங்கள் தேவையில்லை என்று பகவான் கூறுகிறார்” என்ற அளவிலேயே பொருள் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் முழு அத்தியாயத்தின் தொடர்ச்சியைப் பார்த்தால் கருத்து இன்னும் ஆழமானது. கர்ம யோகம் தேவையில்லை என்று ஆரம்பத்திலேயே பகவான் சொல்லவில்லை. மாறாக, கர்ம யோகம் மனத்தைத் தயார்படுத்தும் முதல் முக்கியமான சாதனை என்று தொடர்ந்து விளக்கி வந்தார். தயாரான மனம் ஞானத்தைப் பெறுகிறது. ஞானம் கிடைத்த பிறகு, ஞானியுடைய நிலையை ஒப்பிடும்போது கர்மகாண்டத்தின் மூலம் அடையக்கூடிய பலன்களின் முக்கியத்துவம் மிகவும் குறைந்து விடுகிறது.

இதற்காகத்தான் சிறிய கிணறும் பரந்த நீர்ப்பெருக்கும் என்ற உவமை பயன்படுத்தப்படுகிறது. தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில் ஒரு கிணறு இருந்தால் அதன் பயன் அளவிட முடியாதது. ஆனால் எங்கு பார்த்தாலும் தண்ணீர் நிறைந்திருந்தால் அந்தச் சிறிய கிணற்றின் தனிப்பட்ட பயன்பாடு மிகக் குறைந்து விடுகிறது. அதேபோல, சம்சார வாழ்க்கையில் பல்வேறு ஆசைகளுக்கான பல்வேறு பலன்களைப் பெறுவதற்காக வேதத்தின் கர்மகாண்டத்தில் சொல்லப்பட்ட கர்மங்கள் பயன்படுகின்றன. ஆனால் ஒருவன் அந்தக் கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனப்பக்குவத்தைப் பெற்று, ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்து, பூரணமான ஆத்ம ஞானத்தை அடைந்துவிட்டால், அதற்கு முன்பு அவன் தேடிய சிறு சிறு பலன்களின் அவசியம் அவனுக்கு இருப்பதில்லை.

இங்கு பகவான் கர்மகாண்டத்தை இழிவுபடுத்தவில்லை என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சிறிய நீர்த்தேக்கத்திற்கு தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில் மிகப்பெரிய பயன் இருக்கிறது. அதுபோல கர்மகாண்டத்திற்கும் அதற்குரிய நிலையில் பயன்பாடு உள்ளது. மனிதன் பல்வேறு ஆசைகளுடன் இருக்கும்போது அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, தர்மத்தின் வழியில் அவனைச் செயல்படச் செய்வதற்கும் கர்மகாண்டம் ஒரு பங்கு வகிக்கிறது. ஆனால் மனிதன் அந்த நிலையைக் கடந்து, கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஞானத்தை அடைந்தபோது, அவன் அடைந்துள்ள பூரணமான ஞானத்தின் முன்னிலையில் அந்தச் சிறு பலன்களின் தேவை குறைந்து விடுகிறது.

இதையே இன்னொரு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒருவன் சிறிய சிறிய நீர்நிலைகளில் இருந்து தண்ணீரைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். பின்னர் அவனுக்கு எங்கு பார்த்தாலும் பரந்து விரிந்த நீர்ப்பெருக்கு கிடைத்துவிட்டது. இப்போது அவன் மீண்டும் ஒவ்வொரு சிறிய நீர்த்தேக்கத்தையும் தேடி அலைந்து கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவனுக்குத் தேவையானது ஏற்கனவே மிகப் பெரிய அளவில் கிடைத்துவிட்டது. அதுபோல ஞானி அடைகின்ற ஆத்ம ஞானம் அவனுடைய அடிப்படைத் தேடலையே நிறைவு செய்கிறது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் இறுதி நோக்கத்தையும் நமக்குக் காட்டுகிறது. கர்ம யோகம் என்பது வெறும் நல்ல மனிதனாக வாழ்வதற்கான வழிமுறை அல்ல; வெறும் நல்ல கர்ம பலனைப் பெறுவதற்கான வழிமுறையும் அல்ல. அது மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனப்பக்குவத்தை உருவாக்கி, ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியான நிலைக்கு ஒருவனை அழைத்துச் செல்கிறது. ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்தபோது, அந்த ஞானம் மோக்ஷத்தை நோக்கிய இறுதி சாதனையாகிறது. எனவே கர்ம யோகம் முதல் படியாக இருந்தாலும், அதன் பயணம் இறுதியில் மோக்ஷத்தை நோக்கியே செல்கிறது.

இதில் “பிராமணஸ்ய விஜானதஃ” என்ற சொற்றொடர் மிகவும் முக்கியமானது. கர்ம யோகத்தைப் பின்பற்றி மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தியவன் ஞான யோகத்தை மேற்கொள்கிறான். சாஸ்திரத்தை முறையாகக் கேட்டு, சிந்தித்து, தெளிவுபடுத்திக் கொண்டு ஆத்ம தத்துவத்தை அறிகிறான். இவ்வாறு அறிந்தவன் “விஜானதஃ” — உண்மையை அறிந்தவன். அவனுடைய தேடல் இனி வெளிப்புறப் பொருள்களை அடைவதில் இல்லை. ஏனென்றால் அவன் தேடிய பூரணத்துவம் வெளியில் இல்லை என்பதை அவன் அறிந்துவிட்டான்.

இதைக் காட்டுவதற்காக ஒரு உதாரணத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஒரு மன்னன் தன்னிடம் இருந்த பெரிய ராஜ்யத்தையும் செல்வத்தையும் விட்டுவிட்டு துறவற வாழ்க்கையை மேற்கொண்டதாக வைத்துக்கொள்வோம். வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு, “இவ்வளவு பெரிய ராஜ்யத்தையும் செல்வத்தையும் விட்டுவிட்டாரே! எவ்வளவு இழப்பு!” என்று தோன்றலாம். ஆனால் அந்தத் துறவி உண்மையில் பூரணமான ஆனந்தத்தை அறிந்திருந்தால், அவன் விட்டது வரையறுக்கப்பட்ட ஒன்று; அவன் அடைந்தது எல்லையற்றது. அதனால் வெளிப்பார்வையில் அது தியாகமாகத் தோன்றினாலும், ஞானியின் பார்வையில் அது இழப்பு அல்ல; மாறாக வரையறுக்கப்பட்டதை விட்டுப் பூரணத்தை அறிந்த நிலையாகும்.

இதற்கு மாறாக, வரையறுக்கப்பட்ட பொருள்களுக்காக பூரணமான உண்மையை விட்டுவிடும் வாழ்க்கையே உண்மையான இழப்பாகும். ஒரு சிறிய பலனைப் பெறுவதற்காக பெரிய வாய்ப்பை விட்டுவிடுவது போல அது இருக்கும். ஞானி எதை அடைந்திருக்கிறான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், அவன் விட்டதாகத் தோன்றும் விஷயங்கள் உண்மையில் அவனுக்கு இழப்பாகத் தெரியாது.

ஆகவே இந்த ஸ்லோகத்தின் முழுமையான கருத்து என்னவென்றால், வேதத்தின் கர்மகாண்டம் மனிதனை அவனுடைய தகுதிக்கேற்ப பல்வேறு கர்மங்களிலும் பலன்களிலும் வழிநடத்துகிறது; கர்ம யோகம் அவனுடைய மனத்தை அந்தப் பற்றிலிருந்து படிப்படியாக விடுவித்து ஞானத்திற்குத் தயார்படுத்துகிறது; ஞான யோகம் அவனை ஆத்ம தத்துவத்தை அறியும் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது; ஆத்ம ஞானம் கிடைத்தவுடன் அவன் தேடிய பூரணத்துவம் அவனுக்குத் தெளிவாகிறது. அப்போது முன்பு தேடிய சிறு சிறு போகங்களும் பலன்களும், பரந்து விரிந்த நீர்ப்பெருக்கின் முன்னிலையில் சிறிய கிணற்றின் பயன்பாடு எவ்வளவு குறைவோ, அதுபோலவே முக்கியத்துவம் இழந்து விடுகின்றன.

எனவே நாற்பத்தி ஆறாவது ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் பயணத்தை ஒரு முக்கியமான இடத்தில் நிறைவு செய்கிறது. கர்ம யோகத்தில் தொடங்கிய சாதகன் கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, வைராக்கியம் மற்றும் நிச்சய புத்தியைப் பெற்று, ஞான யோகத்திற்குத் தகுதியடைந்து, ஆத்ம ஞானத்தை அடைகிறான். ஆத்ம ஞானம் கிடைத்த பிறகு அவனுடைய தேடல் பூரணமடைகிறது. இதனால் கர்ம யோகம் முதல் படியாக இருந்தாலும், அது அழைத்துச் செல்லும் இறுதி இலட்சியம் மோக்ஷமே. அடுத்ததாக பகவான் கர்ம யோகம் என்றால் என்ன, கர்மத்தை எப்படிச் செய்ய வேண்டும், கர்ம யோகத்தின் நடைமுறை லக்ஷணம் என்ன என்பதைக் குறிப்பாக விளக்கத் தொடங்குகின்றார்.