यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।                                                                                         

वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥ ४२ ॥

யாமிமாம் புஷ்பிதாம் வாசம் ப்ரவதந்த்யவிபச்சித: |                                    

வேதவாதரதா: பார்த்த நாந்யத் அஸ்தீதி வாதிந: || 42 || 

பொருள்:

“பார்த்தா! விவேகம் இல்லாதவர்கள், வேதத்தின் கர்மகாண்டப் பகுதிகளில் பற்றுக் கொண்டு, ‘இதைத்தவிர வேறு உயர்ந்த பயன் எதுவும் இல்லை’ என்று கூறி, கவர்ச்சிகரமானதும் ஆடம்பரமானதுமான வார்த்தைகளைப் பேசுகின்றனர்.”

 कामात्मानः स्वर्गपरा: जन्मकर्मफलप्रदाम् ।                                                                                 

क्रियाविशेषबहुलां मोगेश्वर्यगतिं प्रति ॥ ४३ ॥

காமாத்மாந: ஸ்வர்க்கபரா: ஐந்மகர்மபலப்ரதாம் |                                               

க்ரியா விசேஷ பஹுளாம் போகைச்வர்யகதிம் ப்ரதி || 43 ||

பொருள்:

“போகங்களில் ஆசை கொண்டவர்களும், சொர்க்கத்தை உயர்ந்த இலக்காகக் கருதுபவர்களும், பிறப்புக்கும் கர்மங்களுக்கும் ஏற்ற பலன்களை அளிக்கக்கூடியதும், பலவிதமான சடங்குகளும் செயல்முறைகளும் நிறைந்ததுமான வேதக் கர்மங்களை, போகம் மற்றும் ஐஸ்வர்யத்தை அடைவதற்காக நாடுகின்றனர்.”

मोगेश्वर्यप्रसक्तानां तयाऽपहृतचेतसाम् ।                                                                                   

व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥ ४४ ॥

போகைச்வர்யப்ரஸக்தாநாம் தயாபஹ்ருத சேதஸாம் |

வ்யவஸாயாத்மிகா புத்தி: ஸமாதௌ ந விதீயதே || 44 ||

பொருள்:

“போகம் மற்றும் ஐஸ்வர்யத்தில் அதிகப் பற்றுக் கொண்டவர்களுக்கும், அவற்றின் மீதான ஆசையால் மனம் கவரப்பட்டவர்களுக்கும், கர்மயோகத்தில் உறுதியான ஒருமுக புத்தி ஏற்படாது; அவர்களுடைய புத்தி ஸமாதி நிலையில் நிலைபெறுவதில்லை.”

விளக்கம்:

இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக இணைந்த கருத்தைக் கொண்டவை. நாற்பத்தி ஒன்றாவது ஸ்லோகத்தில் கர்ம யோகியின் புத்தி ஒருமுகமாகவும் உறுதியானதாகவும் இருக்கும் என்று பகவான் கூறினார். அதற்கு மாறாக, சிலருடைய புத்தி ஏன் பல கிளைகளாகப் பிரிந்து நிலைத்தன்மையை இழக்கிறது என்பதற்கான காரணத்தை இந்த நாற்பத்தி இரண்டு, நாற்பத்தி மூன்று, நாற்பத்தி நான்கு-ஆவது ஸ்லோகங்களில் பகவான் விளக்குகின்றார். சரியான இலட்சியத்தையும் அதற்கான சாதனையையும் அறியாமல், கேட்பதற்கு இனிமையாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கும் பலன் சார்ந்த வார்த்தைகளில் ஈடுபட்டு, போகம் மற்றும் ஐஸ்வர்யத்தின் மீது ஏற்கனவே உள்ள பற்றை மேலும் வளர்த்துக் கொள்பவர்களின் புத்தி இறுதியில் ஒருமுகமான நிச்சயத்தை இழந்து விடுகிறது என்பதே இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களின் மையக் கருத்தாகும்.

“யாமிமாம் புஷ்பிதாம் வாசம் ப்ரவதந்த்யவிபச்சிதஃ” என்று பகவான் தொடங்குகின்றார். “அவிபச்சிதஃ” என்பது சரியான அறிவும் தெளிவான விவேகமும் இல்லாதவர்கள், உண்மையை முறையாக விசாரித்து அறியாதவர்கள் என்று பொருள். அவர்கள் பேசுகின்றார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய பேச்சு சாதாரணமான பேச்சாக இல்லாமல் “புஷ்பிதாம் வாசம்” என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. “புஷ்பிதம்” என்றால் பூக்களால் நிறைந்தது போன்ற அழகானது என்று பொருள். ஒரு மரம் முழுவதும் பூக்களால் நிறைந்திருந்தால் அது பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருக்கும். அதுபோல அவர்களுடைய வார்த்தைகளும் கேட்பதற்கு மிகவும் இனிமையாகவும் அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கும்.

ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான கருத்தை கவனிக்க வேண்டும். பூக்கள் அழகாக இருப்பது போல வார்த்தைகள் இனிமையாக இருப்பதால் மட்டும் அவை நமக்கு உயர்ந்த பயனைத் தரும் என்று அர்த்தமில்லை. சில சமயம் பூக்கள் மட்டும் நிறைந்து காய், பழம் இல்லாத மரத்தைப் போல, அந்த வார்த்தைகள் கேட்பதற்கு இனிமையாக இருந்தாலும் மனிதனை உயர்ந்த ஆன்மிக இலட்சியத்திற்குக் கொண்டு செல்லாமல் இருக்கலாம். குறிப்பாக மனிதனுடைய ஆசைகளைத் தூண்டும் வகையில் பேசப்படும் வார்த்தைகள் மிகவும் கவர்ச்சியாகத் தோன்றும்.

அவர்கள் யார் என்பதை அடுத்ததாக “வேதவாதரதாஃ” என்ற சொல்லால் பகவான் குறிப்பிடுகின்றார். வேதத்தின் கர்மகாண்டப் பகுதியில் கூறப்படும் பலவிதமான கர்மங்களிலும் அவற்றின் பலன்களிலும் ஈடுபட்டு இருப்பவர்கள் என்று இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். வேதத்தில் பலவிதமான யாகங்கள், பூஜைகள், கர்மங்கள் மற்றும் அவற்றால் கிடைக்கும் பலன்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஒரு செயலைச் செய்தால் ஒரு குறிப்பிட்ட பலன், மற்றொரு செயலைச் செய்தால் வேறு பலன் என்று பலவிதமான வழிமுறைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இவற்றை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றின் இறுதி நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பது இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

அத்தகையவர்கள் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் முறை பெரும்பாலும் “எதைச் செய்தால் என்ன பலன் கிடைக்கும்?” என்ற அடிப்படையில் அமைகிறது. செல்வம் கிடைக்குமா, சுகம் கிடைக்குமா, அதிகாரம் கிடைக்குமா, புகழ் கிடைக்குமா, சொர்க்கம் கிடைக்குமா என்பதே அவர்களுடைய சிந்தனையின் மையமாகிறது. இத்தகைய பலன்களைத் தொடர்ந்து சிந்திப்பதால், வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலட்சியம் என்ன என்ற விசாரணை பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

இதனுடன் “நாந்யதஸ்தீதி வாதினஃ” என்ற கருத்தும் இணைகிறது. “இதற்கு அப்பால் வேறு எதுவும் இல்லை” என்று வாதிடுபவர்கள் என்று பொருள். உலகத்தில் கிடைக்கும் சுகம், செல்வம், அதிகாரம் அல்லது சொர்க்கம் போன்ற அனுபவங்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்த இலட்சியம் எதுவும் இல்லை என்று அவர்கள் கருதுகின்றார்கள். மோக்ஷம் போன்ற உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தைப் பற்றிய விசாரணைக்குச் செல்லாமல், அனுபவிக்கக்கூடிய பலன்களையே வாழ்க்கையின் முடிவான இலக்காகக் கருதுகின்றார்கள்.

அவர்கள் தங்களுடைய கருத்தைத் தங்களுக்குள் வைத்துக் கொள்வதில்லை. “வாதினஃ” — வாதிடுபவர்கள். மற்றவர்களிடமும் அதை வலியுறுத்திப் பேசுகின்றார்கள். “இதற்கு மேல் வாழ்க்கையில் என்ன வேண்டும்?”, “சுகமாக வாழ்வதே வாழ்க்கையின் நோக்கம்”, “செல்வமும் அதிகாரமும் இருந்தால் எல்லாம் கிடைத்துவிட்டது” போன்ற கருத்துகளை வாதமாக முன்வைக்கின்றார்கள். இத்தகைய வாதங்கள் வெளிப்படையாக வலிமையானதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையைத் தேடும் விசாரணைக்கு அது மாற்றாக இருக்க முடியாது.

இந்த மனிதர்களுடைய உபதேசம் ஏன் மிகவும் கவர்ச்சியாக இருக்கிறது என்பதை நாற்பத்தி மூன்றாவது ஸ்லோகம் மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறது. “காமாத்மாநஃ” என்று பகவான் கூறுகின்றார். ஆசையே அவர்களுடைய மனத்தின் அடிப்படை தன்மையாக உள்ளது என்று பொருள். அவர்களுடைய சிந்தனையின் மையத்தில் தொடர்ந்து ஆசை இருக்கிறது. “என்ன கிடைக்கும்?”, “என்ன அனுபவிக்கலாம்?”, “எப்படி இன்னும் வசதியாக வாழலாம்?”, “எப்படி அதிக அதிகாரத்தைப் பெறலாம்?” என்ற எண்ணங்களே அவர்களுடைய வாழ்க்கையை இயக்குகின்றன.

அதன் பின்னர் “ஸ்வர்க்கபராஃ” என்று கூறுகின்றார். ஸ்வர்க்கத்தையே உயர்ந்த இலக்காகக் கருதுபவர்கள். அவர்களுடைய பார்வையில் நல்ல கர்மங்களைச் செய்து புண்ணியத்தைச் சேர்த்து, அதன் பலனாக ஸ்வர்க்கத்தை அடைவதே மிகப்பெரிய சாதனை. ஆனால் வேதாந்தப் பார்வையில் ஸ்வர்க்கமும் இறுதி இலக்கு அல்ல. புண்ணியத்தின் பலனை அனுபவித்த பிறகு அந்த அனுபவம் முடிவடைகிறது; சம்சாரச் சுழற்சி தொடர்கிறது. ஆகவே மோக்ஷம் போன்ற நிரந்தர விடுதலையை நோக்கமாகக் கொள்ளாமல் ஸ்வர்க்கத்தையே இறுதி இலக்காகக் கொள்வது உயர்ந்த ஆன்மிகப் பார்வை அல்ல.

அவர்கள் பேசுகின்ற வார்த்தைகள் “ஜன்மகர்மபலப்ரதாம்” என்று கூறப்படுகின்றன. கர்மத்தின் பலனாக மீண்டும் பிறப்பைத் தொடர்ந்து அனுபவிக்கச் செய்யும் விதமான பலன்களை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் வார்த்தைகள் என்று இதன் கருத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு செயலைச் செய், அதன் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட பலனைப் பெறு; அந்தப் பலனை அனுபவி; மீண்டும் புதிய கர்மங்களைச் செய் என்ற சுழற்சியில் மனிதன் தொடர்ந்து சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். இதனால் பிறப்பு–கர்மம்–பலன் என்ற சுழற்சியில் இருந்து விடுபடாமல் தொடர்ந்து சம்சாரத்தில் நிலைத்திருக்க நேரிடுகிறது.

அடுத்ததாக “க்ரியாவிசேஷபஹுலாம்” என்று கூறுகின்றார். பலவிதமான கர்மங்களையும் பலவிதமான சாதனைகளையும் கூறும் பேச்சு என்று பொருள். “இதைச் செய்; அதைச் செய்; இந்த முறையைப் பின்பற்று; இந்தக் கர்மத்தைச் செய்; இந்தப் பலனைப் பெறலாம்” என்று எண்ணற்ற செயல்முறைகள் காட்டப்படுகின்றன. இத்தகைய பல்வேறு வழிமுறைகள் கேட்பவருக்கு அதிகமான வாய்ப்புகளைத் தருவது போலத் தோன்றினாலும், அவருடைய புத்தி எந்த ஒன்றை வாழ்க்கையின் முக்கிய இலட்சியமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தெளிவை இழக்கச் செய்யலாம்.

இந்த எல்லா செயல்களும் எதற்காகச் சொல்லப்படுகின்றன என்றால் “போகைஸ்வர்யகதிம் ப்ரதி” — போகத்திற்கும் ஐஸ்வர்யத்திற்கும் வழிவகுப்பதற்காக. “போகம்” என்பது இன்ப அனுபவம்; “ஐஸ்வர்யம்” என்பது செல்வம் மட்டுமல்லாமல் அதிகாரம், பதவி, ஆற்றல், வசதி போன்றவற்றையும் குறிக்கிறது. “இதைச் செய்தால் உனக்கு சுகம் கிடைக்கும்; இதைச் செய்தால் செல்வம் கிடைக்கும்; இதைச் செய்தால் அதிகாரம் கிடைக்கும்” என்று கூறும்போது, ஏற்கனவே அவற்றை விரும்பிக் கொண்டிருக்கும் மனம் உடனடியாக அந்த வார்த்தைகளால் ஈர்க்கப்படுகிறது.

இங்கேதான் இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களின் மிக முக்கியமான உளவியல் விளக்கம் வெளிப்படுகிறது. மனிதனுடைய மனத்தில் ஏற்கனவே போகத்திற்கும் ஐஸ்வர்யத்திற்கும் ஆசை இருந்தால், அந்த ஆசைக்கு ஏற்றவாறு யாராவது பேசும்போது அவன் மிக எளிதாக அதனால் கவரப்படுகிறான். வெளியில் இருந்து வரும் வார்த்தைகள் மட்டும் காரணமல்ல; அந்த வார்த்தைகளால் கவரப்படுவதற்கான விதை ஏற்கனவே அவனுடைய மனத்தில் இருக்கிறது. அதனால் “போகைஸ்வர்யப்ரஸக்தாநாம்” என்று பகவான் கூறுகின்றார் — போகத்திலும் ஐஸ்வர்யத்திலும் பற்றுடையவர்களுடைய என்று பொருள்.

அத்தகையவர்களுடைய மனம் “தயாபஹ்ருதசேதஸாம்” — அந்தக் கவர்ச்சியான வார்த்தைகளால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டதாகி விடுகிறது. “சேதஸ்” என்பது மனம். “அபஹ்ருதம்” என்றால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அதாவது அவர்களுடைய மனத்தின் இயல்பான தெளிவு அந்தப் பேச்சினால் கவரப்பட்டு வேறு திசைக்குச் செல்கிறது. இதனால் ஏற்கனவே இருந்த உயர்ந்த இலட்சியம் மறைந்து, உடனடியாகக் கிடைக்கக்கூடிய சுகம், செல்வம், அதிகாரம் போன்றவற்றின் மீது கவனம் திரும்புகிறது.

இதற்குப் பிறகு பகவான் முக்கியமான முடிவைக் கூறுகின்றார்: “வ்யவஸாயாத்மிகா புத்திஃ ஸமாதௌ ந விதீயதே.” நாற்பத்தி ஒன்றாவது ஸ்லோகத்தில் கர்ம யோகியின் புத்தி “வ்யவஸாயாத்மிகா” — உறுதியானது, ஒருமுகமானது என்று கூறப்பட்டது. இங்கு அதற்கு மாறாக, போக-ஐஸ்வர்யப் பற்றால் கவரப்பட்டவர்களின் மனத்தில் அந்த உறுதியான புத்தி நிலைபெறாது என்று கூறுகின்றார்.

அதாவது வாழ்க்கையின் உண்மையான இலட்சியம் என்ன, அதனை அடைவதற்கான சரியான சாதனம் என்ன என்ற நிச்சயம் மனத்தில் தங்காது. இன்று ஒரு கருத்து சரி என்று தோன்றும்; நாளை வேறு ஒருவர் வேறு விதமாகப் பேசும்போது அந்தக் கருத்து மாறிவிடும். ஒரு நாள் ஒரு வழியைப் பின்பற்றுவார்கள்; அடுத்த நாள் வேறு வழியைத் தேடுவார்கள். பலவிதமான ஆசைகள், பலவிதமான பலன்கள், பலவிதமான வழிமுறைகள் ஆகியவற்றால் புத்தி தொடர்ந்து பல கிளைகளாகப் பிரிந்து கொண்டே இருக்கும்.

இதனால் நாற்பத்தி ஒன்றாவது ஸ்லோகத்துக்கும் இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு மிகவும் தெளிவாகிறது. கர்ம யோகியின் புத்தி ஏன் ஒருமுகமாக இருக்கிறது? அவனுக்கு வாழ்க்கையின் இலட்சியம் பற்றிய நிச்சயம் இருக்கிறது; அதற்கான சாதனம் பற்றிய நிச்சயம் இருக்கிறது. ஆனால் போகத்திலும் ஐஸ்வர்யத்திலும் பற்றுடையவன் பலன் சார்ந்த கவர்ச்சியான பேச்சுகளால் எளிதில் ஈர்க்கப்படுகிறான். அதன் விளைவாக அவனுடைய புத்தி பல திசைகளில் ஓடுகிறது. இதனால் அவனால் நிலையான ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை அடைய முடியாது.

இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களும் நமக்கு ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடத்தையும் வழங்குகின்றன. நாம் யாருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்கிறோம் என்பதிலும், அந்த வார்த்தைகள் நம்முடைய மனத்தில் எந்த ஆசையைத் தூண்டுகின்றன என்பதிலும் விழிப்புணர்வு அவசியம். காதுகள் நல்ல அறிவைப் பெறுவதற்கான கருவியாக இருக்கலாம்; அதே காதுகள் கவர்ச்சியான ஆனால் தவறான கருத்துகளால் நம்முடைய புத்தியைத் திசைதிருப்பவும் முடியும். எனவே ஒரு கருத்து இனிமையாக இருக்கிறது என்பதற்காக மட்டும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அது நம்மை எந்த இலட்சியத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது, நம்முடைய விவேகத்தை வளர்க்கிறதா, வைராக்யத்தை வளர்க்கிறதா, அல்லது போகம் மற்றும் ஐஸ்வர்யத்தின் மீது பற்றை அதிகப்படுத்துகிறதா என்பதை ஆராய வேண்டும்.

இவ்வாறு நாற்பத்தி இரண்டு, நாற்பத்தி மூன்று, நாற்பத்தி நான்கு- ஆகிய மூன்று ஸ்லோகங்கள் ஒன்றாகப் படிக்கப்படும்போது, பகவான் ஒரு தொடர்ச்சியான காரண–விளைவு முறையை விளக்குகின்றார். அறிவில் தெளிவில்லாதவர்கள் கவர்ச்சியான வார்த்தைகளைப் பேசுகின்றார்கள். அந்த வார்த்தைகள் பலவிதமான கர்மங்களையும் அவற்றின் பலன்களையும் எடுத்துக் கூறுகின்றன. அவை போகத்தையும் ஐஸ்வர்யத்தையும் வலியுறுத்துகின்றன. ஏற்கனவே போகத்திலும் ஐஸ்வர்யத்திலும் பற்றுடையவர்கள் அந்த வார்த்தைகளால் கவரப்படுகின்றார்கள். அவர்களின் மனம் அந்தக் கவர்ச்சியால் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. அதன் விளைவாக வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலட்சியம் பற்றிய நிச்சயம் மறைந்து, வ்யவஸாயாத்மிகா புத்தி மனத்தில் நிலைபெறாமல் போகிறது. இதுவே இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களின் முழுமையான கருத்தாகும்.