एषा तेऽभिहिता सांख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु ।
बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥ ३९ ॥

ஏஷா தேऽபிஹிதா ஸாங்க்யே புத்திர்யோகே த்விமாம் ச்ருணு |
புத்த்யா யுக்தோ யயா பார்த்த கர்மபந்தம் ப்ரஹாஸ்யஸி || 39 ||

பொருள்:

“பார்த்தா! இதுவரை உனக்கு சாங்கியத்தில் கூறப்படும் ஞானத்தைப் பற்றிய புத்தியை எடுத்துரைத்தேன். இப்போது கர்மயோகத்தைப் பற்றிய புத்தியை என்னிடமிருந்து கேள். இந்தப் புத்தியுடன் கர்மயோகத்தில் ஈடுபட்டால், அதன் மூலம் நீ கர்மபந்தத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.”

விளக்கம்:

இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இதுவரை அர்ஜுனனிடம் கூறிய ஆத்ம தத்துவ உபதேசத்திற்கு முடிவுரை செய்து, இனிமேல் விளக்கப்போகும் கர்ம யோகத்திற்கு முகவுரை செய்கிறார். இதுவரை பகவான் “சாங்கியம்” என்ற தலைப்பில் ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசினார்; இப்போது “யோகம்” என்ற தலைப்பில் கர்ம யோகத்தைப் பற்றி விளக்கப்போகிறேன் என்று தெளிவுபடுத்துகிறார். எனவே, இந்த ஸ்லோகம் ஒருபுறம் ஆத்ம ஞானம் தொடர்பாகக் கூறப்பட்ட கருத்துகளின் முடிவுரையாகவும், மறுபுறம் கர்ம யோகத்திற்கான தொடக்கமாகவும் அமைகிறது.

“ஏஷா தேऽபிஹிதா ஸாங்க்யே புத்திஃ” என்பதில் ஏஷா என்றால் “இந்த”; தே என்றால் “உனக்கு”; அபிஹிதா என்றால் “சொல்லப்பட்டது”; புத்திஃ என்றால் இங்கு சாதாரண புத்தி அல்ல, அறிவு அல்லது ஞானம்; ஸாங்க்யே என்றால் ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய விஷயம். ஆகவே, “ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய இந்த அறிவு உனக்கு இதுவரை சொல்லப்பட்டது” என்று பகவான் கூறுகிறார்.

இதுவரை பகவான் அர்ஜுனனுக்கு ஆத்மா மற்றும் அனாத்மா ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விளக்கினார். இந்த உடல் அறியப்படும் பொருள்; இந்த உடலை அறிபவன் ஆத்மா. உடல் மாறக்கூடியது, அழிவுக்குட்பட்டது; ஆத்மா அழிவற்றது. உடல் பிறக்கிறது, வளர்கிறது, மாறுகிறது, அழிகிறது; ஆனால் ஆத்மாவுக்கு இத்தகைய மாற்றங்கள் கிடையாது. எனவே பீஷ்மர், துரோணர் போன்றவர்களின் ஆத்மாவைப் பற்றி துயரப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை; அவர்களுடைய உடலைப் பற்றியும் துயரப்பட வேண்டியதில்லை, ஏனெனில் உடல் அழிவுக்குட்படுவது அதன் இயல்பாகும். ஆத்மா அழியாதது, அனாத்மா அழிவுக்குட்பட்டது என்பதையே சாங்கியத்தின் அடிப்படையான தத்துவமாக பகவான் எடுத்துரைத்தார்.

இந்த ஆத்ம தத்துவம் வெறும் அர்ஜுனனுடைய யுத்தச் சூழ்நிலைக்கான பதில் மட்டும் அல்ல. வாழ்க்கையில் எது நிலையானது, எது மாறக்கூடியது, எது உண்மையானது, எது அழிவுக்குட்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அடிப்படையான விசாரணையாகவும் இது அமைகிறது. அர்ஜுனனுடைய துயரத்தை வெளிப்புறச் சூழ்நிலையை மாற்றுவதன் மூலம் மட்டும் நீக்காமல், அந்தத் துயரத்தின் ஆழமான காரணமான அறியாமையை நீக்குவதற்கான வழியை பகவான் முதலில் காட்டுகிறார். ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய சரியான அறிவு ஏற்படும்போது, சம்சாரத்தின் அடிப்படையான அறியாமை நீங்குவதற்கான வழி திறக்கிறது.

அதன்பிறகு பகவான் அர்ஜுனனுடைய ஸ்வதர்மத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார். “ஆத்மா அழியாதது என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; ஆனால் பீஷ்மர், துரோணர் போன்றவர்களைக் கொல்வது தர்மத்திற்கு எதிரானது என்பதால்தான் நான் துயரப்படுகிறேன்” என்று அர்ஜுனன் நினைத்தாலும், அதற்கும் பகவான் பதில் அளித்தார். க்ஷத்திரியனாகிய அர்ஜுனனுக்கு தர்ம யுத்தம் அவனுடைய ஸ்வதர்மம். ஆகவே ஸ்வதர்மத்தின் அடிப்படையிலும் அவன் பின்வாங்க வேண்டிய காரணம் இல்லை. அந்தக் கடமையைச் செய்வதால் புகழும் ராஜ்யமும் கிடைக்கலாம்; யுத்தத்தில் உயிரிழந்தால் சொர்க்கமும் கிடைக்கும் என்று பகவான் விளக்கினார்.

இதுவரை கூறிய இந்த இரண்டு நிலைகளையும் புரிந்துகொண்ட பிறகு, முப்பத்தி ஒன்பதாம் ஸ்லோகத்தில் பகவான் தனது உபதேசத்தைத் தெளிவாகப் பிரிக்கிறார். “இதுவரை ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசினேன்; இனிமேல் கர்ம யோகத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்” என்பதே இந்தப் பிரிவின் நோக்கம். இதனால் இந்த ஸ்லோகம் கீதையின் உபதேசத்தில் ஒரு முக்கியமான பாலமாக அமைகிறது. ஒரு பக்கம் ஆத்ம ஞானம்; மறுபக்கம் அந்த ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவத்தை உருவாக்கும் கர்ம யோகம்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆத்ம ஞானம் சம்சாரத்தை நீக்குவதற்கான நேரடியான உபாயம் என்றாலும், அந்த ஞானம் நமக்குள் சரியாகப் பயன்படுவதற்கு மனம் அதற்குத் தகுதியானதாக இருக்க வேண்டும். ஒரு நோயை நீக்குவதற்கு அறுவைச் சிகிச்சைதான் நேரடியான சிகிச்சை என்று மருத்துவர் கூறினாலும், நோயாளியை உடனடியாக அறுவைச் சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தமாட்டார்கள். முதலில் அவருடைய உடல்நிலை பரிசோதிக்கப்படும்; தேவையான தயாரிப்புகள் செய்யப்பட்ட பிறகே அறுவைச் சிகிச்சை நடைபெறும். அதுபோல ஆத்ம ஞானம் நேரடியான உபாயமாக இருந்தாலும், அந்த ஞானத்தைப் பெறுவதற்கும் நிலைநிறுத்துவதற்கும் மனப்பக்குவம் தேவை. அந்த மனப்பக்குவத்தை உருவாக்குவதில் கர்ம யோகத்திற்கு முக்கியமான பங்கு உள்ளது.

இதனால் கர்ம யோகம் ஞானத்திற்கு மாற்று அல்ல; ஞானத்தைப் பெறுவதற்கான தகுதியை உருவாக்கும் சாதனமாகிறது. கர்ம யோகம் மனத்தைத் தயார்படுத்துகிறது; ஞான யோகம் ஆத்ம தத்துவத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது; ஆத்ம ஞானம் சம்சாரத்தின் அடிப்படையான அறியாமையை நீக்கி மோட்சத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. எனவே கர்ம யோகமும் ஞான யோகமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. ஒரே ஆன்மிகப் பயணத்தில் அவை வெவ்வேறு நிலைகளில் முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்கின்றன.

ஆத்ம ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவத்தில் விவேகம், வைராக்கியம், முமுக்ஷுத்துவம், சம–தமம் போன்ற தகுதிகள் முக்கியமானவை. குறிப்பாக விவேகம் மட்டும் போதாது; அந்த விவேகம் வாழ்க்கையை அணுகும் முறையையே மாற்றி, உலக விஷயங்களின் மீது அளவுக்கு மீறிய பற்றைக் குறைக்கும் மனப்பக்குவமாக வளர வேண்டும். இதுவே வைராக்கியமாகிறது. விவேகம் ஒரு காயைப் போன்றது என்றால், அது பழுத்த நிலையில் வைராக்கியமாகிறது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். இந்த மனப்பக்குவத்தை வளர்ப்பதற்கும் கர்ம யோகம் உதவுகிறது.

அதனால்தான் பகவான் முதலில் உயர்ந்த இலக்கான ஆத்ம ஞானத்தை அர்ஜுனனுக்குக் காட்டுகிறார். சம்சாரத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலை பெறுவதற்கான உயர்ந்த இலக்கு ஆத்ம ஞானம் என்பதை முதலில் புரியவைக்கிறார். அதன் பிறகு அந்த இலக்கை அடைவதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவத்தை உருவாக்கும் கர்ம யோகத்தை விளக்கத் தொடங்குகிறார். இதனால் கீதையின் உபதேசம் இலக்கையும் அதற்கான தயாரிப்பையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்துகிறது.

இப்போது “யோகே த்விமாம் ச்ருணு” என்ற பகுதியைப் பார்க்கலாம். யோகே என்றால் யோக விஷயத்தில்; இங்கு குறிப்பாக கர்ம யோக விஷயத்தில். இமாம் என்றால் “இந்த”; ச்ருணு என்றால் “கேள்”. ஆகவே, “இனி கர்ம யோகத்தைப் பற்றிய இந்த அறிவைக் கவனமாகக் கேள்” என்று பகவான் அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார். இது அர்ஜுனன் இதுவரை கேட்கவில்லை என்பதற்காக அல்ல; இனி சொல்லப்போகும் கருத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தி அவனுடைய கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகும்.

கர்ம யோகம் என்றால் நம்முடைய அன்றாடக் கடமைகளையும் செயல்களையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சரியான மனப்பான்மையுடன் செய்து, அவற்றையே ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கான சாதனமாகப் பயன்படுத்துவது. கர்மம் என்பது நம்முடைய செயல்கள் அல்லது கடமைகள்; யோகம் என்பது இங்கு சாதனம் அல்லது உபாயம். எனவே கர்ம யோகம் என்பது புதிதாக ஒரு செயலை உருவாக்குவது அல்ல. நாம் ஏற்கனவே செய்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைக் கடமைகளையே சரியான பாவனையுடன் செய்வதாகும்.

பொதுவாக ஒருவர் தனது அலுவலகப் பணியை ஒரு கடமையாகவும், குடும்பப் பொறுப்பை வேறு ஒன்றாகவும், கோயிலுக்குச் செல்வதையும் இறை வழிபாட்டையும் இன்னொரு தனிப்பட்ட செயலாகவும் பிரித்துப் பார்க்கலாம். ஆனால் கர்ம யோகத்தின் பார்வையில் செயலை மாற்றுவது முக்கியமல்ல; செயலைச் செய்யும் மனப்பான்மையை மாற்றுவதுதான் முக்கியம். நம்முடைய அன்றாடக் கடமைகளையே உயர்ந்த நோக்கத்துடனும் சரியான பாவனையுடனும் செய்யும்போது, அந்தச் செயல்கள் ஆன்மிக சாதனையாக மாறுகின்றன.

இங்கு முந்தைய ஸ்லோகமான முப்பத்தி எட்டாம் ஸ்லோகத்தின் கருத்தும் முக்கியமானதாகிறது. சுக–துக்கம், லாப–நஷ்டம், வெற்றி–தோல்வி ஆகியவற்றில் மனத்தை சமநிலையில் வைத்துக்கொண்டு கடமையைச் செய்ய வேண்டும் என்று பகவான் கூறியிருந்தார். அந்த சமநிலையான மனப்பான்மையே கர்ம யோக புத்தியின் முக்கிய அடிப்படைகளில் ஒன்றாகும். செயல் நமக்குப் பிடித்த பலனைத் தந்தால் மட்டும் செயல்படுவது அல்ல; பலன் எப்படியிருந்தாலும் கடமையைச் சரியாகச் செய்வது. இவ்வாறு செயல்படும் போது மனம் வெளிப்புற பலன்களின் மீது அளவுக்கு மீறிய பற்றிலிருந்து படிப்படியாக விடுபடுகிறது.

சாதாரணமாக கர்மம் மனிதனைப் பந்தப்படுத்தக்கூடும். செயல்களின் மூலம் பாப–புண்ணியம், பலன்கள், மனத்தில் உருவாகும் சம்ஸ்காரங்கள் மற்றும் பற்றுகள் ஆகியவை தொடர்ந்து பந்தத்தை உருவாக்குகின்றன. ஆனால் பகவான் காட்டும் கர்ம யோகத்தில், பந்தப்படுத்தக்கூடிய அதே கர்மத்தை விடுதலைக்கான சாதனமாகப் பயன்படுத்துகிறோம். காலில் குத்திய முள்ளை இன்னொரு முள்ளைக் கொண்டு எடுப்பது போல, கர்மத்தால் உருவாகும் பந்தத்தை சரியான கர்ம யோகப் பாவனையின் மூலம் படிப்படியாகக் குறைத்து மனத்தைப் பக்குவப்படுத்துகிறோம்.

அதனால்தான் “புத்த்யா யுக்தோ யயா பார்த்த” என்று பகவான் கூறுகிறார். புத்த்யா என்பது அறிவால் அல்லது தெளிவான புத்தியால்; யயா என்பது “எந்த”; யுக்த: என்பது “அதனுடன் இணைந்தவன்”; பார்த்த என்பது அர்ஜுனனை அழைக்கும் சொல். இங்கு புத்தி என்பது வெறும் புத்தக அறிவு அல்ல. கடமையை எவ்வாறு அணுக வேண்டும், பலன்களை எவ்வாறு பார்க்க வேண்டும், சுக–துக்கம் மற்றும் லாப–நஷ்டங்களில் எவ்வாறு சமநிலையைப் பேண வேண்டும் என்பதைக் காட்டும் சரியான மனப்பான்மையும் தெளிவும் ஆகும்.

அப்படிப்பட்ட கர்ம யோக புத்தியுடன் செயல்பட்டால் என்ன பலன் என்று பகவான் இறுதியில் கூறுகிறார்: “கர்மபந்தம் ப்ரஹாஸ்யஸி.” கர்ம என்றால் செயல்; பந்தம் என்றால் பிணைப்பு; ப்ரஹாஸ்யஸி என்றால் விட்டுவிடுவாய், விலகுவாய், விடுதலை அடைவாய். அதாவது, “இந்த கர்ம யோகப் புத்தியுடன் செயல்பட்டால் கர்மத்தால் உண்டாகும் பந்தத்திலிருந்து நீ விடுபடுவாய்” என்பதே இதன் பொருள்.

இங்கு கர்ம பந்தம் என்பது செயலைச் செய்வதாலேயே உடனடியாக உருவாகும் வெளிப்புறத் தொந்தரவு அல்ல. செயலில் உருவாகும் பற்றும், அதன் பலனின் மீது ஏற்படும் அதிகமான எதிர்பார்ப்பும், பலன் நமக்கு சாதகமாக இல்லாதபோது உருவாகும் விருப்பு–வெறுப்பும் மனத்தை மேலும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. கர்ம யோக புத்தியுடன் கடமையைச் செய்யும்போது, அதே செயல் மனத்தை மேலும் பிணைக்கும் கருவியாக இல்லாமல், மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி பக்குவப்படுத்தும் சாதனமாக மாறுகிறது.

இதனால் கர்ம யோகம் என்பது செயலை விட்டுவிடுவது அல்ல; செயலில் இருந்து ஓடுவது அல்ல; வாழ்க்கைப் பொறுப்புகளை மறுப்பதும் அல்ல. மாறாக, நமக்குரிய கடமைகளைச் சரியான பாவனையுடன் செய்து, அந்தக் கடமைகளின் மூலம் மனத்தைப் பக்குவப்படுத்திக் கொள்வதே கர்ம யோகம். நம்முடைய வாழ்க்கைச் செயல்களே நம்முடைய ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கான சாதனங்களாக மாறுகின்றன. இதுவே கர்ம யோகத்தின் தனிச்சிறப்பு.

எனவே இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் இதுவரை கூறிய ஆத்ம ஞானத்தைத் தள்ளிவிட்டு கர்ம யோகத்திற்கு வரவில்லை. மாறாக, ஆத்ம ஞானம் உயர்ந்த இலக்கு; அந்த ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவத்தை உருவாக்குவதில் கர்ம யோகம் முக்கியமான சாதனம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனம் தூய்மையும் பக்குவமும் பெறுகிறது; அந்தப் பக்குவத்துடன் ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறியும் தகுதி ஏற்படுகிறது; ஆத்ம ஞானம் உறுதியாகும்போது சம்சாரத்தின் அடிப்படையான அறியாமை நீங்குகிறது.

ஆக, இந்த முப்பத்தி ஒன்பதாம்  ஸ்லோகத்தின் ஒருங்கிணைந்த கருத்து இதுதான்: “அர்ஜுனா! ஆத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய இந்த அறிவு இதுவரை உனக்கு விளக்கப்பட்டது. இனி கர்ம யோகத்தைப் பற்றிய அறிவைக் கவனமாகக் கேள். நம்முடைய கடமைகளைச் சரியான கர்ம யோகப் புத்தியுடன் செய்து, சுக–துக்கம், லாப–நஷ்டம், வெற்றி–தோல்வி ஆகியவற்றில் சமநிலையுடன் செயல்பட்டால், அந்தக் கர்மமே மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தும் சாதனையாக மாறும். இவ்வாறு கர்ம யோக புத்தியுடன் செயல்படுவதன் மூலம் கர்ம பந்தத்திலிருந்து படிப்படியாக விடுபட்டு, ஆத்ம ஞானத்திற்குத் தகுதியைப் பெற முடியும்.”

இதுவே முப்பத்தொன்பதாவது ஸ்லோகத்தின் மையக் கருத்தாகும். ஆத்ம ஞானம் இலக்கு; கர்ம யோகம் அந்த ஞானத்திற்கான மனப்பக்குவத்தை உருவாக்கும் சாதனம்; கர்ம யோகப் புத்தியுடன் செய்யப்படும் கடமை கர்ம பந்தத்தை குறைத்து, ஞானத்தை நோக்கி மனிதனை அழைத்துச் செல்கிறது. இதனால் இந்த ஸ்லோகம் இதுவரை கூறப்பட்ட ஆத்ம தத்துவத்திற்கும், இனிமேல் விரிவாக விளக்கப்படவுள்ள கர்ம யோகத்திற்கும் இடையே அமைந்துள்ள முக்கியமான இணைப்புப் பாலமாக விளங்குகிறது.