सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥ ३८ ॥

ஸுகதுக்கே ஸமே க்ருத்வா லாபாலாபௌ ஜயாஜயௌ |
ததோ யுத்தாய யுஜ்யஸ்வ நைவம் பாபம் அவாப்ஸ்யஸி || 38 ||

பொருள்:

“இன்பத்தையும் துன்பத்தையும், லாபத்தையும் நஷ்டத்தையும், வெற்றியையும் தோல்வியையும் சமமாகக் கருதி, அதன்பிறகு போரில் ஈடுபடு. இவ்வாறு சமபுத்தியுடன் உன்னுடைய கடமையைச் செய்தால், நீ பாபத்தை அடையமாட்டாய்.”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகங்களில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், அவனுடைய ஸ்வதர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும் என்று பல்வேறு கோணங்களில் விளக்கி வந்தார். இப்போது 38ஆம் ஸ்லோகத்தில், அந்தக் கடமையை எந்த மனப்பான்மையுடன் செய்ய வேண்டும் என்பதை மிக முக்கியமாக எடுத்துரைக்கிறார். இதுவரை “நீ என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு பகவான் பதில் கூறினார். இப்போது “அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்குப் பதில் கூறுகிறார். இதுவே கர்ம யோகத்தின் விதையாகவும், கர்ம யோகத்தின் சாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் முக்கியமான ஸ்லோகமாகவும் அமைகிறது.

கர்ம யோகம் என்பது வெறுமனே ஒரு செயலைச் செய்வது அல்ல. நாம் செய்ய வேண்டிய கடமையை எந்தப் பாவனையுடன், எந்த மனநிலையுடன், எந்த அணுகுமுறையுடன் செய்கிறோம் என்பதுதான் கர்ம யோகத்தின் முக்கியமான அம்சமாகும். ஒரே செயலை இரண்டு மனிதர்கள் செய்யலாம்; ஆனால் அவர்களுடைய மனப்பான்மை வேறுபட்டிருக்கலாம். ஒருவர் சுயநலம், ஆசை, வெற்றி பற்றிய பேராசை, தோல்வி பற்றிய பயம் ஆகியவற்றுடன் செயலைச் செய்யலாம். இன்னொருவர் தன்னுடைய கடமையைச் செய்ய வேண்டும் என்ற தெளிவுடன், அதன் முடிவில் அதிகமான பற்றோ வெறுப்போ இல்லாமல் செயல்படலாம். இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத்தான் பகவான் இங்கு சுட்டிக்காட்டத் தொடங்குகிறார்.

இந்தக் கருத்தை பகவான் முதலில் “ஸுகதுக்கே ஸமே க்ருத்வா” என்று கூறுகிறார். ஸுகம் என்றால் இன்பம்; துக்கம் என்றால் துன்பம். ஸமே என்றால் சமமாக. க்ருத்வா என்றால் செய்து, ஆக்கி, கருதி. ஆகவே, “சுகத்தையும் துக்கத்தையும் சமமாகக் கருதி” என்பது இதன் நேரடியான பொருள்.

அதன்பிறகு “லாபாலாபௌ” என்று வருகிறது. லாபம் என்றால் கிடைப்பு, ஆதாயம், நன்மை. அலாபம் என்றால் கிடைக்காமை, நஷ்டம், இழப்பு. எனவே, “லாபத்தையும் நஷ்டத்தையும் சமமாகக் கருதி” என்று பொருள்.

அடுத்து “ஜயாஜயௌ” வருகிறது. ஜயம் என்றால் வெற்றி. அஜயம் என்றால் தோல்வி. ஆகவே, “வெற்றியையும் தோல்வியையும் சமமாகக் கருதி” என்று பொருள்.

இவ்வாறு பகவான் மூன்று ஜோடிகளை முன்வைக்கிறார்: சுகம்–துக்கம், லாபம்–அலாபம், ஜயம்–அஜயம். இவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. பொதுவாக நமக்கு வெற்றி கிடைத்தால் அதை லாபமாகக் கருதுகிறோம்; லாபம் ஏற்பட்டால் அது நமக்கு சுகத்தைத் தருகிறது. அதேபோல் தோல்வி ஏற்பட்டால் அதை நஷ்டமாகக் கருதுகிறோம்; நஷ்டம் ஏற்பட்டால் அது துக்கத்தைத் தருகிறது. எனவே, ஒரு வகையில் இதை வெற்றி–லாபம்–சுகம் என்றும், அதற்கு எதிராக தோல்வி–நஷ்டம்–துக்கம் என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு செயலில் வெற்றி கிடைத்தால் நாம் “நான் வெற்றி பெற்றுவிட்டேன்” என்று மகிழ்கிறோம். அந்த வெற்றியால் நமக்கு ஏதாவது ஆதாயம் கிடைத்தால் அது லாபமாகிறது. அந்த லாபம் நமக்கு சுகத்தைத் தருகிறது. அதேபோல் நாம் தோல்வியடைந்தால் அதை நஷ்டமாகப் பார்க்கிறோம்; நஷ்டம் ஏற்பட்டால் துக்கம் வருகிறது. இதனால் சுகம், லாபம், ஜயம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று சாதகமான நிலையில் உள்ளன; துக்கம், அலாபம், அஜயம் ஆகியவை அதற்கு எதிரான நிலையில் உள்ளன.

ஆனால் பகவான் இவற்றை “ஸமே க்ருத்வா” — சமமாகக் கருதி — கடமையைச் செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகிறார். இங்கு “சமப்படுத்துதல்” என்பது வெளிப்புறக் கணக்கைச் சமப்படுத்துவது அல்ல. லாபமும் நஷ்டமும் இரண்டும் வந்ததாகக் காட்டி கணக்கைச் சமப்படுத்துவது போன்ற பொருள் அல்ல. இது முழுவதும் மனநிலையைப் பற்றிய கருத்தாகும்.

இந்த “ஸமே க்ருத்வா” என்ற சொல்லுக்கு ஆதி சங்கராச்சாரியார் விளக்கும் முக்கியமான கருத்து ராக–த்வேஷத்தைத் துறத்தல் என்பதாகும். அதாவது, நமக்கு விருப்பமான ஒன்றில் அதிகமான பற்றை ஏற்படுத்திக்கொள்ளாமல் இருப்பதும், நமக்குப் பிடிக்காத ஒன்றின்மீது வெறுப்பை வளர்த்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதும் சமநிலை என்ற கருத்தில் அடங்குகிறது.

இதனைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது மிகவும் முக்கியம். “துக்கத்தில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை; நஷ்டத்தில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை; தோல்வியில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை” என்று கூறுவது ராகத்தைத் துறத்தல் என்ற பொருளில் வராது. ஏற்கனவே நமக்கு பிடிக்காதவற்றை நாம் விரும்புவதில்லை. உண்மையான கருத்து என்னவென்றால், சுகம் வரும்போது அதில் அதிகமான பற்றை உருவாக்காமல் இருப்பது; லாபம் வரும்போது அதில் பற்றை வளர்க்காமல் இருப்பது; வெற்றி கிடைக்கும்போது அதில் அகங்காரமான பற்றை ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது. அதேபோல், துக்கம் வரும்போது அதன்மீது வெறுப்பை வளர்க்காமல் இருப்பது; நஷ்டம் ஏற்பட்டால் அதனால் மனம் முழுவதும் வெறுப்பால் நிரம்பிவிடாமல் இருப்பது; தோல்வி ஏற்பட்டால் அதனைத் தாங்க முடியாத வெறுப்பாக மாற்றாமல் இருப்பது.

அதாவது, சுகத்தில் ராகத்தைத் துறத்த வேண்டும்; துக்கத்தில் த்வேஷத்தைத் துறத்த வேண்டும். லாபத்தில் பற்றைத் துறக்க வேண்டும்; நஷ்டத்தில் வெறுப்பைத் துறக்க வேண்டும். வெற்றியில் பற்றைத் துறக்க வேண்டும்; தோல்வியில் வெறுப்பைத் துறக்க வேண்டும். இதுவே “ஸமே க்ருத்வா” என்ற கருத்தின் அடிப்படை விளக்கம்.

இதன் பொருள் சுகம் வந்தாலும் சுகத்தை அனுபவிக்கக்கூடாது என்பதல்ல. லாபம் வந்தாலும் லாபத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்பதல்ல. வெற்றி கிடைத்தாலும் மகிழக்கூடாது என்பதல்ல. அதேபோல் துக்கம் ஏற்பட்டாலும் அதை உணரக்கூடாது என்பதுமல்ல. இங்கு விளக்கப்படுவது மனத்தின் பற்றும் வெறுப்பும் பற்றியது. வெளியில் நிகழும் அனுபவங்களைவிட, அவற்றை எதிர்கொள்ளும் போது மனம் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் விதை என்று கூறப்படுவதற்குக் காரணமும் இதுதான். நாம் செய்ய வேண்டிய செயலைச் செய்யும்போது, அதன் முடிவு நமக்கு சாதகமாக வந்தால் மட்டுமே மகிழ்வதும், பாதகமாக வந்தால் உடனே மனம் உடைந்து விடுவதும் கர்ம யோக மனநிலை அல்ல. செயலைச் செய்வதற்கு முன்பே “எனக்கு இதிலிருந்து என்ன கிடைக்கும்?”, “நான் வெற்றி பெறுவேனா?”, “எனக்கு லாபம் கிடைக்குமா?” என்று மட்டும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால், செயலில் நம்முடைய மனம் பலனில் பற்றிக்கொள்கிறது. அந்தப் பற்றுதான் பின்னர் பயத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் உருவாக்குகிறது.

இதனால் பகவான் முதலில் மனப்பான்மையைச் சரிசெய்கிறார். சுக–துக்கம், லாப–அலாபம், ஜய–அஜயம் ஆகிய இரட்டைகளிலும் மனம் சமநிலையைப் பெற வேண்டும். அந்த மனநிலையிலிருந்து தன்னுடைய கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.

அதன்பிறகு பகவான் “ததோ யுத்தாய யுஜ்யஸ்வ” என்று கூறுகிறார். தத: என்றால் “அதன் பிறகு”, “இவ்வாறு செய்த பிறகு”. யுத்தாய என்றால் யுத்தத்திற்காக. யுஜ்யஸ்வ என்றால் உன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள், செயலில் முழுமையாக ஈடுபடு, கடமையில் உன்னைப் பொருத்திக்கொள்.

ஆகவே, “இவ்வாறு மனதைச் சமநிலையில் வைத்துக்கொண்டு உன்னுடைய கடமையில் ஈடுபடு” என்பதே இதன் பொருள்.

இங்கு “யுஜ்யஸ்வ” என்ற சொல்லும் மிகவும் முக்கியமானது. வெறுமனே “யுத்தம் செய்” என்று கூறவில்லை. “உன்னை யுத்தத்தில் ஈடுபடுத்திக்கொள்” என்று கூறுகிறார். அதாவது, செயலில் மனதையும் உடலையும் முழுமையாக ஈடுபடுத்த வேண்டும். அர்ஜுனன் யுத்தம் செய்வது ஒரு வெளிப்புறச் செயல் மட்டுமல்ல; அதைச் செய்யும் போது அவனுடைய மனநிலையும் சரியாக இருக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு பகவான் ஒரு முக்கியமான வரிசையை அமைக்கிறார்: முதலில் சமநிலை, அதன் பிறகு கடமையில் ஈடுபாடு. மனத்தில் ராக–த்வேஷம் மிகுந்திருக்கும்போது செய்யப்படும் செயல் கர்ம யோகத்தின் உயர்ந்த மனப்பான்மையுடன் செய்யப்படும் செயல் அல்ல. முதலில் மனத்தைச் சமநிலையில் கொண்டு வர வேண்டும்; பின்னர் கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.

இதற்குப் பிறகு “நைவம் பாபமவாப்ஸ்யஸி” என்று கூறுகிறார். ந என்றால் இல்லை; ஏவம் என்றால் இவ்விதம்; பாபம் என்றால் பாபம்; அவாப்ஸ்யஸி என்றால் அடைவாய். எனவே, “இவ்விதமான மனப்பான்மையுடன் செயலைச் செய்தால் பாபத்தை அடையமாட்டாய்” என்று பொருள்.

இங்கு “இவ்விதம்” என்பது மிக முக்கியமானது. வெறும் யுத்தத்தைச் செய்வதால் பாபம் வராது என்று மட்டும் பகவான் கூறவில்லை. சுக–துக்கம், லாப–அலாபம், ஜய–அஜயம் ஆகியவற்றை சமமாகக் கொண்டு, ராக–த்வேஷத்தைத் துறந்து, தன்னுடைய கடமையில் ஈடுபட்டால் பாபத்தை அடையமாட்டாய் என்பதே கருத்து.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் அடிப்படை விதையை நமக்கு அளிக்கிறது. இதுவரை பகவான் அர்ஜுனனிடம் “உன்னுடைய கடமையைச் செய்” என்று கூறினார். இப்போது “அந்தக் கடமையைச் செய்யும்போது உன்னுடைய மனநிலை எப்படி இருக்க வேண்டும்?” என்று விளக்குகிறார். இதுதான் கர்ம யோகத்தின் தொடக்கப் புள்ளி.

இந்தக் கருத்தை இன்னும் விரிவாகப் பார்க்கும்போது, மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் சுகமும் துக்கமும் மாறி மாறி வருகின்றன. லாபமும் நஷ்டமும் எப்போதும் நம்முடைய விருப்பப்படி வருவதில்லை. வெற்றியும் தோல்வியும் கூட நம்முடைய முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதில்லை. நாம் முயற்சி செய்யலாம்; ஆனால் முடிவை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. அதனால் முடிவுகளோடு நம்முடைய மன அமைதியை முழுமையாக இணைத்துவிட்டால், வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்கு ஆளாக வேண்டியிருக்கும்.

வெற்றி வந்தால் அளவுக்கு மீறிய மகிழ்ச்சி; தோல்வி வந்தால் அளவுக்கு மீறிய துக்கம். லாபம் வந்தால் பெருமிதம்; நஷ்டம் வந்தால் மனச்சோர்வு. சுகம் வந்தால் அதில் பற்றிக்கொள்வது; துக்கம் வந்தால் அதைத் தாங்க முடியாமல் வெறுப்பது. இப்படியான மனநிலை மனிதனை வெளிப்புற சூழ்நிலைகளின் அடிமையாக மாற்றிவிடும். ஆனால் கர்ம யோகம் மனதை அப்படிப்பட்ட சார்பிலிருந்து படிப்படியாக விடுவிக்கிறது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான விசாரணை பின்னர் செய்யப்பட வேண்டியிருக்கிறது. “வெற்றியில் பற்றை எப்படித் துறக்க முடியும்? லாபத்தில் பற்றில்லாமல் எப்படி வியாபாரம் செய்ய முடியும்? சுகத்தை விரும்பாமல் எப்படி வாழ்க்கையை நடத்த முடியும்?” போன்ற கேள்விகள் இயல்பாக எழலாம். இந்த ஸ்லோகம் அந்தக் கேள்விகளுக்கான முழுமையான விளக்கத்தை இங்கு தரவில்லை. இங்கு பகவான் கர்ம யோகத்தின் விதையை மட்டும் விதைக்கிறார். இந்தக் கருத்து பின்னர் விரிவாக ஆராயப்படும் போது, பற்றில்லாமல் செயல்படுவது என்றால் செயலில் ஆர்வமே இல்லாமல் இருப்பது அல்ல; பலனின் மீது மனத்தின் அடிமைத்தனத்தைத் துறப்பது போன்ற நுணுக்கமான வேறுபாடுகள் விளக்கப்பட வேண்டியிருக்கும்.

எனவே, இந்த ஸ்லோகத்தை இப்போதைக்கு அதன் அடிப்படைப் பொருளில் புரிந்துகொள்வது போதுமானது. சுகம்–துக்கம், லாபம்–நஷ்டம், வெற்றி–தோல்வி ஆகியவற்றில் ராக–த்வேஷத்தால் ஆளாகாமல், சமநிலையான மனப்பான்மையுடன் தன்னுடைய கடமையைச் செய்ய வேண்டும். இதுவே இங்கு பகவான் விதைக்கும் கர்ம யோகத்தின் விதை.

இதுவரை பகவான் அர்ஜுனனுக்கு ஆத்ம தத்துவத்தை விளக்கினார். ஆத்மா அழிவற்றது, உடல் அழிவுக்குரியது என்ற உண்மையை எடுத்துரைத்தார். அதன் பிறகு தர்ம–அதர்ம அடிப்படையில் அர்ஜுனனுடைய ஸ்வதர்மத்தை விளக்கினார். க்ஷத்திரியனாகிய அவன் தர்ம யுத்தத்திலிருந்து விலகக்கூடாது என்று கூறினார். இப்போது அதற்குப் பிறகு, அந்தக் கடமையை எந்த மனப்பான்மையுடன் செய்ய வேண்டும் என்பதை விளக்கத் தொடங்குகிறார். இதுவே கர்ம யோகத்திற்குள் நுழையும் இடமாகும்.

அதனால் இந்த 38ஆம் ஸ்லோகம் பகவத் கீதையின் போதனையில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு முக்கியமாக “கடமை எது?” என்ற கேள்வி இருந்தது. இப்போது “கடமையைச் செய்யும் போது மனநிலை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வி வருகிறது. இந்த மனப்பான்மையே பின்னர் கர்ம யோகமாக விரிவாக விளக்கப்படுகிறது.

இந்த ஸ்லோகத்தின் சாரத்தை மிகவும் எளிமையாகக் கூறினால், “சுகம் வந்தால் அதில் பற்றிக்கொள்ளாதே; துக்கம் வந்தால் அதில் வெறுப்படையாதே. லாபம் வந்தால் அதில் மயங்காதே; நஷ்டம் வந்தால் மனம் உடையாதே. வெற்றி கிடைத்தால் அதில் அகங்காரம் கொள்ளாதே; தோல்வி ஏற்பட்டால் துவண்டு போகாதே. இவ்வாறு மனதை சமநிலையில் வைத்துக்கொண்டு உன்னுடைய கடமையில் முழுமையாக ஈடுபடு; அப்படிச் செய்தால் பாபத்தை அடையமாட்டாய்” என்பதாகும்.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் வெறும் அர்ஜுனனுக்கான யுத்த அறிவுரை மட்டுமல்ல; கடமையைச் செய்யும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு ஆழமான மனப்பான்மையை வழங்குகிறது. செயலைத் தவிர்ப்பது கர்ம யோகம் அல்ல; செயலைச் செய்யும்போது மனத்தின் ராக–த்வேஷங்களைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றால் அடிமைப்படாமல், தன்னுடைய கடமையைச் செய்வதே கர்ம யோகத்தின் அடிப்படை.

இவ்வாறு, “ஸுகதுக்கே ஸமே க்ருத்வா லாபாலாபௌ ஜயாஜயௌ | ததோ யுத்தாய யுஜ்யஸ்வ நைவம் பாபமவாப்ஸ்யஸி” என்ற இந்த ஸ்லோகம், இதுவரை கூறப்பட்ட ஸ்வதர்ம உபதேசத்திலிருந்து கர்ம யோக உபதேசத்திற்குச் செல்லும் ஒரு முக்கியமான பாலமாக அமைகிறது. பகவான் இங்கு கர்ம யோகத்தின் முழு விளக்கத்தைத் தரவில்லை; அதன் விதையை மட்டும் விதைக்கிறார். அந்த விதை பின்னர் விரிவாக வளர்ந்து, கர்ம யோகத்தின் முழுமையான தத்துவமாக விளக்கப்படும்.