अव्‍यक्‍तादीनि भूतानि व्‍यक्‍तमध्‍यानि भारत ।
अव्‍यक्‍तनिधनान्‍येव तत्र का परिदेवना ॥ २८ ॥

அவ்யக்தாதீநி பூதாநி வ்யக்த மத்யாநி பாரத |
அவ்யக்தநிதநாந்யேவ தத்ர கா பரிதேவநா || 28 ||

பொருள்:

“பாரதா! எல்லா உயிரினங்களும் தோன்றுவதற்கு முன்பு அவ்யக்தமாக இருந்தன; பிறந்த பிறகு சில காலம் மட்டுமே வ்யக்தமாக, வெளிப்பட்ட நிலையில் இருக்கின்றன; இறந்த பின்னரும் மீண்டும் அவ்யக்த நிலையையே அடைகின்றன. இவ்வாறு அவை ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் வெளிப்படாமல் இருந்து, இடைப்பட்ட காலத்தில் மட்டும் வெளிப்படுகின்றன என்ற நிலையில், அவற்றிற்காக ஏன் துக்கப்பட வேண்டும்?”

விளக்கம்:

இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஜென்மம் மற்றும் மரணத்தின் உண்மையான தத்துவத்தை அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பிறந்தவனுக்கு மரணம் நிச்சயம் என்றும், இறந்தவனுக்கு மீண்டும் பிறப்பு நிச்சயம் என்றும் கூறிய பகவான், இங்கு பிறப்பு என்றால் என்ன, மரணம் என்றால் என்ன, அவை உண்மையில் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன என்பதைப் பற்றிய விவேகமான அறிவை வழங்குகிறார். இந்தத் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டால், மரணம் மற்றும் பிரிவு குறித்து ஏற்படும் அளவுக்கு மீறிய துயரத்திலிருந்து மனம் விடுபட முடியும்.

‘ஜென்மம்’ என்றால் பிறப்பு அல்லது உற்பத்தி என்று பொருள். ஒரு பொருள் புதிதாக வெளிப்படுகிறது என்று கூறும்போது, அது ஏதோ ஒரு காரணத்திலிருந்து தோன்றியிருக்க வேண்டும். காரணமே இல்லாமல் எதுவும் திடீரென்று தோன்றுவதில்லை. அதுபோல, தோன்றிய ஒன்று பின்னர் மறைந்து விட்டால், அது முற்றிலும் இல்லாமல் போய்விட்டது என்று கூற முடியாது. அது வேறு ஒரு நிலையில் அல்லது வேறு ஒரு வடிவத்தில் மாற்றம் அடைந்திருக்கலாம். எனவே, ஜென்மம் மற்றும் மரணம் ஆகியவற்றை வெறும் தோற்றம் மற்றும் அழிவு என்று பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவ்யக்தம் மற்றும் வ்யக்தம் என்ற இரு நிலைகளின் மாற்றமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதற்கு மரத்தின் உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். நாம் ஒரு மரத்தைப் பார்க்கிறோம். அந்த மரம் வெளிப்படுவதற்கு முன்பு அது விதையின் நிலையில் இருந்தது. விதைக்குள் எதிர்கால மரம் காரண நிலையில் உள்ளது. ஆனால் விதையைப் பார்க்கும்போது, பின்னர் வெளிப்படப்போகும் மரத்தின் கிளைகள், இலைகள், பூக்கள் போன்ற வேறுபாடுகளை நாம் வெளிப்படையாகக் காண முடியாது. விதை வெளிப்படாத காரண நிலையில் இருக்கிறது; அது வளர்ந்து மரமாக வெளிப்படும்போது வ்யக்த நிலையை அடைகிறது. ஆகவே, அவ்யக்த நிலையில் இருந்த ஒன்று வ்யக்த நிலைக்கு வருவது ஜென்மம் அல்லது வெளிப்பாடு என்று கூறப்படுகிறது.

சமஸ்கிருதத்தில் வ்யக்தம் என்பது வெளிப்படையானது, இந்திரியங்களால் அனுபவிக்கக்கூடியது என்று பொருள். ஒரு பொருள் அனுபவத்திற்கு உரியதாக வெளிப்படும்போது அது வ்யக்த நிலையில் இருக்கிறது. அதற்கு மாறாக, வெளிப்படாமல் காரண நிலையில் இருப்பது அவ்யக்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. எனவே, பிறப்பு என்பது அவ்யக்த நிலையிலிருந்து வ்யக்த நிலைக்கு வருதல்; மரணம் என்பது வ்யக்த நிலையிலிருந்து மீண்டும் அவ்யக்த அல்லது காரண நிலைக்குச் செல்லுதல் ஆகும்.

இதையே நமது சரீரத்திற்குப் பொருத்திப் பார்க்கும்போது இந்தத் தத்துவம் மேலும் தெளிவாகிறது. நமது ஸ்தூல சரீரம் பஞ்ச பூதங்களின் சேர்க்கையால் உருவாகிறது. ஆகாசம், வாயு, அக்னி, ஜலம், பூமி ஆகிய பஞ்ச பூதங்களின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கையால் ஒரு தனிப்பட்ட உடல் வெளிப்படுகிறது. தந்தை, தாய் உட்கொள்ளும் உணவிலிருந்து உடல் உருவாகிறது; பின்னர் நாம் உட்கொள்ளும் உணவின் மூலம் அந்த உடல் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இறுதியில் மரணம் ஏற்படும்போது அந்த உடல் மீண்டும் பஞ்ச பூதங்களிலேயே கலந்துவிடுகிறது. எனவே, உடலின் தோற்றம், அதன் நிலை மற்றும் அதன் லயம் ஆகியவை அனைத்தும் பஞ்ச பூதங்களோடு தொடர்புடைய மாற்றங்களே.

இதுபோலவே, நமது சூக்ஷ்ம சரீரமும் காரண நிலையில் ஒடுங்குகிறது. நாம் ஒவ்வொரு நாளும் உறங்குகிறோம். உறக்கத்தில் வெளிப்பட்ட உலக அனுபவம் நம்மிடமிருந்து ஒடுங்குகிறது; மனம் மற்றும் சூக்ஷ்ம சரீரம் காரண நிலையில் ஒடுங்கியிருப்பது போன்ற நிலை ஏற்படுகிறது. சாஸ்திரத்தில் இதனை நித்தியப் பிரளயம் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். பின்னர் பிராரப்த கர்மத்தின் காரணமாக நாம் விழித்தெழும்போது, மீண்டும் உலக அனுபவம் வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு ஒவ்வொரு நாளும் அவ்யக்த நிலையிலிருந்து வ்யக்த நிலைக்கும், வ்யக்த நிலையிலிருந்து அவ்யக்த நிலைக்கும் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இதையே பிரபஞ்ச அளவிலும் புரிந்துகொள்ளலாம். சிருஷ்டி வெளிப்படும் போது அனைத்து ஜீவராசிகளும், அவற்றின் சூக்ஷ்ம சரீரங்களும், கர்மங்களும் வெளிப்பட்ட நிலையில் வருகின்றன. பிரளய காலத்தில் அவை அனைத்தும் ஈஸ்வரனுடைய மாயாசக்தியில் அவ்யக்த நிலையில் ஒடுங்குகின்றன. எனவே, ஜீவராசிகளும் அவற்றின் சரீரங்களும் ஆதியில் அவ்யக்தமாக இருந்து, சிருஷ்டியின் இடைக்காலத்தில் வ்யக்தமாகி, இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்த நிலையில் ஒடுங்குகின்றன.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான தத்துவத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த உலகத்தில் உண்மையான நாசம் என்று ஒன்றில்லை; மாற்றம் மட்டுமே உள்ளது. ஒரு பொருள் ஒரு வடிவத்திலிருந்து மற்றொரு வடிவத்திற்கு மாறுகிறது. நமது உடல் மரணத்திற்குப் பிறகு பஞ்ச பூதங்களுடன் கலக்கிறது. உடலின் வடிவம் இல்லாமல் போகிறது; ஆனால் அதில் இருந்த பஞ்ச பூதங்கள் அழிந்து போவதில்லை. அவை வேறு ஒரு நிலையில் தொடர்ந்து இருக்கின்றன. ஆகவே, ‘நாசம்’ என்று நாம் கூறுவது ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தின் மறைவு அல்லது வேறு ஒரு வடிவத்திற்கு மாற்றம் என்பதே தவிர, இருப்பதே இல்லாமல் போதல் அல்ல.

இதனால் இரண்டு முக்கியமான தத்துவங்களை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்: இருப்பதை யாராலும் முற்றிலும் அழிக்க முடியாது; இல்லாத ஒன்றை யாராலும் புதிதாக உருவாக்க முடியாது. இருப்பது ஒரு வடிவத்தில் இருந்து மற்றொரு வடிவத்திற்கு மாறுகிறது. வ்யக்தமாக இருப்பது அவ்யக்தமாகிறது; அவ்யக்தமாக இருப்பது மீண்டும் வ்யக்தமாகிறது. எனவே, பிறப்பு மற்றும் மரணம் என்பது முற்றிலும் அழிவையும் புதிதாக உற்பத்தியையும் குறிக்கும் சொற்கள் அல்ல; அவை நிலைமாற்றங்களைக் குறிக்கும் சொற்களாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

இந்த உண்மையை அறியாமல் மனிதன் பிறப்பு மற்றும் மரணத்தைப் பற்றிய மோகத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறான். குறிப்பாக தனக்கு நெருக்கமானவர்களின் பிரிவு ஏற்படும்போது, அவர்கள் முற்றிலும் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள் என்று எண்ணி மிகுந்த துயரத்தை அடைகிறான். ஆனால் ஆத்மா மற்றும் அனாத்மா ஆகியவற்றை விவேகத்துடன் பிரித்துப் பார்க்கும்போது உண்மை தெளிவாகிறது. ஆத்மாவுக்கு பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை, மாற்றமும் இல்லை. பிறப்பு மற்றும் மரணம் என்பது அனாத்மாவான சரீரத்திற்கும் அதன் வெளிப்பட்ட நிலைகளுக்கும் உரிய மாற்றங்களாகும்.

அனாத்மாவை அவ்யக்தம் மற்றும் வ்யக்தம் என்று இரு நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம். அவ்யக்தம் என்பது வெளிப்படாமல் காரண நிலையில் இருப்பது. வ்யக்தம் என்பது வெளிப்பட்டு அனுபவத்திற்கு வருவது. அவ்யக்த நிலையில் இருக்கும் அனாத்மா வெளிப்படும் போது சூக்ஷ்ம சரீரம், ஸ்தூல சரீரம், சூக்ஷ்ம பிரபஞ்சம், ஸ்தூல பிரபஞ்சம் ஆகிய அனைத்தும் வெளிப்பட்டு, உலக வ்யவஹாரம் நடைபெறுகிறது. பின்னர் அவை மீண்டும் அவ்யக்த நிலையில் ஒடுங்குகின்றன.

இப்போது ஸ்லோகத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

अव्‍यक्‍तादीनि भूतानि — அவ்யக்தாதீநி பூதாநி: இங்கு பூதாநி என்ற சொல் ஜீவராசிகளின் சரீரங்களைக் குறிக்கிறது. மனிதர்களுடைய உடல்கள் மட்டுமல்லாமல் அனைத்து ஜீவராசிகளுடைய ஸ்தூல மற்றும் சூக்ஷ்ம சரீரங்களும் இதில் அடங்குகின்றன. அவை ஆதியில் அவ்யக்த நிலையில் இருந்தன. அதாவது ஈஸ்வரனுடைய மாயாசக்தியில் வெளிப்படாத காரண நிலையில் இருந்தன.

व्‍यक्‍तमध्‍यानि भारत — வ்யக்தமத்யாநி பாரத: மத்யம் என்றால் இடைக்காலம் அல்லது நடுநிலை. ஆதியில் அவ்யக்தமாக இருந்த இந்த ஜீவராசிகளின் சரீரங்கள் சிருஷ்டியின் இடைக்காலத்தில் வ்யக்தமாகின்றன. அதாவது வெளிப்பட்டு அனுபவத்திற்கு உரியவையாகின்றன. “பாரத” என்று பகவான் அர்ஜுனனை அழைக்கிறார்; பரத வம்சத்தில் பிறந்தவனே என்ற பொருளில் இந்த அழைப்பு அமைந்துள்ளது.

अव्‍यक्‍तनिधनान्‍येव — அவ்யக்தநிதநாந்யேவ: நிதனம் என்றால் முடிவு அல்லது இறுதி நிலை. எல்லா ஜீவராசிகளின் சரீரங்களும் இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்த நிலைக்குச் செல்கின்றன. ஆகவே ஆதியில் அவ்யக்தம், இடையில் வ்யக்தம், இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்தம் என்பதே அவற்றின் நிலை.

இந்த மூன்று நிலைகளையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது ஸ்லோகத்தின் முழு தத்துவம் தெளிவாகிறது. ஆதியில் அவ்யக்தம்; இடையில் வ்யக்தம்; இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்தம். இதுவே ஜீவராசிகளின் சரீரங்களுடைய இயற்கையான நிலைமாற்றமாகும்.

அதனால்தான் பகவான் இறுதியில் மிக முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறார்:

तत्र का परिदेवना — தத்ர கா பரிதேவனா?

தத்ர என்றால் “இவ்வாறு இருக்கும்போது” அல்லது “இந்த விஷயத்தில்” என்று பொருள். கா என்றால் “எதற்காக?” பரிதேவனா என்றால் மனதில் ஏற்படும் ஆழ்ந்த வேதனை, துயரம் அல்லது புலம்பல். எனவே, “இவ்வாறு ஆதியில் அவ்யக்தமாகவும், இடையில் வ்யக்தமாகவும், இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்தமாகவும் இருக்கும் இந்த சரீரங்களுக்காக ஏன் துயரப்பட வேண்டும்?” என்று பகவான் அர்ஜுனனிடம் கேட்கிறார்.

இதன் பொருள் துயரம் ஏற்படக்கூடாது என்று வெறும் கடுமையான கட்டளையாகச் சொல்வது அல்ல. ஒருவருடன் நீண்ட காலம் தொடர்பும் அன்பும் கொண்டிருந்தால், அவருடைய பிரிவு மனதில் துயரத்தை ஏற்படுத்துவது இயல்பானது. ஆனால் அந்தத் துயரத்தில் நிரந்தரமாக மூழ்கிவிடாமல், இந்த ஆத்ம தத்துவ அறிவின் மூலம் நம்மையே நாம் தேற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அறிவு நமக்கு துயரத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும், அதைத் தாண்டிச் செல்லவும் உதவுகிறது.

அர்ஜுனனுக்கு முன் நிற்பவர்கள் பீஷ்மரும் துரோணரும். அவர்களுடன் அர்ஜுனனுக்கு ஆழமான உறவும் அன்பும் இருந்தது. அவர்களுடைய உடல் பிரிவை நினைத்து அவன் துயரப்படுகிறான். ஆனால் பகவான் அவனுக்கு சரீரத்தின் உண்மையான நிலையை விளக்குகிறார். சரீரம் ஆதியில் அவ்யக்தமாக இருந்தது; இடையில் வ்யக்தமாக வெளிப்பட்டது; இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்தமாகிறது. ஆகவே, சரீரத்தின் இந்த இயற்கையான நிலைமாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்காக அளவுக்கு மீறிய துயரத்தில் ஆழ்ந்துவிட வேண்டாம் என்பதே பகவானுடைய உபதேசம்.

இந்த ஸ்லோகம் நமது அன்றாட வாழ்க்கைக்கும் மிக முக்கியமான பாடத்தை அளிக்கிறது. வாழ்க்கையில் மாற்றம் என்பது தவிர்க்க முடியாதது. குழந்தைப் பருவத்தில் உடல் ஒரு விதமாக இருந்தது; இளமையில் வேறு விதமாக மாறுகிறது; முதுமையில் மீண்டும் வேறு விதமாக மாறுகிறது. குழந்தையாக இருக்கும்போது பற்கள் இல்லாமல் இருந்தன; பின்னர் பற்கள் வந்தன; வயதானபோது மீண்டும் பற்கள் உதிர்கின்றன. இவை அனைத்தும் மாற்றங்களே. நாம் விரும்பிய மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; விரும்பாத மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறோம். ஆனால் மாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் இயல்பு என்பதை உணர்ந்தால், மனம் படிப்படியாக அமைதியை அடையும்.

எனவே, பகவான் நமக்கு வழங்கும் முக்கியமான அறிவுரை என்னவென்றால், மாற்றத்தை எதிர்க்காமல், அதன் இயல்பை அறிந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பிறப்பு, வளர்ச்சி, முதுமை, மரணம் ஆகியவை சரீரத்தின் நிலைமாற்றங்கள். அவற்றை அறியாமையால் நிரந்தர அழிவாகக் கருதும்போது துயரம் உருவாகிறது. அவற்றின் உண்மையான தத்துவத்தை அறிந்துகொள்ளும்போது விவேகம் உருவாகிறது.

இவ்வாறு இந்த ஸ்லோகம் ஜென்மம் மற்றும் மரணம் பற்றிய நமது பொதுவான எண்ணத்தை மாற்றி அமைக்கிறது. பிறப்பு என்பது அவ்யக்த நிலையிலிருந்து வ்யக்த நிலைக்கு வருதல்; மரணம் என்பது வ்யக்த நிலையிலிருந்து மீண்டும் அவ்யக்த நிலைக்குச் செல்லுதல். ஆத்மா இம்மாற்றங்களுக்கு உட்படுவதில்லை. அனாத்மாவான சரீரம் மட்டுமே இத்தகைய நிலைமாற்றங்களை அடைகிறது. எனவே, மரணம் என்பது முழுமையான அழிவு அல்ல; அது ஒரு நிலைமாற்றம் மட்டுமே.

ஆக, “அவ்யக்தாதீநி பூதாநி, வ்யக்தமத்யாநி பாரத; அவ்யக்தநிதநாந்யேவ, தத்ர கா பரிதேவனா” என்ற இந்த ஸ்லோகம், வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உண்மையான மாற்றத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது. எல்லா ஜீவராசிகளும் ஆதியில் அவ்யக்த நிலையில் இருந்து, வாழ்க்கையின் இடைக்காலத்தில் வ்யக்தமாகி, இறுதியில் மீண்டும் அவ்யக்த நிலைக்குச் செல்கின்றன. இதை உணர்ந்தவன் பிறப்பு மற்றும் மரணத்தைப் பற்றிய மோகத்திலிருந்து மெதுவாக விடுபடுகிறான். பிரிவு துயரத்தை ஏற்படுத்தினாலும், ஞானத்தின் மூலம் அந்தத் துயரத்தைத் தாண்டிச் செல்ல முடியும். ஆகவே, பகவான் அர்ஜுனனிடம் கேட்கிறார்: “இவ்வாறு உண்மையை அறிந்த பின்னும் ஏன் துயரப்பட வேண்டும்?” இதுவே இந்த ஸ்லோகத்தின் மையமான ஆன்மீகச் செய்தியாகும்.