उदुत्तमं मुमुग्धि नो वि पाशं मध्यमं चृत ।

अवाधमानि जीवसे ॥ २१ ॥

உதுத்தமம் முமுக்தி நோ வி பாஶம் மத்தியமம் ச்ருத ।
அவாதமானி ஜீவஸே ॥

பொருள்:

उदुत्तमं உதுத்தமம் – மிக உயர்ந்த, உத்தமமான, மேலான; இங்கு “உத்தம பாசம்” என்பது சாத்வீக பந்தத்தை குறிக்கிறது. சாத்வீக குணம்: ஞானம்,  தூய்மை, அமைதி,  தர்மம்  இவற்றை அளித்தாலும், அதில் கூட:“நான் ஞானி”,  “நான் நல்லவன்”, “நான் உயர்ந்தவன்” என்ற நுண் அகங்காரப் பற்றுதல் உருவாகலாம். அதனால் இந்த மந்திரம்:“சாத்வீக பற்றுதலாலும் நான் கட்டுப்படாமல் இருக்க அருள் செய்” என்று வேண்டுகிறது.

मुमुग्धि முமுக்தி – விடுவிக்க வேண்டும்,  பந்தத்திலிருந்து நீக்கு,  முக்தி அளி;  இது வருண பகவானிடம் செய்யப்படும் பிரார்த்தனை. “என்னை இந்த பாசங்களில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும்” என்ற ஆன்மீக வேண்டுதல். இங்கு: குணபந்தம், கர்மபந்தம், மனப்பந்தம் இவற்றிலிருந்து விடுதலை கேட்கப்படுகிறது.

नो நோ –  எங்களை,  நமக்கு; இந்தப் பிரார்த்தனை தனக்காக மட்டுமல்ல; அனைத்து உயிர்களும் உயர வேண்டும் என்ற பரந்த மனப்பான்மையையும் காட்டுகிறது.

वि வி – பிரித்து,  முற்றிலும்,  முழுமையாக;  பந்தம் சற்றே குறைய வேண்டும் என்பதல்ல; அது முழுமையாக அறுந்து போக வேண்டும் என்பதே இச்சொல்லின் சாரம்.

पाशं பாஶம் –  பாசம்,  கட்டு, பந்தம்;  இங்கு “பாசம்” என்பது சாதாரண அன்பு அல்ல. ஆன்மாவை கட்டிப்போடும்: ஆசை, அகங்காரம், கர்மம், மூன்று குணங்கள், பற்றுதல் இவற்றைக் குறிக்கிறது.

मध्यमं மத்யமம் – நடுத்தரமான,  இடைநிலையான;  இது ரஜோ குணத்தை குறிக்கிறது. ரஜஸ்: இடைவிடாத செயல்பாடு, ஆசை, புகழாசை,  கர்மப் பற்றுதல்,  மன அலைச்சல் இவற்றால் மனிதன்: அமைதியின்றி ஓடிக் கொண்டே இருப்பான் ஒரு கணமும் அமைதியாக இருக்க முடியாது எனவே “ரஜோ குணத்தின் கர்ம பந்தத்திலிருந்தும் என்னை விடுவிக்க வேண்டும்” என்று மந்திரம் வேண்டுகிறது.

चृत ச்ருத் –  அறுத்து நீக்கு,  வெட்டி அகற்று;  இங்கு: “இந்த பாசங்களை வேரோடு அறுத்து அகற்ற வேண்டும்”என்று இறைவனை வேண்டுகிறது. இது தற்காலிக நிவாரணம் அல்ல; முழுமையான விடுதலையை குறிக்கிறது.

अवाधमानि அவாதமானி – கீழ்மையான பந்தங்கள்,  தாழ்ந்த கட்டுகள்;  இது தமோ குணத்தால் உருவாகும்: சோம்பல், தூக்கம், அறியாமை, அலட்சியம்,  ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இவை மனிதனை ஆன்மீக முன்னேற்றத் திலிருந்து கீழே இழுக்கின்றன. அதனால்: “தமஸ் உருவாக்கும் கீழ்மையான பந்தங்களில் நான் சிக்காதபடி காப்பாற்று” என்று வேண்டப்படுகிறது.

जीवसे ஜீவஸே – வாழ்வதற்காக,  உயர்ந்த வாழ்க்கைக்காக,  வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்காக;  இந்த மந்திரத்தின் இறுதி நோக்கம்: வாழ்க்கை உயர வேண்டும்,  ஆன்மிக முன்னேற்றம் பெற வேண்டும், முக்தி அடைய வேண்டும்  என்பதாகும். சாத்வீக, ராஜஸ, தாமஸ என்ற மூன்று குணங்களின் பந்தங்களையும் கடந்து தான் உண்மையான உயர்வு கிடைக்கும்.

விளக்கம்:

வேத மந்திரங்கள் வெளிப்படையாகச் சொல்வதைக் காட்டிலும் ஆழமான ஆன்மிக அர்த்தங்களை உள்ளடக்கியவை. அவற்றில் மனித வாழ்க்கையின் உளவியல், ஆன்மீகப் பயணம், மனத்தின் இயல்பு, பந்தமும் முக்தியும் ஆகிய உயர்ந்த தத்துவங்கள் மறைந்துள்ளன. அத்தகைய ஆழ்ந்த பொருளை தரும் மந்திரங்களில் ஒன்றாகும் இந்த மந்திரம்.

இந்த மந்திரம் மனிதனை கட்டிப்போடும் மூன்று குணங்களான சாத்வீக (சத்த்வம்), ராஜஸ (ரஜஸ்), தாமஸ (தமஸ்) ஆகிய பந்தங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று, உயர்ந்த ஆன்மிக வாழ்க்கையை அடைய வேண்டி செய்யப்படும் பிரார்த்தனையாகும்.

இந்த மந்திரத்தில் இறைவன் “வருணன்” எனப் போற்றப்படுகிறார். வருணன் ஒழுக்கம், உண்மை, பிரபஞ்ச நியதி மற்றும் ஆன்ம சுத்தியின் அடையாளமாகவும் கருதப்படுகிறார். மனிதனைப் பந்தங்களில் இருந்து விடுவிக்கக்கூடிய சக்தி அவரிடமே உள்ளது என்ற நம்பிக்கையோடு இந்த வேண்டுதல் இடம்பெறுகிறது.

மந்திரத்தின் முதல் பகுதியான “उदुत्तमं मुमुग्धि” என்பது “உயர்ந்த பாசத்திலிருந்தும் என்னை விடுவிக்க வேண்டும்” என்ற பொருளை தருகிறது. இங்கு “உத்தம பாசம்” என்பது சாத்வீக பந்தத்தை குறிக்கிறது. சாத்வீக குணம் மனிதனுக்கு ஞானம், தூய்மை, அமைதி, தர்ம சிந்தனை போன்ற உயர்ந்த குணங்களை அளிக்கிறது. ஆனால் வேத தத்துவம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது: நல்ல குணங்களும் பற்றுதலாக மாறினால் அவையும் பந்தமே ஆகிவிடும். “நான் நல்லவன்”, “நான் ஞானி”, “நான் உயர்ந்தவன்” என்ற நுண் அகங்காரம் உருவானால், அதுவும் ஆன்மாவை கட்டிவிடும். ஆகவே, சாத்வீக குணம் உயர்ந்ததாயிருந்தாலும், அதில் கூட சிக்காமல் இருக்க இறைவனிடம் அருள் வேண்டப்படுகிறது.

அடுத்து வரும் “वि पाशं मध्यमं” என்ற பகுதி, “நடுத்தரமான பாசத்தையும் அறுத்து நீக்கு” என்று வேண்டுகிறது. இது ரஜோ குணத்தை குறிக்கிறது. ரஜஸ் என்பது செயற்பாடு, ஆசை, பேராசை, புகழ் விருப்பம், கர்ம பற்றுதல் மற்றும் மன அலைச்சலை உருவாக்கும் சக்தியாகும். ரஜோ குணம் கொண்ட மனிதன் எப்போதும் ஏதாவது ஒன்றை அடைய ஓடிக்கொண்டே இருப்பான். அவனுக்கு அமைதி இருக்காது. ஒரு கணமும் அமைதியாக அமர முடியாத நிலை உருவாகும். செயலில் முழுமையாக மூழ்கி, வாழ்க்கையின் உண்மைப் பொருளை மறந்து விடும் அபாயம் உள்ளது. அதனால், “கர்ம பந்தத்தில் என்னை கட்டிவைக்கும் ரஜோ குணத்திலிருந்தும் விடுவிக்க வேண்டும்” என்று இந்த மந்திரம் வேண்டுகிறது.

மந்திரத்தின் அடுத்த பகுதியான “अवाधमानि” என்பது கீழ்மையான பந்தங்களை குறிக்கிறது. இது தமோ குணத்தை சுட்டுகிறது. தமஸ் என்பது அறியாமை, சோம்பல், தூக்கம், அலட்சியம், மன மந்தம், பிரமாதம் போன்றவற்றின் மூலமாகும். தமோ குணம் மனிதனை ஆன்மீக முன்னேற்றத்திலிருந்து கீழே இழுக்கிறது. செயல் செய்யும் ஆற்றலையும் சிந்திக்கும் தெளிவையும் குறைக்கிறது. வாழ்க்கையில் உயர்வதற்கான உந்துதலை அழிக்கிறது. ஆகவே, “தமஸ் உருவாக்கும் கீழ்மையான பந்தங்களில் நான் சிக்காதபடி காப்பாற்று” என்று இறைவனிடம் பக்தன் வேண்டுகின்றான்.

மந்திரத்தின் இறுதியில் வரும் “जीवसे” என்பது “உயர்ந்த வாழ்க்கைக்காக” என்ற ஆழ்ந்த பொருளை தருகிறது. இந்த மந்திரத்தின் மைய நோக்கம் வெறும் உலகியலான நன்மை அல்ல; வாழ்க்கையை ஆன்மிகமாக உயர்த்திக் கொள்வதே. மனிதன் உண்மையான முன்னேற்றம் அடைய வேண்டுமானால், அவன் சாத்வீக, ராஜஸ, தாமஸ ஆகிய மூன்று குணங்களின் பந்தங்களையும் கடக்க வேண்டும். ஏனெனில் இந்த மூன்று குணங்களும் இயற்கையின் கட்டுப்பாடுகளே. அவற்றைத் தாண்டியபோதுதான் ஆன்மா உண்மையான சுதந்திரத்தையும் முக்தியையும் அனுபவிக்க முடியும்.

இந்த மந்திரம் நமக்கு ஒரு பெரிய ஆன்மிகப் பாடத்தை கற்பிக்கிறது:
மனிதனை கட்டிப்போடுவது தீமைகள் மட்டுமல்ல; நன்மைகளிலும் உருவாகும் பற்றுதல்களும் பந்தமாக மாறலாம். செயற்பாட்டின் அளவுக்கு மீறிய ஓட்டமும் பந்தமே; சோம்பலும் பந்தமே. ஆகவே வாழ்க்கையில் சமநிலை, விழிப்பு, பற்றின்மை மற்றும் இறை அருள் ஆகியவை அவசியம்.

எனவே, இந்த வேத மந்திரம் ஒரு சாதாரண வேண்டுதல் அல்ல; மனிதன் தனது உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தி, மூன்று குணங்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்தும் விடுபட்டு, உயர்ந்த ஆன்மிக வாழ்வை அடைய வேண்டி செய்யப்படும் ஆழ்ந்த முக்திப் பிரார்த்தனை ஆகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம், மனித வாழ்க்கையின் ஆழ்ந்த ஆன்மிக உண்மையை எடுத்துரைக்கும் உயர்ந்த பிரார்த்தனையாகும். மனிதனை கட்டிப்போடும் பந்தங்கள் வெளியில் இல்லை; அவை மனத்தின் உள்ளேயே மூன்று குணங்களாக — சாத்வீகம், ராஜஸம், தாமஸம் — செயல்படுகின்றன என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

சாத்வீகம் ஞானத்தையும் நற்குணங்களையும் அளித்தாலும், அதிலும் உருவாகும் நுண் அகங்காரம் பந்தமாக மாறலாம். ராஜஸம் ஆசை, அலைச்சல், கர்ம பற்றுதல் ஆகியவற்றால் மன அமைதியை குலைக்கிறது. தாமஸம் சோம்பல், அறியாமை, அலட்சியம் ஆகியவற்றால் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை தடுக்கிறது. ஆகவே மனிதன் உண்மையான உயர்வை அடைய வேண்டுமானால், இந்த மூன்று குணங்களின் கட்டுப்பாட்டையும் கடக்க வேண்டும் என்பதை மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மையச் செய்தி —“வாழ்க்கையின் உயர்வு வெளிப்புற சாதனைகளில் அல்ல; உள்ளார்ந்த பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவதில்தான் உள்ளது” என்பதாகும். இது மனிதனை: விழிப்புணர்வுடன் வாழ, பற்றுகளை குறைக்க, மனத்தை சுத்தப்படுத்த, இறை அருளை நாட, ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்காக தொடர்ந்து முயல உந்துகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் வெறும் வேதப் பாடல் அல்ல; மனிதனை அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கும், பந்தத்திலிருந்து முக்திக்கு ம், சாதாரண வாழ்விலிருந்து உயர்ந்த ஆன்மிக வாழ்விற்கும் வழிநடத்தும் பரம ஆன்மிகப் பிரார்த்தனையாகும்.