वेद मासो धृतव्रतो द्वादश प्रजावतः ।

वेदा य उपजायते ॥ ८ ॥                                                                

வேதா மாஸோ த்ருதவ்ரதோ த்வாதஶ ப்ரஜாவதஃ ।
வேதா ய உபஜாயதே ॥ 8 ॥

பொருள்:

वेद வேத – அறிவான் / அறிந்தவன்; எல்லாவற்றையும் முழுமையாக அறிந்திருக்கும் பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. காலம், இடம், நிகழ்வு எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாமல் இல்லை.

मासः மாஸஃ – மாதங்கள்; காலத்தின் ஒரு பகுதி. மனித வாழ்க்கை இயங்கும் காலச் சுழற்சியை குறிக்கிறது.

धृतव्रतः த்ருதவ்ரதஃ – விரதங்களை (நியமங்களை) காத்து நிற்பவன்; வருணன் எனப்படும் தெய்வத்தின் தன்மையைச் சுட்டுகிறது. தர்மம், நியதி, ஒழுங்கு ஆகியவற்றை நிலைநிறுத்துபவன்.

द्वादश த்வாதஶ – பன்னிரண்டு; ஆண்டின் பன்னிரண்டு மாதங்களை குறிக்கிறது. காலச் சுழற்சியின் முழுமை.

प्रजावतः ப்ரஜாவதஃ – உயிர்கள் உருவாகும் / வளம் தரும்; ஒவ்வொரு மாதமும் இயற்கையில் வளர்ச்சியையும் உயிர்களின் உற்பத்தியையும் கொண்டுள்ளது என்பதை குறிக்கிறது.

वेदा வேதா – அறிவான் / அறிகிறான்; இறைவன் காலத்தின் அனைத்து இயக்கங்களையும் முழுமையாக அறிந்தவன் என்பதை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.

यः யஃ – யார் / எவன்; பரம்பொருளைச் சுட்டும் சொல்.

उपजायते உபஜாயதே – தோன்றுகிறது / பிறக்கிறது / உருவாகிறது; காலச்சுழற்சியில் தோன்றும் கூடுதல் மாதம் (அதிக மாதம் / மலமாசம்) கூட இறைவனின் அறிவுக்கு உட்பட்டதே என்பதைக் குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் காலத்தின் இயக்கத்தையும், அதனை முழுமையாக அறிந்திருக்கும் பரம்பொருளின் சர்வஞ்ஞத்துவத்தையும் மிக ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனித வாழ்க்கை காலத்தால் கட்டுப்பட்டது என்றாலும், அந்த காலத்தையே முழுமையாக அறிந்து, ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு உயர்ந்த தெய்வீக சக்தி இருக்கிறது என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

மந்திரத்தில் வரும் “வேத” என்பது அனைத்தையும் அறிந்த பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. காலம், நிகழ்வு, இடம் என எதுவும் அவனுடைய அறிவிற்கு அப்பாற்பட்டதல்ல. “மாஸஃ” என்பது மாதங்கள் எனப்படும் காலப் பகுதியைச் சுட்டுகிறது. மனித வாழ்க்கை இந்த காலச் சுழற்சிக்குள் இயங்குகிறது. “த்ருதவ்ரதஃ” என்ற சொல் வருணன் எனப்படும் தெய்வத்தை குறிக்கிறது. அவர் தர்மம், ஒழுங்கு மற்றும் இயற்கையின் நியதிகளை நிலைநிறுத்துபவர் எனக் கூறப்படுகிறது. அதாவது காலம் தானாக அல்லாமல், ஒரு தெய்வீக ஒழுங்கின் கீழ் இயங்குகிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

“த்வாதஶ” என்பது ஆண்டின் பன்னிரண்டு மாதங்களைக் குறிக்கிறது. இந்த பன்னிரண்டு மாதங்களும் இயற்கையின் சீரான இயக்கத்தைக் காட்டுகின்றன. ஒவ்வொரு மாதமும் உயிர்களின் வளர்ச்சிக்கும், உலகின் செயல்பாடுகளுக்கும் காரணமாகிறது. “ப்ரஜாவதஃ” என்பது உயிர்கள் உருவாகும் வளமிக்க தன்மையை உணர்த்துகிறது. காலம் வெறும் நகர்வு அல்ல; அது உயிர்களை வளர்க்கும் சக்தியாகவும் செயல்படுகிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாக “வேதா ய உபஜாயதே” என்ற பகுதி, சில சமயங்களில் தோன்றும் கூடுதல் காலம் அல்லது அதிக மாதம் (மலமாசம்) கூட இறைவனின் அறிவுக்குள் இருப்பதையே சுட்டுகிறது. இயற்கையின் சிக்கலான காலச் சுழற்சியில் ஏற்படும் எந்த மாற்றமும் அவனுக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல. அது ஆண்டின் ஒரு அங்கமாகவோ, கூடுதல் அமைப்பாகவோ தோன்றினாலும், அனைத்தும் அவன் அறிவில் முழுமையாக உள்ளது.

இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த உண்மை என்னவென்றால், காலம் என்பது தானாக இயங்கும் ஒரு சக்தி அல்ல; அது இறைவனின் ஒழுங்கும் அறிவும் மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு தெய்வீக அமைப்பு. பன்னிரண்டு மாதங்களும், அவற்றின் மாற்றங்களும், கூடுதல் காலங்களும் அனைத்தும் அந்த பரம்பொருளின் முழு அறிவுக்குள் அடங்கியவை.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனுக்கு ஒரு முக்கிய ஆன்மீகப் பாடத்தை வழங்குகிறது. உலகில் எவ்வளவு நுண்ணிய கால மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும், எவ்வளவு சிக்கலான இயற்கைச் சுழற்சிகள் நடந்தாலும், அவை அனைத்தும் அந்த சர்வஞ்ஞ பரம்பொருளால் அறியப்பட்டும், நிர்வகிக்கப்பட்டும் வருகின்றன. எனவே மனிதன் காலத்தின் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து, அதனைப் போல ஒழுங்குடனும் தர்மநெறியுடனும் வாழ்ந்து, அனைத்தையும் அறிந்த அந்த பரம்பொருளை நம்பி வாழ வேண்டும் என்பதே இந்த வேத மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த உபதேசமாகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் காலத்தின் முழு அமைப்பையும் அதனை இயக்கும் தெய்வீக அறிவையும் ஒருங்கே வெளிப்படுத்துகிறது. பன்னிரண்டு மாதங்களாக விரிந்து நிற்கும் காலச் சுழற்சியும், அதில் தோன்றும் உயிர்வளமும், இயற்கையின் ஒழுங்கும் அனைத்தும் வருணன் எனப்படும் தர்மநியதி நிலைநிறுத்தும் சக்தியின் கீழ் நடைபெறுகின்றன என்றும், அவை அனைத்தையும் அனைத்தும் அறிந்த பரம்பொருள் முழுமையாக அறிவான் என்றும் இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

சாதாரணமாக மனிதனுக்கு காலம் ஒரு தொடர்ச்சியான மாற்றமாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது தெய்வீக ஒழுங்கால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, நியதியுடன் இயங்கும் ஒரு அமைப்பாகும். பன்னிரண்டு மாதங்களும், அவற்றின் இயல்பான செயல்பாடுகளும் மட்டுமல்லாமல், சில ஆண்டுகளில் தோன்றும் கூடுதல் காலச் சுழற்சிகளும் கூட அந்த இறைவனின் அறிவிற்கு உட்பட்டவையே. எதுவும் அவனுக்கு மறைவதில்லை; எந்த மாற்றமும் அவன் அறிவுக்கு வெளியே நடைபெறுவதில்லை.

இதன் மூலம் இந்த மந்திரம் மனிதனுக்கு ஒரு ஆழ்ந்த உண்மையை உணர்த்துகிறது — காலம் நிலையற்றது என்றாலும், அதனை அறிந்து, ஒழுங்குபடுத்தி, நடத்தும் பரம்பொருள் நிலையானவன். அவன் அனைத்தையும் அறிந்திருப்பதால், கடந்தது, நிகழ்கிறது, வருவது என எல்லாம் அவனுக்குள் அடங்கியவையே.

ஆகவே மனிதன் காலத்தின் வேகத்தில் மயங்கி விடாமல், அதன் ஒழுங்கையும் தெய்வீக நியதியையும் புரிந்து கொண்டு, தர்மநெறியில் நிலைத்து வாழ வேண்டும். அனைத்தையும் அறிந்த அந்த பரம்பொருளை நம்பி, அவனுடைய ஒழுங்குக்குள் தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதே உண்மையான ஆன்மீக அறிவாகும். இதுவே இந்த வேத மந்திரத்தின் முழுமையான சாரமும் உயர்ந்த உபதேசமும் ஆகும்.