तदित्समानमाशाते वेनन्ता न प्र युच्छतः ।

धृतव्रताय दाशुषे ॥ ६ ॥

ததித்ஸமானமாஶாதே வேனந்தா ந ப்ர யுச்சதஃ ।
த்ருதவ்ரதாய தாஶுஷே ॥ 6 ॥

பொருள்:

तत् தத் – அந்த பரம்பொருள் / இறைவன்; எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான, எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறைவனை குறிக்கிறது. மனிதன் அடைய வேண்டிய உயர்ந்த உண்மை.

इत् இத் – நிச்சயமாக / உறுதியாக சந்தேகமின்றி, மன உறுதியுடன் இறைவனை ஏற்றுக்கொள்வது. முழு நம்பிக்கையுடன் இறைவனை நாடுதல்.

समानम् ஸமானம் – சமமாக இருப்பவன் / எல்லோரிலும் நிறைந்திருப்பவன்; இறைவன் எல்லா உயிர்களிலும் சமமாக இருக்கிறார். உயர்வு–தாழ்வு பாராமல் அனைவரிடமும் ஒரேபோல் இருப்பவன்.

आशाते ஆஶாதே – நாடுகின்றனர் / நினைக்கின்றனர் / தியானிக்கின்றனர்; இறைவனை மனதில் வைத்து வாழ்வது. அவனை அடைய விரும்பி தொடர்ந்து நினைப்பது.

वेनन्ता வேனந்தா – விரும்புகின்ற இருவர்; கணவன்–மனைவி இருவரும் ஒரே எண்ணத்துடன் இறைவனை விரும்புபவர்கள் என்று பொருள்.

न ந – இல்லை / அல்ல; தவறுதல் அல்லது அலட்சியம் இல்லாத நிலையை குறிக்கிறது.

प्र युच्छतः ப்ர யுச்சதஃ – அலட்சியம் செய்கின்றனர் / மறக்கின்றனர்; இங்கு “அலட்சியம் செய்யமாட்டார்கள்” என்ற பொருள் வருகிறது. இறைநினைவில் சோர்வு கொள்ளாமல் இருப்பது.

धृतव्रताय த்ருதவ்ரதாய – உறுதியான விரதம் உடையவருக்கு; தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் இறைவனை குறிக்கிறது. தன் சட்டத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் காப்பவரான பரம்பொருள்.

दाशुषे தாஶுஷே – அருள்பவருக்கு / கொடுப்பவருக்கு; அனைத்து நன்மைகளையும் பக்தர்களுக்கு வழங்கும் கருணையுள்ள இறைவன். அறிவு, அருள், வளம் அனைத்தையும் தருபவர்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஆன்மீக நோக்கத்தையும், குறிப்பாக குடும்ப வாழ்க்கையில் கணவன்–மனைவி இருவரும் எவ்வாறு இறைநினைவுடனும் தர்மநெறியுடனும் வாழ வேண்டும் என்பதையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இந்த மந்திரத்தில் “தத்” என்பது பரம்பொருளாகிய இறைவனை குறிக்கிறது. உலகில் உள்ள அனைத்திற்கும் ஆதாரமாகவும், எங்கும் நிறைந்திருப்பவனாகவும் இருக்கும் அந்த இறைவனையே மனிதன் தனது வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்காக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இதன் முதல் கருத்தாகும். “இத்” என்ற சொல் உறுதியையும் நிச்சயத்தையும் உணர்த்துகிறது. அதாவது, சந்தேகமின்றி முழு மனநம்பிக்கையுடன் இறைவனை நாட வேண்டும் என்பதை இந்த மந்திரம் போதிக்கிறது. “ஸமானம்” என்பது எல்லா உயிர்களிடத்திலும் சமமாக நிறைந்திருக்கும் இறைவனின் இயல்பைக் குறிக்கிறது. இறைவன் உயர்வு–தாழ்வு பார்ப்பதில்லை; எல்லோரிடத்திலும் சமமான அருளும் அன்பும் உடையவன். “ஆஶாதே” என்பது நினைத்தல், தியானித்தல், நாடுதல் என்று பொருள் தருகிறது. இதன் மூலம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலிலும் இறைவனை மறக்காமல் நினைத்து வாழ வேண்டும் என்பதே உணர்த்தப்படுகிறது.

“வேனந்தா” என்ற சொல் கணவன்–மனைவி இருவரையும் குறிக்கிறது. குடும்ப வாழ்க்கை வெறும் உலக இன்பத்திற்காக அல்ல; அது இறைவனை நோக்கிய ஆன்மீகப் பயணமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இங்கு கூறப்படுகிறது. கணவன்–மனைவி இருவரும் ஒரே மனதுடன் இறைவனை விரும்பி, ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருந்து, தர்ம வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும். “ந ப்ர யுச்சதஃ” என்பது அலட்சியம் செய்யாமை என்று பொருள். அதாவது, இறைநினைவில் சோர்வு கொள்ளாமல், வாழ்க்கையின் எந்த நிலையிலும் இறைவனை மறக்காமல் இருப்பதே உண்மையான பக்தி என்று மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. மனித வாழ்க்கையில் இன்பமும் துன்பமும் மாறிமாறி வந்தாலும், இறைவன் மீதான நம்பிக்கையை இழக்காமல் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் மறைபொருள்.

“த்ருதவ்ரதாய” என்ற சொல் தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும் இறைவனை குறிக்கிறது. இறைவன் சத்தியத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் காத்து உலகத்தை நடத்துபவன். அதுபோல மனிதனும் தனது வாழ்க்கையில் உண்மை, நேர்மை, கடமை, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றில் உறுதியுடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும். “தாஶுஷே” என்பது அனைத்தையும் அருள்பவராகிய கருணைமிகு இறைவனைச் சுட்டுகிறது. மனிதனுக்குத் தேவையான அறிவு, அமைதி, ஆரோக்கியம், செல்வம், ஆனந்தம் ஆகிய அனைத்தும் இறையருளால் கிடைக்கின்றன. ஆகவே, மனிதன் அகந்தையை விட்டு இறைவனை நம்பி வாழ வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த உபதேசமாகும்.

மொத்தத்தில் இந்த மந்திரம், குடும்ப வாழ்க்கை இறைநம்பிக்கையிலும் தர்மத்திலும் அமைய வேண்டும் என்றும், கணவன்–மனைவி இருவரும் ஒருமித்த மனதுடன் இறைவனை நினைத்து வாழ வேண்டும் என்றும், வாழ்க்கையின் எந்த சூழ்நிலையிலும் இறைநினைவில் அலட்சியம் கொள்ளாமல் தர்மநெறியில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறது. இறைவன் அனைத்தையும் அருள்பவன்; அவனை நாடி வாழும் வாழ்க்கையே அமைதியும் ஆனந்தமும் நிறைந்த உயர்ந்த வாழ்க்கை என்பதை இந்த மந்திரம் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஆன்மீக நெறியை எடுத்துரைக்கும் அரிய உபதேசமாக விளங்குகிறது. உலகில் எங்கும் சமமாக நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருளை உறுதியான மனதுடன் நினைத்து வாழ வேண்டும் என்றும், குறிப்பாக கணவன்–மனைவி இருவரும் ஒருமித்த எண்ணத்துடன் இறைநினைவிலும் தர்மநெறியிலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் இது போதிக்கிறது. வாழ்க்கையின் இன்ப–துன்ப நிலைகளில் கூட இறைவனை மறக்காமல், அலட்சியம் இன்றி, உண்மை மற்றும் ஒழுக்கத்துடன் வாழும் வாழ்க்கையே சிறந்த வாழ்க்கை என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது. தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் இறைவன் அனைத்தையும் அருள்பவன் என்பதால், மனிதன் அகந்தையை விடுத்து இறைஅருளை நாடி வாழ வேண்டும். இவ்வாறு இறைநம்பிக்கை, குடும்ப ஒற்றுமை, தர்மநிலை, மனஉறுதி மற்றும் இறையருள் ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளை ஒருங்கிணைத்து மனிதனை ஆன்மீக உயர்விற்கு வழிநடத்தும் மகத்தான வேதச் செய்தியே இந்த மந்திரத்தின் சாரமாகும்.