परा हि मे विमन्यवः पतन्ति वस्यइष्टये ।

वयो न वसतीरुप ॥ ४ ॥

பரா ஹி மே விமன்யவஃ பதந்தி வஸ்யஇஷ்டயே ।
வயோ ந வஸதீருப ॥ 4 ॥

பொருள்:

परा பரா – விலகி, திரும்பி, புறம் நோக்கி;  உலகியலான ஆசைகள் மற்றும் பொருள் இன்பங்களிலிருந்து மனம் விலகி இறைவனை நோக்கிச் செல்கிறது.

हि ஹி – நிச்சயமாக, உண்மையாக;  கூறப்படும் நிலை உறுதியானது என்பதை வலியுறுத்துகிறது; மனம் நிச்சயமாக இறைவனை நோக்கி செல்கிறது.

मे மே –  என்னுடைய;   பக்தன் தன் உள்ளார்ந்த அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்; இது தனிப்பட்ட ஆன்மிக உணர்வு.

विमन्यवः விமன்யவஃ – கோபமற்ற எண்ணங்கள், அமைதியான புத்தி, மனக் கலக்கம் இல்லாத நிலை;  கோபம், சஞ்சலம், குழப்பம் நீங்கி தெளிவான மனநிலை உருவாகிறது; இது இறைநோக்கில் மனம் செல்ல உதவுகிறது.

पतन्ति பதந்தி – பறக்கின்றன, விரைகின்றன, செல்கின்றன;  மன எண்ணங்கள் வேகமாக உலக இன்பங்களிலிருந்து விலகி இறைவனை நோக்கிச் செல்கின்றன.

वस्यइष्टये வஸ்யஇஷ்டயே – உயர்ந்த செல்வம், நன்மை, சிறந்த நிலையை அடைவதற்காக;  ஆன்மிக வளம், உள்ளார்ந்த அமைதி மற்றும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நிலையை அடைய மனம் இறைவனை நோக்குகிறது.

वयो வயோ – பறவைகள்;  பறவைகள் போல மனவிருப்பங்கள் திசைமாறி, அலைபாயும் தன்மையை குறிக்கிறது.

न ந –  போல, போன்ற; உவமைச் சொல்; அடுத்த வரியில் வரும் ஒப்புமையை அறிமுகப்படுத்துகிறது.

वसतीः வஸதீஃ – பொகூடு, இருப்பிடம், வசிக்கும் இடம்;  பறவைகள் தங்கள் பாதுகாப்பான கூடுகளுக்கு திரும்புவது போல, மனமும் இறைவனை நோக்கி திரும்புகிறது.

उप உப – அருகில், நோக்கி, சேர்ந்து; மனம் இறைவனின் அருகில் சென்று தஞ்சம் அடைகிறது என்பதை குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித மனத்தின் ஆழமான ஆன்மிகப் பயணத்தை மிக எளியதானாலும் ஆழமான உவமையின் மூலம் எடுத்துரைக்கிறது. உலக வாழ்க்கையில் எண்ணற்ற ஆசைகள், அனுபவங்கள் மற்றும் உணர்வுகளால் அலைபாயும் மனித மனம், இறுதியில் உண்மையான அமைதியைத் தேடி இறைவனை நோக்கி திரும்பும் நிலையை இந்த மந்திரம் விளக்குகிறது. இது வெளிப்புற வாழ்க்கையைப் பற்றியதல்ல; மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக மாற்றத்தைப் பற்றிய ஒரு உயர்ந்த உண்மையை எடுத்துரைக்கும் மந்திரமாகும்.

“பரா ஹி மே” என்ற சொற்கள், “என்னுடைய மனவிருப்பங்கள் உலகியலான பொருட்களிலிருந்து விலகுகின்றன” என்ற உணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனிதன் முதலில் உலக இன்பங்களில் மகிழ்ச்சி தேடுகிறான். செல்வம், புகழ், இன்பம், ஆசைகள் போன்றவற்றில் மனம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால் அவற்றில் நிலையான திருப்தி இல்லை என்பதை அனுபவம் மெதுவாக அவனுக்குப் புரியவைக்கிறது. இந்த உணர்வே மனத்தை வெளிப்புற உலகிலிருந்து அகத்திற்கும், இறைவனை நோக்கிய ஆன்மிகப் பாதைக்கும் திருப்புகிறது.

“விமன்யவஃ” என்பது கோபம், கலக்கம், சஞ்சலம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்ட மனநிலையை குறிக்கிறது. மனிதன் உலக ஆசைகளில் அதிகமாக ஈடுபடும் போது மனம் குழப்பம், பயம், போட்டி, ஏமாற்றம் போன்றவற்றால் பாதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அவற்றிலிருந்து விலகத் தொடங்கும் போது மனதில் ஒரு அமைதி உருவாகிறது. அந்த அமைதியான புத்தியே இறைவனை உணர்வதற்கான அடிப்படை ஆகிறது. கோபம் குறையும் போது கருணை உருவாகிறது; சஞ்சலம் குறையும் போது ஞானம் வெளிப்படுகிறது.

“பதந்தி வஸ்யஇஷ்டயே” என்ற பகுதி, மனிதனின் எண்ணங்களும் மனவிருப்பங்களும் உயர்ந்த நன்மையை அடைவதற்காக இறைவனை நோக்கி விரைகின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது. இங்கு “வஸ்யஇஷ்டயே” என்பது சாதாரண பொருள் செல்வத்தை அல்ல; உள்ளார்ந்த அமைதி, ஆன்மிக வளம், நிலையான ஆனந்தம் ஆகிய உயர்ந்த செல்வங்களை குறிக்கிறது. மனிதன் உலகத்தில் எதை அடைந்தாலும் மன அமைதி இல்லையெனில் அவன் திருப்தியடைய முடியாது. அதனால் மனம் இறுதியில் நிலையான ஆனந்தத்தின் மூலமாகிய இறைவனை நோக்கி செல்கிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மிக அழகான பகுதி “வயோ ந வஸதீருப” என்ற உவமை ஆகும். பறவைகள் நாள் முழுவதும் பல திசைகளில் பறந்து திரிந்தாலும், மாலை நேரத்தில் அவை தங்கள் கூடுகளுக்கே திரும்புகின்றன. ஏனெனில் அந்தக் கூடு தான் அவற்றின் பாதுகாப்பும் அமைதியும் ஆகும். அதுபோல மனித மனமும் உலக அனுபவங்களால் சோர்வடைந்தபோது இறைவனின் அருள்நிலையைத் தேடி திரும்புகிறது. வாழ்க்கையின் இன்பங்களும் துன்பங்களும் மனத்தை அலைக்கழித்த பிறகு, மனிதன் உண்மையான தஞ்சம் வெளியில் அல்ல, இறைஅருளில் இருக்கிறது என்பதை உணர்கிறான்.

இந்த மந்திரம் மேலும் ஒரு ஆழமான உண்மையையும் உணர்த்துகிறது. மனிதன் உலக இன்பங்களில் மட்டுமே நிரந்தர மகிழ்ச்சியை அடைய முடியாது. ஆரம்பத்தில் அவை கவர்ச்சியாகத் தோன்றினாலும், காலப்போக்கில் அவை மனத்தில் சோர்வையும் வெறுமையையும் உண்டாக்குகின்றன. அந்த சோர்வு மனிதனை ஆன்மிகத் தேடலுக்குத் தள்ளுகிறது. சில சமயங்களில் பயம், துன்பம் அல்லது ஏமாற்றங்களும் மனிதனை இறைவனை நோக்கி திருப்புகின்றன. அந்த நேரத்தில் அவன் மனவிருப்பங்கள் அனைத்தும் உலக விஷயங்களிலிருந்து விலகி இறைவனை நோக்கி ஓடுகின்றன.

இந்த மந்திரம் நமக்கு கூறுவது என்னவெனில், உண்மையான அமைதியும் பாதுகாப்பும் இறைவனோடு இணைந்த வாழ்க்கையில்தான் இருக்கின்றன. உலகம் தற்காலிகமான இன்பங்களை அளிக்கலாம்; ஆனால் நிலையான ஆனந்தம், மன அமைதி மற்றும் ஆன்மிக நிறைவு இறைஅருளின் வழியில்தான் கிடைக்கின்றன. மனிதன் தனது மனதை உலக ஆசைகளிலிருந்து உயர்த்தி இறைவனை நோக்கி திருப்பும் போது தான் அவன் வாழ்க்கை உண்மையான அர்த்தத்தையும் உயர்வையும் பெறுகிறது.

எனவே, இந்த வேத மந்திரம் மனித மனத்தின் அலைபாயும் நிலையிலிருந்து ஆன்மிக அமைதிக்கான பயணத்தை எடுத்துரைக்கும் ஆழமான ஆன்மிகப் பாடமாகும். உலக அனுபவங்களால் சோர்வடைந்த மனம் இறைவனை நோக்கி திரும்பும் போது, அதுவே மனிதனின் உண்மையான கல்யாணம், அமைதி மற்றும் ஆனந்தத்தின் தொடக்கமாக மாறுகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித மனத்தின் உண்மையான பயணம் உலக ஆசைகளிலிருந்து இறைஅருளை நோக்கிச் செல்லும் ஆன்மிக மாற்றமே என்பதை ஆழமாக உணர்த்துகிறது. ஆரம்பத்தில் உலக இன்பங்கள் மனதை ஈர்த்தாலும், அவற்றின் நிலையற்ற தன்மையை அனுபவித்தபின் மனிதன் நிலையான அமைதி மற்றும் ஆனந்தத்தைத் தேடத் தொடங்குகிறான். அந்த தேடலே அவனை இறைவனை நோக்கித் திருப்புகிறது.

கோபம், சஞ்சலம் மற்றும் உலக பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்ட மனம், உயர்ந்த நன்மையையும் ஆன்மிக செல்வத்தையும் அடைவதற்காக இறைவனை நோக்கி விரைகிறது. பறவைகள் சோர்வடைந்தபின் தங்கள் கூடுகளுக்குத் திரும்புவது போல, மனித மனமும் வாழ்க்கையின் அலைச்சல்களால் களைத்தபின் இறைவனின் அருளில் தஞ்சம் தேடுகிறது.

இந்த மந்திரம் உண்மையான பாதுகாப்பு, அமைதி மற்றும் ஆனந்தம் வெளிப்புற உலகில் அல்ல, இறைவனோடு இணைந்த உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையில் தான் இருக்கிறது என்பதை தெளிவாக போதிக்கிறது. உலக ஆசைகளிலிருந்து மனதை உயர்த்தி இறைநினைவு, ஞானம் மற்றும் ஆன்மிக அமைதியின் பாதையில் நிலைநிறுத்துவது மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த பேரின்ப நிலை என்பதே இந்த மந்திரத்தின் நிலையான கருத்து