मा नो वधाय हत्नवे जिहीळानस्य रीरधः ।

मा हृणानस्य मन्यवे ।।२।।

மா நோ வதாய ஹத்நவே ஜிஹீளானஸ்ய ரீரதஃ ।
மா ஹ்ருணானஸ்ய மன்யவே ॥ 2 ॥

பொருள்:

मा மா – வேண்டாம், செய்யாதே;  இறைவனை நோக்கி “அப்படிச் செய்ய விடாதே” என்று தாழ்மையுடன் வேண்டுவது.

नो நோ – எங்களை, நமக்கு;  பிரார்த்தனை செய்பவர்களாகிய மனிதர்களைக் குறிக்கிறது.

वधाय வதாய – கொலைக்காக, அழிவுக்காக; பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் மனநிலை அல்லது அழிவு செயலைக் குறிக்கிறது.

हत्नवे ஹத்நவே – அடித்தல், தாக்குதல், காயப்படுத்துதல்;  வன்முறை, சண்டை, பிறருக்கு துன்பம் அளிக்கும் செயல்கள்.

जिहीळानस्य ஜிஹீளானஸ்ய – வெறுப்புடையவனின், அருவருப்புடன் இருப்பவனின்; பிறரை வெறுக்கும், பகை உணர்வு கொண்ட மனநிலையை குறிக்கிறது.

रीरधः ரீரதஃ – ஆக்காதே, அனுமதிக்காதே;  அந்தத் தீய நிலைக்கு எங்களைச் செல்ல விடாதே என்ற இறை வேண்டுதல்.

मा மா – வேண்டாம்;  மறுபடியும் வலியுறுத்தப்படும் தடை வேண்டுகோள்.

हृणानस्य ஹ்ருணானஸ்ய – கோபமுள்ளவனின்;  எப்போதும் சினம், வெகுளி, பகை உணர்வுடன் இருப்பவனை குறிக்கிறது.

मन्यवे மன்யவே – கோபத்திற்கு, சினத்திற்காக;  கட்டுப்பாடற்ற கோப உணர்வு மற்றும் அதனால் உருவாகும் தீய செயல்கள்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித மனத்தின் உள்நிலையைச் சுத்திகரிக்க வேண்டி இறைவனை நோக்கி செய்யப்படும் ஆழமான பிரார்த்தனையாகும். மனிதனின் உள்ளத்தில் உருவாகும் வெறுப்பு, கோபம், வன்முறை, பகைமை போன்ற இருள் நிறைந்த உணர்வுகள் அவனை அழிவின் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லாதபடி காக்குமாறு இறைவனை வேண்டுகிறது. இது வெளிப்புற எதிரிகளை வெல்லும் மந்திரமல்ல; மனிதனின் உள்ளார்ந்த எதிரிகளாகிய சினம், பகை, கொடுமை ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் ஆன்மிக வேண்டுகோளாகும்.

“மா” என்ற சொல் “வேண்டாம்”, “அப்படிச் செய்யாதே” என்ற தாழ்மையான வேண்டுகோளை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதன் தன் பலவீனத்தை உணர்ந்து, “நாங்கள் தவறான பாதைக்கு செல்லாதபடி காப்பாற்று” என்று இறைவனை நாடுகிறான். “நஃ” என்பது “எங்களை” என்று பொருள் தருகிறது; இதன் மூலம் இந்தப் பிரார்த்தனை ஒரே ஒருவருக்காக அல்ல, மொத்த மனித சமூகத்திற்காக செய்யப்படுவதாகப் புரிகிறது.

“வதாய” மற்றும் “ஹத்நவே” என்ற சொற்கள் அழிவு, தாக்குதல், காயப்படுத்துதல், வன்முறை போன்ற செயல்களை குறிக்கின்றன. மனிதன் கோபம் மற்றும் வெறுப்பால் ஆளாகும்போது பிறருக்கு துன்பம் செய்யும் மனநிலைக்குள் இலகுவாகச் செல்லக்கூடும். அந்த அழிவை உண்டாக்கும் எண்ணங்களிலிருந்து நம்மைத் தடுக்க வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் வேண்டுகோள். மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கம் பிறரை காயப்படுத்துவது அல்ல; மாறாக, உயிர்களை காக்கும் கருணை உணர்வுடன் வாழ்வதே ஆகும் என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

“ஜிஹீளானஸ்ய” என்பது பிறரை வெறுக்கும் மனநிலையைக் குறிக்கிறது. வெறுப்பு என்பது மனிதனின் உள்ளத்தில் மெதுவாக வளர்ந்து, அவனுடைய சிந்தனை, பேச்சு, செயல் ஆகிய அனைத்தையும் விஷமயமாக மாற்றக்கூடிய ஆபத்தான உணர்வு. வெறுப்பு அதிகரிக்கும் போது மனிதன் பிறரை மனிதர்களாக அல்ல, எதிரிகளாகவே பார்க்கத் தொடங்குகிறான். அதனால் அன்பு, இரக்கம், புரிதல் போன்ற உயர்ந்த பண்புகள் அழிந்து விடுகின்றன. இந்த மந்திரம் அந்த வெறுப்பு மனநிலையிலிருந்து மனிதனைப் பாதுகாக்க வேண்டி இறைவனை நாடுகிறது.

“ரீரதஃ” என்பது “அப்படிச் செல்ல விடாதே”, “அந்த நிலைக்கு ஆக்காதே” என்ற அர்த்தத்தை தருகிறது. மனிதன் தவறான உணர்ச்சிகளின் அடிமையாக மாறாமல் இருக்க இறையருள் அவசியம் என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது. மனம் எப்போதும் அமைதியாக இருக்காது; சில நேரங்களில் சினம், பொறாமை, பகைமை போன்ற உணர்வுகள் எழலாம். ஆனால் அவை நம்மை முழுமையாக ஆட்கொள்ளாமல் இருக்க தன்னடக்கமும் ஆன்மிக விழிப்புணர்வும் தேவைப்படுகிறது.

“ஹ்ருணானஸ்ய மன்யவே” என்பது கட்டுப்பாடற்ற கோபத்தை குறிக்கிறது. கோபம் என்பது மனிதனின் அறிவை மறைக்கும் மிக வேகமான உணர்வு. ஒரு கண நேர கோபம் பல ஆண்டுகளாக உருவான உறவுகளை உடைத்து விடக்கூடும். சினம் மனிதனை அவசரமான முடிவுகள் எடுக்கச் செய்து, பிறருக்கு துன்பம் விளைவிக்க வைக்கிறது. அதனால் இந்த மந்திரம் “கோபத்தின் அடிமைகளாக எங்களை மாற்றாதே” என்று இறைவனை வேண்டுகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மையச் செய்தி மனிதன் அன்பு, கருணை, பொறுமை, அமைதி ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளுடன் வாழ வேண்டும் என்பதாகும். வெறுப்பும் வன்முறையும் மனித சமுதாயத்தைப் பிரிக்கின்றன; ஆனால் அன்பும் பொறுமையும் மனிதர்களை ஒன்றிணைக்கின்றன. உண்மையான ஆன்மிகம் என்பது வெளிப்புற சடங்குகளில் மட்டும் இல்லாமல், உள்ளத்தின் தூய்மையிலும் இருக்கிறது என்பதை இந்த வேதப் பிரார்த்தனை நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

இன்றைய உலகிலும் இந்த மந்திரத்தின் செய்தி மிகுந்த பொருத்த முடையதாக உள்ளது. மனிதர்கள் மதம், மொழி, இனம், கருத்து வேறுபாடு போன்ற காரணங்களால் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்கும் சூழல்கள் அதிகமாகின்றன. அந்த நிலையில் இந்த மந்திரம் மனித குலத்துக்கு அமைதி மற்றும் மனசுத்தியின் பாதையை நினைவூட்டுகிறது. “பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் மனநிலையிலிருந்து எங்களை காப்பாற்று; கோபமும் பகையும் இல்லாத இதயத்தை அருள்புரி” என்ற நித்தியமான மனித வேண்டுகோளே இந்த மந்திரத்தின் ஆன்மிகச் சாரமாகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதனின் வெளிப்புற வாழ்க்கையை விட அவனுடைய உள்ளார்ந்த மனநிலையைச் சுத்திகரிக்க வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. வெறுப்பு, கோபம், பகைமை, வன்முறை போன்ற தீய உணர்வுகள் மனிதனை அழிவின் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அதனால், “அப்படிப்பட்ட மனநிலைகளின் அடிமையாக எங்களை ஆக்காதே” என்று இறைவனை நோக்கி மனிதன் பணிவுடன் பிரார்த்திக்கிறான்.

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நெறியாக கருணை, அன்பு, பொறுமை, அமைதி மற்றும் தன்னடக்கம் ஆகியவற்றை முன்வைக்கிறது. பிறருக்கு தீங்கு செய்யாத மனம், வெறுப்பை விடுத்த இதயம், கோபத்தை கட்டுப்படுத்தும் அறிவு ஆகியவையே உண்மையான ஆன்மிகத்தின் அடையாளங்கள் என்பதை இது கற்பிக்கிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் ஒரு சாதாரண பிரார்த்தனை அல்ல; மனித மனத்தை உயர்த்தி, சமாதானமான மற்றும் ஒற்றுமை நிறைந்த வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டும் ஆழமான நெறிப்படுத்தும் உபதேசமாகும். மனிதன் தன் உள்ளத்தை வென்று, அன்பும் அமைதியும் நிறைந்த வாழ்வை அடைய வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் நிலையான மற்றும் உலகளாவிய செய்தியாகும்.