उदुत्तमं वरुण पाशमस्मदवाधमं वि मध्यमं श्रथाय ।

अथा वयमादित्य व्रते तवानागसो अदितये स्याम ॥ १५ ॥

உதுத்தமம் வருண பாசமஸ்மத் அவாதமம் வி மத்யமம் ஶ்ரதாய ।
அதா வயமாதித்ய வ்ரதே தவானாகஸோ அதிதயே ஸ்யாம ॥ १५ ॥

பொருள்:

उद् உத் – மேலே, உயர்ந்து; கீழ்நிலையிலிருந்து உயர்ந்த நிலைக்குச் செல்லுதல்; ஆன்மீக உயர்வை நோக்கிச் செல்வது.

उत्तमम् உத்தமம் – உயர்ந்த, சிறந்த; இங்கு “சத்த்வ குணம்” எனப்படும் உயர்ந்த குணத்தின் பந்தத்தை குறிக்கிறது. நல்லதாயினும் அதிலும் பற்றுணர்வு இருக்கலாம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

वरुण வருண – வருணன்; பாவங்களை நீக்குபவன்; உலக ஒழுங்கையும் தர்மத்தையும் காக்கும் தெய்வ சக்தி; மனிதனை பந்தங்களில் இருந்து விடுவிப்பவன்.

पाशम् பாசம் – கட்டு, பந்தம்; மனிதனை கட்டிப்போடும் மனப்பற்று, குணங்கள், ஆசைகள் ஆகியவற்றின் பிணைப்பு.

अस्मत् அஸ்மத் – எங்களிடமிருந்து; இந்தப் பிரார்த்தனை மனிதர்களுக்காக செய்யப்படுவது; “எங்களை விட்டுப் போகச் செய்” என்ற வேண்டுதல்.

अव அவ – கீழிறக்கு, அகற்று; துன்பம் மற்றும் கீழ்மையான பந்தங்களை நீக்குமாறு வேண்டுதல்.

अधमम् அதமம் – தாழ்ந்த, கீழ்மையான; தமோகுணத்தால் உருவாகும் சோம்பல், அறியாமை, அலட்சியம் போன்ற பந்தங்கள்.

वि வி – பிரித்து, தனியே; கட்டுகளை அவிழ்த்து, பந்தங்களை தளர்த்தி விடுதல்.

मध्यमम् மத்யமம் – நடுநிலை; ரஜோகுணத்தின் பந்தம்; செயல், ஆசை, புகழ், அகங்காரம் போன்ற செயல்பற்றுகள்.

श्रथाय ஶ்ரதாய – தளர்த்து விடு, அவிழ்த்து விடு; மனிதனை கட்டிப்போடும் குணபந்தங்களை மெதுவாக அவிழ்த்து விடுமாறு இறைவனை வேண்டுதல்.

अथा அதா – பின்னர், அதன்பின்; எல்லா பந்தங்களும் நீங்கிய பின்பு வரும் ஆன்மீக நிலை.

वयम् வயம் – நாங்கள்; பக்தர்கள் அனைவரையும் குறிக்கும் கூட்டுப் பிரார்த்தனை.

आदित्य ஆதித்ய – ஆதித்யன்; வருணனின் பெயர்; அழிவிலிருந்து காக்கும் தெய்வ சக்தி; ஒளி மற்றும் தர்மத்தின் அடையாளம்.

व्रते வ்ரதே – விரதத்தில், ஒழுக்கத்தில்; இறைவன் கூறிய தர்ம ஒழுக்க வழிகளில் வாழ்தல்.

तव தவ – உன்னுடைய; இறைவனுடைய சட்டம், தர்மம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

अनागसः அனாகஸோ – பாவமற்றவர்கள்; குற்றமற்ற, தூய்மையான ஆன்மீக நிலையை அடைந்தவர்கள்.

अदितये அதிதயே – அழிவில்லாத நிலைக்காக, முக்திக்காக; விடுதலை, மோட்சம், நிரந்தர ஆன்மீக சுதந்திரம்.

स्याम ஸ்யாம – ஆக வேண்டும்; “நாங்கள் அந்த நிலையை அடைய வேண்டும்” என்ற இறுதி பிரார்த்தனை.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் ஆன்மீகக் கோட்பாட்டின் ஆழமான கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இது மனிதனை கட்டிப்போடும் மூன்று முக்கியமான பந்தங்களான சத்த்வ, ரஜஸ், தமஸ் எனும் குணப் பந்தங்களை நீக்குமாறு வருணனையும் ஆதித்யனையும் நோக்கி செய்யப்படும் ஒரு தாழ்மையான பிரார்த்தனை ஆகும். மனிதனின் வாழ்க்கை, அவன் அறிந்தோ அறியாமலோ, இந்த மூன்று குணங்களின் தாக்கத்தால் கட்டுப்பட்டு விடுகிறது. அவை நல்லவை, செயற்பாட்டைத் தூண்டும் அல்லது அறியாமையை உருவாக்கும் தன்மை கொண்டவையாக இருந்தாலும், இறுதியில் அனைத்தும் பந்தமாகவே மாறுகின்றன என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழமான செய்தியாகும்.

முதலில், உயர்ந்ததாகக் கருதப்படும் சத்த்வ குணப் பந்தம் கூட “உத்தம பாசம்” எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இது அறிவு, இன்பம், நல்லுணர்வு போன்றவற்றால் மனிதனை கட்டிப்போடும் நுண்ணிய பற்றாகும். இதையும் தாண்டி உயர வேண்டும் என்பதே “உத்” என்ற சொல்லின் மூலம் வெளிப்படுகிறது. பின்னர் வரும் ரஜஸ் குணம் செயல், ஆசை, அகங்காரம் ஆகியவற்றால் மனிதனை உலகச் செயல்களில் கட்டிப்போடுகிறது. அதனையே “மத்யம பாசம்” என மந்திரம் குறிப்பிடுகிறது. அதேபோல் தமஸ் குணம் சோம்பல், அறியாமை, அலட்சியம் போன்ற கீழ்மையான நிலைகளில் மனிதனை ஆழ்த்துகிறது; இதுவே “அதம பாசம்” ஆகும்.

இந்த மூன்று பந்தங்களையும் வருணன் மெதுவாக தளர்த்தி அகற்ற வேண்டும் என பிரார்த்திக்கப்படுகிறது. “அவ”, “வி”, “ஶ்ரதாய” போன்ற சொற்கள் அனைத்தும் இந்த கட்டுகளைக் களைந்து மனிதனை விடுதலை செய்யும் தெய்வ அருளை வேண்டுகின்றன. வருணன் இங்கு பாவங்களை நீக்கி, தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் தெய்வ சக்தியாகக் காணப்படுகிறார்; அதேபோல் ஆதித்யன் ஒளி, சத்தியம் மற்றும் அழிவில்லாத தர்மத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறார்.

இந்த பந்தங்கள் அனைத்தும் நீங்கிய பின், மனிதன் “தவ வ்ரதே” எனப்படும் தெய்வத்தின் ஒழுக்கமான பாதையில் நிலைத்து, பாவமற்றவராக மாறி, “அதிதயே” எனப்படும் அழிவில்லாத முக்தி நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதே இறுதி நோக்கம். “வயம் ஸ்யாம” என்ற பகுதி, நாங்கள் அனைவரும் அந்த உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற கூட்டுப் பிரார்த்தனையை வெளிப்படுத்துகிறது.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை நோக்கத்தை தெளிவுபடுத்துகிறது. சுகம், செயல், அறியாமை ஆகியவற்றில் சிக்கிக்கொள்ளாமல், அவற்றை தாண்டி, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையான ஒழுக்கத்துடன் வாழ்ந்து, இறுதியில் முக்தியை அடைவதே இதன் மைய கருத்தாகும். இது மனிதனை உள்ளார்ந்த மாற்றத்திற்கு அழைக்கும் ஒரு ஆழமான ஆன்மீக வழிகாட்டியாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் அனைத்து மனப்பந்தங்களையும் அகற்றி, ஆன்மீக விடுதலைக்குத் திசைநோக்கி வழிகாட்டும் ஒரு ஆழமான பிரார்த்தனையாகும். சத்த்வ, ரஜஸ், தமஸ் எனும் மூன்று குணங்களாலும் உருவாகும் பந்தங்கள் மனிதனை பல்வேறு விதமாக கட்டிப்போடுகின்றன. அவை நல்லுணர்வு மற்றும் அறிவின் பற்றாக இருக்கலாம், செயல் மற்றும் அகங்காரத்தின் பற்றாக இருக்கலாம், அல்லது அறியாமை மற்றும் சோம்பலின் பிணைப்பாக இருக்கலாம். இவை அனைத்தும் இறுதியில் மனிதனின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக மாறுகின்றன என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

இந்த மூன்று விதமான பந்தங்களையும் வருணன் எனும் தர்மத்தை காக்கும் தெய்வ சக்தி மெதுவாக அகற்றி தளர்த்த வேண்டும் என்று இந்த மந்திரம் தாழ்மையுடன் வேண்டுகிறது. அதே நேரத்தில் ஆதித்யன் எனும் ஒளி, சத்தியம் மற்றும் அழிவிலி தன்மையின் பிரதிநிதியான தெய்வத்தை நோக்கியும் இந்த பிரார்த்தனை செல்கிறது. அந்த தெய்வ ஒழுக்கப் பாதையில் நின்று, மனிதன் பாவமற்ற நிலையை அடைந்து, தூய்மையான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.

அனைத்து பந்தங்களும் நீங்கிய பிறகு, மனிதன் தர்மத்தின் வழியில் நிலைத்து, அகங்காரம் இல்லாத, பற்றற்ற, தூய்மையான மனநிலையை அடைந்து, இறுதியில் “அதிதி” எனப்படும் அழிவில்லாத முக்தி நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் இறுதி இலட்சியம். “நாங்கள் அனைவரும் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைய வேண்டும்” என்ற கூட்டுப் பிரார்த்தனையாக இது நிறைவடைகிறது.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனை உலக பந்தங்களிலிருந்து விடுவித்து, அறிவு, ஒழுக்கம் மற்றும் பக்தியின் வழியாக ஆன்மீக உயர்வுக்கும் இறுதியில் முக்திக்கும் வழிநடத்தும் ஒரு முழுமையான ஆன்மீக வழிகாட்டியாகும்.