शुनःशेपो ह्यह्वद्गृभीतस्त्रिष्वादित्यं द्रुपदेषु बद्धः ।                                                                                     अवैनं राजा वरुणः ससृज्याद्विद्वाँ अदब्धो वि मुमोक्तु पाशान् ॥१३॥

சுனஶ்ஶேபோ ஹ்யஹ்வத் க்ருபீதஸ்த்ரிஷ்வாதித்யம் த்ருபதேஷு பத்தஃ ।
அவைனம் ராஜா வருணஃ ஸஸ்ருஜ்யாத் வித்வான் அதப்தோ வி முமோக்து பாஶான் ॥13॥

பொருள்:

शुनःशेपः சுனஶ்ஶேபோ – “சுகத்தை விரும்புகிறவன்”, “இன்பத்தை நாடுகிற மனிதன்”; शुनः – சுகம், நன்மை, வளம். शेपः – உருவாக்க விருப்பம், நாடுதல், இங்கு “शुनःशेपः” என்பது ஒரு தனி மனிதரை மட்டும் குறிக்கவில்லை. சம்சாரத்தில் சிக்கி, ஆனந்தத்தை நாடும் எல்லா மனிதர்களையும் குறிக்கிறது. மனிதன் இயல்பாகவே: துன்பத்திலிருந்து விடுபட, நிரந்தர இன்பத்தை அடைய, அமைதியை பெற விரும்புகிறான். ஆனால் அவன் மூன்று குணங்களால் கட்டுண்டு இருக்கிறான்.

हि ஹி -“நிச்சயமாக”, “உண்மையாக”, “ஏனெனில்”; இந்த மந்திரம் ஒரு உறுதியான உண்மையைச் சொல்கிறது: மனிதன் இறுதியில் இறைவனை நாடுவான்.

अह्वत् அஹ்வத் –  “அழைத்தான்”, “வேண்டினான்”, “பிரார்த்தித்தான்” சம்சார துன்பத்தில் சிக்கிய மனிதன்: தன்னால் முடியாமல் போகும் போது, இறைவனை அழைக்கிறான். இது மனிதனின் இயல்பான ஆன்மிக திருப்பம்.

गृभीतः க்ருபீத – “பிடிபட்டவன்”, “சிக்கியவன்”, “கட்டுண்டவன்”; மனிதன்: ஆசை, கோபம், மாயை, காமம், அஹங்காரம் இவற்றால் கட்டுண்டு இருக்கிறான்.

स्त्रिष्वादित्यं ஸ்த்ரிஷ்வாதித்யம் – “மூன்றிலும்”. இங்கு “மூன்று” என்பது: சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களை குறிக்கிறது.

द्रुपदेषु த்ருபதேஷு – “மூன்று நிலைகளில்”, “மூன்று அடிப்படைகளில்”. உங்கள் உரையில்: “द्रु” = संसार (சம்சாரம்); “पद” = நிலை / இடம்; சம்சாரத்தின் மூன்று கட்டுகள்: சத்துவ பந்தம், ரஜஸ் பந்தம், தமஸ் பந்தம் மனிதன் இம்மூன்றிலும் சிக்கிக்கிடக்கிறான்.

बद्धः பத்தஃ – “கட்டுண்டவன்”; இது கர்ம பந்தத்தைக் குறிக்கிறது. மனிதன்: பிறப்பு, மரணம், கர்ம விளைவு, ஆசை இவற்றால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறான்.

अवैनं அவைனம் – இங்கு “अव एनम्” என்பது இரண்டு சொற்கள்: अव+एनम् अव-காப்பாற்று, அருள் செய், பாதுகாத்து, கீழிறங்கி உதவு. एनम्- “இவனை”, “இந்த மனிதனை”. சம்சாரத்தில் கட்டுண்ட மனிதன்.अव एनम् நேர்பொருள்: “இவனை காப்பாற்றுக” அல்லது “இந்த மனிதனை அருளால் விடுவிக்குக”

राजा ராஜா – “அரசன்”, “ஆட்சி செய்பவன்”;.இறைவன்: உலகத்தை நிர்வகிப்பவன், நீதியுடன் காப்பவன்.

वरुणः வருணஃ – “வருணன்”, “ஒழுங்குபடுத்தும் இறைவன்”.இங்கு வருணன்: உலக ஒழுங்கை நடத்துபவன், கர்ம பலன் அளிப்பவன், தர்மத்தை காக்கிறவன்.

ससृज्यात् ஸஸ்ருஜ்யாத் – “விடுவிக்கட்டும்”, “தளர்த்தட்டும்”.இறைவன்: சம்சார பந்தத்திலிருந்து, அறியாமையிலிருந்து, கர்ம கட்டிலிருந்து மனிதனை விடுவிக்க வேண்டும்.

विद्वान् வித்வான் – “ஞானி”, “அறிந்தவன்”; இறை அருளால் விடுபட்டவன். உண்மையை அறிகிறான், ஆத்ம ஞானம் பெறுகிறான்.

अदब्धः அதப்தோ – “ஏமாறாதவன்”, “துன்புறாதவன்”; ஞானி: விஷய ஆசைகளால் பாதிக்கப்படமாட்டான். மாயையில் விழமாட்டான்.

वि मुमोक्तु வி முமோக்து – “முற்றிலும் விடுவிக்கட்டும்”: தான் விடுபட்ட ஞானி, மற்றவர்களையும் விடுதலையின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

पाशान् பாஶான் – “கட்டுகள்”, “பாசங்கள்”, “சங்கிலிகள்”. இவை: ஆசை, கர்மம், அறியாமை, மாயை, இன்பாசை போன்ற ஆன்மிக கட்டுகளை குறிக்கின்றன.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆழ்ந்த ஆன்மிக உண்மையை எடுத்துரைக்கும் அரிய பிரார்த்தனையாகும். இது வெளிப்படையாக ஒரு மனிதன் இறைவனை வேண்டுவது போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள் அர்த்தம் முழு மனித சமுதாயத்தின் ஆன்மிக நிலையை விளக்குகிறது. சம்சாரத்தில் கட்டுண்டு துன்புறும் மனிதன், இறைவனை நாடி, இறுதியில் ஞானம் பெற்று மற்றவர்களுக்கும் விடுதலை வழியை காட்ட வேண்டும் என்ற உயர்ந்த தத்துவம் இதில் அடங்கியுள்ளது.

இந்த மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் “शुनःशेपः” என்ற சொல் மிகவும் முக்கியமானது. இதனை வெறும் ஒருவரின் பெயராக மட்டும் கொள்ளாமல், “சுகத்தை நாடுகிற மனிதன்” என்று எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனும் இயல்பாகவே துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு நிலையான ஆனந்தத்தை அடைய விரும்புகிறான். அவன் அமைதியை நாடுகிறான்; பயமற்ற வாழ்க்கையை விரும்புகிறான்; நிரந்தர நிம்மதியை தேடுகிறான். ஆனால் அவன் வாழும் உலகம் அவனைப் பலவிதமான பந்தங்களில் சிக்கவைக்கிறது.

மந்திரம் மனிதன் “त्रिषु द्रुपदेषु बद्धः” என்று கூறுகிறது. அதாவது, அவன் மூன்று நிலைகளில் கட்டுண்டு இருக்கிறான். இந்த “மூன்று” என்பது சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களை குறிக்கிறது. சத்துவம் அறிவையும் அமைதியையும் தரும்; ரஜஸ் ஆசை, செயற்பாடு, பேராசை ஆகியவற்றை உருவாக்கும்; தமஸ் அறியாமை, சோம்பல், இருள் ஆகியவற்றை உண்டாக்கும். மனிதன் இந்த மூன்று குணங்களின் தாக்கத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபடாமல் இருக்கிறான். அவன் சிந்தனை, செயல், ஆசை, விருப்பு, வெறுப்பு ஆகிய அனைத்தும் இந்த குணங்களால் பாதிக்கப்படுகின்றன.

இதனால் அவன் “गृभीतः” — பிடிபட்டவன் ஆகிறான். ஆசைகள், கர்ம பந்தங்கள், மாயை, அஹங்காரம், இன்ப ஆசை, குடும்ப பாசம், புகழ் விருப்பம் போன்ற எண்ணற்ற கயிறுகள் மனிதனை உள்ளிருந்து கட்டிப்போடுகின்றன. அவன் வெளியில் சுதந்திரமாக இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உள்ளத்தில் பந்தப்பட்டவனாகவே வாழ்கிறான். இதுவே சம்சார நிலை.

இந்த துன்பநிலையில்தான் மனிதன் இறைவனை நாடத் தொடங்குகிறான். அதனால்தான் மந்திரம் “अह्वत्” — “அழைத்தான்”, “பிரார்த்தித்தான்” என்று கூறுகிறது. வாழ்க்கையின் எல்லா ஆதாரங்களும் பலவீனமடைந்தபோது, மனிதன் இறுதியில் பரம்பொருளை நோக்கி திரும்புகிறான். அவன் உள்ளத்தில் இருந்து எழும் அந்த அழைப்பு தான் உண்மையான பிரார்த்தனை.

அவன் அழைக்கும் அந்த பரம்பொருள் “वरुणः राजा” என்றும் அழைக்கப் படுகிறார். “வருணன்” என்பது உலக ஒழுங்கை நடத்தும் தெய்வீக சக்தி. அவர் கர்மத்தின் நீதிபதி; தர்மத்தை காக்கிறவன்; உயிர்களின் உள்ளத்தை அறிந்தவன். “ராஜா” என்று அழைக்கப்படுவது, அவர் அனைத்தையும் ஆளும் பேராட்சியுடையவன் என்பதைக் காட்டுகிறது.

அதனால் மனிதன்,

“अव एनम्” — “இவனை காப்பாற்று”, “இந்த பந்தப்பட்ட உயிரை விடுவி”
என்று வேண்டுகிறான்.

இங்கு “காப்பாற்றுதல்” என்பது வெறும் உடல் பாதுகாப்பல்ல. அது:

• அறியாமையிலிருந்து மீட்பு,
• கர்ம பந்தத்திலிருந்து விடுதலை,
• மாயையிலிருந்து உயர்வு,
• ஆத்ம ஞானத்திற்கான விழிப்பு

என்பவற்றைக் குறிக்கிறது.

அதற்குப் பிறகு மந்திரம் “ससृज्यात्” என்று கூறுகிறது — “விடுவிக்கட்டும்”. இறைவனின் அருள் மனிதனை பந்தங்களில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும். ஆன்மிக விடுதலை என்பது வெளிப்புற சூழலை மாற்றுவது அல்ல; உள்ளத்தில் உள்ள அறியாமை இருளை அகற்றுவதாகும்.

இவ்வாறு விடுதலை பெற்றவன் “विद्वान्” — ஞானியாகிறான். அவன் உண்மையை உணர்கிறான். வாழ்க்கையின் நிலையின்மையை அறிகிறான். ஆத்மா மற்றும் பரம்பொருள் பற்றிய அறிவு அவனுக்குள் விழிக்கிறது. அவன் இனி உலக மாயையால் ஏமாறமாட்டான். அதனால்தான் அவனை “अदब्धः” என்று மந்திரம் குறிப்பிடுகிறது — மாயையால் கவரப்படாதவன், விஷய ஆசைகளால் சிக்காதவன்.

ஆனால் வேதம் இங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. தனக்கு மட்டும் விடுதலை கிடைப்பது போதாது என அது போதிக்கிறது. அதனால் மந்திரம் இறுதியில்:

“वि मुमोक्तु पाशान्” என்று கூறுகிறது — “பாசங்களை முற்றிலும் அவிழ்த்திடுக”.

இதன் ஆழ்ந்த கருத்து: ஞானம் பெற்றவன், மற்ற உயிர்களையும் அறியாமை பந்தங்களில் இருந்து விடுவிக்க உதவ வேண்டும். அவன் உலகிற்கு ஒளியாக வேண்டும். இறைவன் அவனை விடுவித்ததற்கான நன்றியை, பிறருக்கு ஞானத்தை பகிர்வதன் மூலம் செலுத்த வேண்டும்.

எனவே இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் முழு ஆன்மிகப் பயணத்தை எடுத்துரைக்கிறது:

• சம்சாரத்தில் கட்டுண்ட நிலை,
• துன்பத்தின் வழியாக இறைவனை நாடுதல்,
• இறை அருளால் விடுதலை பெறுதல்,
• ஞான நிலையை அடைதல்,
• பிறருக்கும் விடுதலை வழி காட்டுதல்.

இது வெறும் பிரார்த்தனை அல்ல; மனிதனின் உள்ளார்ந்த பரிணாம வளர்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வேதப் பொக்கிஷமாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரத்தின் முழு சாரமும் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மிகப் பயணத்தை ஒரு தொடர்ச்சியான இயக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. சம்சாரத்தில் “शुनःशेपः” எனப்படும் சுகத்தை நாடும் மனிதன், அறியாமை, ஆசை மற்றும் மூன்று குணங்களின் (சத்துவம்–ரஜஸ்–தமஸ்) கட்டுகளால் பிணைக்கப்பட்டு, வெளிப்புற சுதந்திரம் இருந்தாலும் உள்ளார்ந்த அடிமைத்தனத்தில் வாழ்கிறான். இந்த பந்தநிலையே அவனை துன்பத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

இந்த நிலையில்தான் மனிதன் இறுதியில் தன்னுடைய முயற்சிகளின் எல்லை முடிவடைந்தபோது, பரம்பொருளான வருணனை நோக்கி திரும்புகிறான். அவன் “இவனை காப்பாற்று” என்ற ஆழ்ந்த பிரார்த்தனையுடன் இறைவனை அழைக்கிறான். இது வெறும் உடல் பாதுகாப்புக்கான வேண்டுகோள் அல்ல; அறியாமை, கர்ம பந்தம் மற்றும் மாயையிலிருந்து முழுமையான விடுதலையை வேண்டுதல் ஆகும்.

இறை அருளால் மனிதன் அந்த பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு “विद्वान्” எனும் ஞான நிலையை அடைகிறான். அவன் இனி மாயையால் ஏமாறாதவன், உள்ளார்ந்த அமைதியை அடைந்தவன், உண்மையை உணர்ந்தவன் ஆகிறான். ஆனால் இந்த ஞானம் தனக்காக மட்டும் அல்ல; அது பிறருக்கும் பரவ வேண்டிய ஒளியாகிறது. அதனால் ஞானி தானும் பாசங்களிலிருந்து விடுபட்டு, மற்ற உயிர்களையும் விடுவிக்க உதவ வேண்டும் என்ற உயர்ந்த கடமை உருவாகிறது.

இதனால் இந்த மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மிக வளர்ச்சியின் முழு வட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: பந்தம் – துன்பம் – இறை அழைப்பு – அருள் – ஞானம் – பரோபகாரம் (பிறருக்கும் விடுதலை). இறுதியில் இது கூறுவது, உண்மையான விடுதலை என்பது தனிநபர் அனுபவமாக மட்டுமல்ல, அது உலகிற்கு ஒளி தரும் சேவையாக மாற வேண்டும் என்பதே ஆகும்.