यश्चिद्धि त इत्था भगः शशमानः पुरा निदः ।

अद्वेषो हस्तयोर्दधे ॥ ४ ॥

யஷ்சித்தி த இத்தா பகஃ ஷஷமானஃ புரா நிதஃ ।
அத்வேஷோ ஹஸ்தயோர் ததே ॥ 4 ॥

பொருள்:

यः யஃ – எது / எந்த;  இங்கு குறிப்பிடப்படும் செல்வம் அல்லது பொருள்

चित् हि. சித் ஹி – நிச்சயமாக / உறுதியாக; அந்தச் செல்வம் உண்மையில் இறைவனுக்கே சொந்தமானது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

ते தே – உன்னுடைய; அந்தச் செல்வத்தின் இயல்பான உரிமையாளர் இறைவனே.

इत्था இத்தா – இவ்வாறு / உண்மையாக; உண்மையில் அது இறைவனுடையது என்ற உணர்வு.

भगः பகஃ – செல்வம் / பாக்கியம்; வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் வளங்கள், செல்வம்.

शशमानः / शस्यमानः ஷஷமானஃ – புகழப்படும் / பாராட்டப்படும்; நல்ல முறையில் சம்பாதிக்கப்பட்ட, குற்றமற்ற செல்வம்.

पुरा புரா – முன்பே / எப்போதும்; எப்போதும் குற்றமில்லாமல் இருக்கும் நிலை.

निदः நிதஃ – நிந்தை / குற்றச்சாட்டு; பழிக்கு உரிய செயல்கள் அல்லது குற்றம்.

अद्वेषः அத்வேஷஃ – பகைமையற்ற / வெறுப்பில்லாத; அந்தச் செல்வம் மனிதர்களுக்குள் விரோதம் அல்லது பகையை உருவாக்காதது.

हस्तयोः ஹஸ்தயோஃ – கைகளில்; நாம் கையாளும், பயன்படுத்தும் வாழ்க்கைச் செல்வம்.

दधे ததே – தாங்குகிறேன் / வைத்திருக்கிறேன்; அந்தச் செல்வத்தை நான் பாதுகாவலனாக வைத்திருக்கிறேன் என்ற உணர்வு (உரிமையாளர் அல்ல).

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதன் செல்வத்தை எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதைக் குறித்து ஆழ்ந்த நெறிமுறையையும் ஆன்மீகப் பார்வையையும் வழங்குகிறது. “யஷ்சித்தி த இத்தா பகஃ…” என்று தொடங்கும் இந்த மந்திரம், நாம் கையில் வைத்திருக்கும் செல்வம் உண்மையில் நமக்குச் சொந்தமானது அல்ல, அது இறைவனுடையது என்ற அடிப்படை உண்மையை நினைவூட்டுகிறது. “சித் ஹி தே இத்தா” என்ற பகுதி, அந்தச் செல்வத்தின் இயல்பான உரிமையாளர் இறைவனே என்பதைக் உறுதியாக வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் அதனைப் பெற்றிருக்கலாம்; ஆனால் அதற்கான உரிமையாளர் அல்ல — ஒரு பாதுகாவலன் (trustee) மட்டுமே.

“பகஃ” எனப்படும் செல்வம், வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் அனைத்து வளங்களையும் குறிக்கிறது. ஆனால் இந்த மந்திரம் எந்தச் செல்வத்தையும் போற்றவில்லை; “ஷஷமானஃ” — புகழப்படும், நல்ல முறையில் சம்பாதிக்கப்பட்ட, நேர்மையான செல்வத்தையே உயர்வாகக் கருதுகிறது. அதாவது, உழைப்பின் மூலம், தர்மத்தின் வழியில் கிடைத்த செல்வம் மட்டுமே உண்மையான மதிப்புடையது. “புரா நிதஃ” எனும் பகுதி, அந்தச் செல்வம் எப்போதும் நிந்தைக்குரியதாக இருக்கக் கூடாது என்பதைக் கூறுகிறது. அது தவறான வழிகளில் சம்பாதிக்கப்பட்டதோ, தவறான முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டதோ ஆகக் கூடாது.

மேலும், “அத்வேஷஃ” — அந்தச் செல்வம் மனிதர்களுக்குள் பகை, பொறாமை அல்லது வெறுப்பை உருவாக்கக் கூடாது என்பதையும் மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. செல்வம் மனித உறவுகளைப் பாதிக்காமல், அன்பையும் ஒற்றுமையையும் பாதுகாக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், அது நன்மை தருவதற்குப் பதிலாக தீமையை ஏற்படுத்தும்.

“ஹஸ்தயோர் ததே” என்பதன் மூலம், அந்தச் செல்வம் நம் கைகளில் இருக்கலாம்; ஆனால் அது நமக்குச் சொந்தமானது என்ற அகந்தையுடன் அல்ல, பொறுப்புடன் கையாளப்பட வேண்டும் என்ற உணர்வு வெளிப்படுகிறது. நாம் அதை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கும் ஒரு பொறுப்பாளி மட்டுமே; அதைப் பயன்படுத்தும் போது தர்மத்தையும் நியாயத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் செல்வத்தைப் பற்றிய ஒரு உயர்ந்த வாழ்க்கை நோக்கத்தை முன்வைக்கிறது. செல்வம் என்பது வெறும் பொருளாதார வளம் அல்ல; அது இறைவனின் அருள். அதை நேர்மையாகப் பெற வேண்டும், நியாயமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும், மற்றவர்களுக்குள் பகையை ஏற்படுத்தாமல் கையாள வேண்டும். அதிலும் முக்கியமாக, “இது எனது” என்ற அகந்தையை விடுத்து, “இது இறைவனுடையது; நான் அதற்குப் பொறுப்பாளி” என்ற மனநிலையுடன் வாழ வேண்டும்.

இதனால், இந்த மந்திரம் நமக்கு தரும் முக்கியமான பாடம் — செல்வத்தை உரிமையோடு அல்ல, பொறுப்போடு கையாளும் வாழ்க்கையே உண்மையான நெறிமுறை மற்றும் ஆன்மீக நிறைவை அளிக்கும் வாழ்க்கையாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரத்தின் முழுக் கருத்தை ஒருங்கிணைத்து பார்க்கும்போது, மனிதன் செல்வத்தைப் பற்றிய தனது அணுகுமுறையை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை தெளிவாக உணர்த்துகிறது. நாம் கையில் வைத்திருக்கும் எல்லா செல்வங்களும் உண்மையில் இறைவனுடையவை; நாம் அவற்றின் உரிமையாளர்கள் அல்ல, பொறுப்புடன் காக்கும் பாதுகாவலர்கள் மட்டுமே. எனவே, அந்தச் செல்வம் நேர்மையான முறையில் சம்பாதிக்கப்பட்டதாகவும், எவ்வித நிந்தைக்கும் இடமளிக்காததாகவும் இருக்க வேண்டும்.

அதே சமயம், அந்தச் செல்வம் மனிதர்களுக்குள் பகை, பொறாமை அல்லது விரோதம் உருவாக்கக் கூடாது; அது அன்பையும் ஒற்றுமையையும் காக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும். செல்வம் நம்மிடம் இருப்பதால் அகந்தை உருவாகாமல், அது இறைவன் அருளாகும் என்ற பணிவான உணர்வுடன் வாழ வேண்டும்.

ஆகவே, இந்த மந்திரம் கூறும் இறுதி செய்தி — செல்வத்தை உரிமை உணர்வோடு அல்ல, பொறுப்பு உணர்வோடு கையாள வேண்டும்; தர்மத்தின் வழியில் பெற்று, நியாயமாக பயன்படுத்தி, மனித உறவுகளை காக்கும் விதத்தில் வாழ்ந்தாலே வாழ்க்கை உண்மையான மதிப்பையும் நிறைவும் பெறும் என்பதாகும்.