पूषा राजानमाघृणिरपगूळ्हं गुहा हितम् ।

अविन्दच्चित्रबर्हिषम् ॥ १४  ॥

பூஷா ராஜானம் ஆக்ருணிரபகூள்ஹம் குஹா ஹிதம் ।
அவிந்தச் சித்ரபர்ஹிஷம் ॥ 14  ॥

பொருள்:

पूषा பூஷா – போஷிப்பவன், வளர்ப்பவன்; மனிதன் தனது சக்திகளை வளர்த்துக் கொள்ளும் நிலை, உடல் மற்றும் உயிர்சக்தியை பலப்படுத்து -பவன்.  இது சாதகன் (ஆன்மீக பயிற்சி செய்பவன்) நிலையை குறிக்கிறது.

राजानम् ராஜானம் – அரசன், ஆட்சி செய்பவன்: இங்கு பரமாத்மா (இறைவன்) குறிக்கப்படுகிறது அனைத்தையும் ஆட்சி செய்யும் அறிவின் ஆதாரம் ஞானத்தின் உச்ச நிலை

आघृणिः ஆக்ருணிஃ – ஒளி வீசுபவன், கதிர்கள் உடையவன்; ஞான ஒளியால் பிரகாசிக்கும் சாதகன், உள்ளார்ந்த அறிவு வெளிப்படும் நிலை

अपगूळ्हम् அபகூள்ஹம் – மறைந்திருக்கும், வெளிப்படாமல் இருக்கும்; இறைவன் வெளியில் தெரியாமல் இருப்பது போல தோன்றினாலும், உண்மையில் மறைந்து இருப்பது, ஆசைகளில் மூழ்கியவர்களுக்கு அவர் தெரியாது

गुहा குஹா – குகை, உள்ளார்ந்த இடம்; இதயம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த சிந்தனை நிலை.

हितम् ஹிதம் – வைத்திருக்கும், நிலை கொண்டிருக்கும்; இறைவன் மனிதனின் இதயத்திலேயே இருக்கிறார், வெளியில் தேட வேண்டியதல்ல.

अविन्दत् அவிந்தத் – அடைந்தான், கண்டான்; சாதகன் தனது முயற்சியால் இறையை உணர்கிறான், இது அனுபவமாக பெறப்படும் உண்மை

चित्रबर्हिषम् சித்ரபர்ஹிஷம் – பிரகாசமான உள்ளம், ஞானம் நிறைந்த இதயம்; “சித்ரம்” = ஒளி, அறிவு “பர்ஹிஸ்” = உள்ளம், ஞான ஒளியால் நிரம்பிய, வாசனையற்ற சுத்தமான மனநிலை.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீகப் பயணத்தை மிகவும் நுட்பமாகவும் ஆழமாகவும் விளக்குகிறது. “பூஷா” எனப்படும் சக்தி வளர்ப்பு நிலை மூலம் மனிதன் தனது உடல், உயிர், மன சக்திகளை ஒழுங்குபடுத்தி வளர்த்துக் கொள்கிறான். அதே சமயம் “ஆக்ருணி” எனப்படும் ஞான ஒளி அவனது உள்ளத்தை பிரகாசமாக்குகிறது. இந்த இரண்டும் — சக்தியும் ஞானமும் — ஒன்றிணைந்தபோதுதான் மனிதன் உயர்ந்த உண்மையை உணரத் தயாராகிறான்.

மந்திரம் கூறும் முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், இறைவன் வெளியில் எங்கோ இருக்கிறவன் அல்ல. “அபகூள்ஹம்” என்று சொல்லப்படுவது போல அவர் மறைந்து இருப்பது போல தோன்றினாலும், உண்மையில் “குஹா ஹிதம்” — மனிதனின் இதயக் குகையிலேயே இருக்கிறார். ஆனால் ஆசை, வாசனை, அறியாமை ஆகிய மூடுபடலங்கள் காரணமாக மனிதன் அதை உணர முடியாமல் தவிக்கிறான்.

ஆனால் ஒருவர் தனது வாழ்க்கையில் ஒழுக்கத்தையும், சக்தி வளர்ச்சியையும், ஞானப் பயிற்சியையும் மேற்கொண்டால், அந்த மறைந்துள்ள இறை உண்மை அவனுக்குள் வெளிப்படத் தொடங்கும். இதையே “அவிந்தத்” — கண்டடைவது என மந்திரம் குறிப்பிடுகிறது. அந்த அனுபவத்தின் விளைவாக, மனிதனின் இதயம் “சித்ரபர்ஹிஷம்” எனப்படும் நிலையை அடைகிறது; அதாவது அது ஞான ஒளியால் நிரம்பி, வாசனைகளற்ற, சுத்தமான, அமைதியான நிலையில் மாறுகிறது.

இவ்வாறு இந்த மந்திரம் ஒரு மிகத் தெளிவான ஆன்மீக வழியை காட்டுகிறது:
உடல் வலிமை, உயிர்சக்தி ஒழுங்கு, ஞான ஒளி, மற்றும் உள்ளார்ந்த தேடல் — இவை அனைத்தும் இணைந்தால் தான் மனிதன் தனது உள்ளத்தில் மறைந்து இருக்கும் பரம உண்மையை உணர முடியும்.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனிதனுக்கு சொல்லுவது: “உன் சக்தியையும் ஞானத்தையும் வளர்த்து, உன் உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தினால், நீ தேடும் இறை உண்மை வெளியிலல்ல — உன் இதயத்திலேயே வெளிப்படும்.”

முடிவுரை:

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் முழு ஆன்மீக வளர்ச்சி பயணத்தை ஒரே மையக் கருத்தில் இணைக்கிறது. உடல், உயிர் மற்றும் மன சக்திகளை ஒழுங்குபடுத்தும் “பூஷா” நிலையும், அந்த சக்தியை ஒளியூட்டும் “ஆக்ருணி” எனும் ஞான நிலையும் இணைந்தாலே மனிதன் உண்மையான விழிப்புணர்வை அடைகிறான் என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது.

இறைவன் வெளியில் தேடப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல; ஆசை, அறியாமை போன்ற மூடுபடலங்களால் மறைந்திருந்தாலும், அவர் மனிதனின் இதயத்திலேயே இருப்பவர் என்பது இந்த மந்திரத்தின் மைய உண்மை. அந்த மறைவை அகற்றுவது வெளிப்புற தேடலால் அல்ல, உள்ளார்ந்த சுத்திகரிப்பாலும், ஒழுக்கத்தாலும், ஞானப் பயிற்சியாலும் மட்டுமே சாத்தியமாகிறது.

இந்தப் பயணத்தின் இறுதியில், மனிதன் “அவிந்தத்” எனப்படும் அனுபவ நிலையை அடைந்து, தனது உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த பரம உண்மையை உணர்கிறான். அப்போது அவனது இதயம் “சித்ரபர்ஹிஷம்” எனும் நிலையாக மாறி, ஞான ஒளியால் நிரம்பி, வாசனைகளற்ற அமைதியான தளமாகிறது.

ஆகவே, இந்த மந்திரத்தின் சாரம் என்னவென்றால் — மனிதன் தன்னைச் சுத்தப்படுத்தி, சக்தியையும் ஞானத்தையும் ஒன்றிணைத்து வளர்த்துக் கொண்டால், அவன் தேடும் இறை உண்மை எங்கும் இல்லை; அது அவனின் உள்ளத்திலேயே முழுமையாக வெளிப்படும்.