आ पूषञ्चित्रबर्हिषमाघृणे धरुणं दिवः ।

आजा नष्टं यथा पशुम्  ॥ १३ ॥

ஆ பூஷஞ்சித்ரபர்ஹிஷம் ஆக்ருணே தருணம் திவஃ ।
ஆஜா நஷ்டம் யதா பசும் ॥ 13 ॥

பொருள்:                                                    

आ ஆ – அடை, அணுகு, பெற; இது ஒரு அழைப்பு அல்லது உந்துதல்.
உயர்ந்த இலக்கை நோக்கி செல்ல வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

पूषन् பூஷன் – போஷிப்பவன், வளர்ப்பவன்; இங்கு மனிதன் தான் “பூஷன்” தனது உடலை, சக்தியை, வாழ்வை போஷிக்கிறவன் பிராணசாதனையின் மூலம் உடல் வலிமை பெறுகிறது.

चित्रबर्हिषम् சித்ரபர்ஹிஷம் – அழகாக அமைந்த உள்ளம் / இதய ஆகாயம்; “சித்ரம்” = பிரகாசமான  “பர்ஹிஸ்” = உள்ளம் / இதய தளம். அதாவது:  ஞானம் நிறைந்த, சுத்தமான உள்ள நிலை.

आघृणे ஆக்ருணே – ஒளியுடன் கூடியவன், கதிர்கள் உடையவன்; அறிவின் ஒளி பரப்புபவன்; மனிதன் தனது மெய்யுணர்வால் பிரகாசிக்க வேண்டும்.

धरुणम् தருணம் – தாங்குபவன், ஆதாரம்; அனைத்து அறிவும் ஒளியும் தங்கும் ஆதாரம். இங்கு பரமாத்மா (இறைவன்) குறிக்கப்படுகிறது.

दिवः திவஃ – ஒளியின் உலகம், பரம ஒளி; உயர்ந்த ஞான நிலை, தெய்வீக ஒளி நிலை

आजा ஆஜா – முழுமையாக அடை, உறுதியாகச் செல்; சாதாரண முயற்சி அல்ல; முழு அர்ப்பணிப்புடன் இலக்கை அடைய வேண்டும்.

नष्टम् நஷ்டம் – மறைந்தது, காணாமல் போனது; மனிதன் உள்ளத்தில் மறைந்து கிடக்கும் இறை உண்மை  அதை தேடி கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

यथा யதா – எப்படி, போல; ஒரு உவமை கொண்டு விளக்குகிறது.

पशुम् பசும் – மிருகம் (இங்கு: தேடப்பட வேண்டிய ஒன்று); காணாமல் போன மிருகத்தைத் தேடும் ஒருவரைப் போல, மனிதன் இறையைத் தேட வேண்டும்

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீகப் பயணத்தை முழுமையாக எடுத்துரைக்கும் ஆழமான உபதேசமாகும். இந்த மந்திரம், வெளிப்படையாக இறையை அழைக்கும் சொற்களாக இருந்தாலும், அதன் உள்பொருள் மனிதன் தன்னுள் மறைந்திருக்கும் பரம உண்மையை அடைய வேண்டிய வழியைக் காட்டுகிறது.

மனிதன் முதலில் தனது வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். “பூஷன்” எனப்படுவது போஷிக்கும் சக்தி; அதாவது மனிதன் தனது உடலை வலிமைப்படுத்தி, உயிர்சக்தியை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு பிராணசாதனை போன்ற ஒழுக்கமான பயிற்சிகள் அடிப்படையாகின்றன. உடல் பலம் என்பது ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் அடித்தளம் என மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

அடுத்ததாக “ஆக்ருணே” எனப்படும் அறிவொளி மிக முக்கியமானது. உடல் வலிமை மட்டுமின்றி, மனமும் தெளிவாக, ஞானத்தின் ஒளியால் பிரகாசமாக இருக்க வேண்டும். இந்த அறிவொளி தான் மனிதனை சரியான திசையில் நடத்தும். மனம் சுத்தமாகி, உள்ளம் “சித்ரபர்ஹிஷம்” எனப்படும் பிரகாசமான, அமைதியான இதய நிலையாக மாறும் போது, அதுவே இறை உணர்வு வெளிப்படும் தளமாகிறது.

இந்த நிலையில் மனிதன் “திவம்” எனப்படும் பரம ஒளி நிலையையும், “தருணம்” எனப்படும் அந்த உயர்ந்த ஆதாரத்தையும் — இறைவனை — அடைய முயற்சி செய்ய வேண்டும். இது சாதாரண முயற்சி அல்ல; “ஆஜா” எனப்படுவது போல முழு அர்ப்பணிப்புடனும் இடைவிடாத முயற்சியுடனும் இருக்க வேண்டும்.

மந்திரத்தின் இரண்டாம் பகுதி ஒரு ஆழமான உவமையை அளிக்கிறது. ஒரு தாய் தனது காணாமல் போன மிருகத்தைத் தேடும் போது, அவள் எந்த அளவிற்கு அக்கறையுடன், மன உறுதியுடன், விடாமுயற்சியுடன் தேடுவாளோ, அதேபோல் மனிதனும் தனது உள்ளத்தில் மறைந்து இருக்கும் இறை உண்மையைத் தேட வேண்டும். அது வெளியில் கிடைக்கக்கூடியது அல்ல; அது உள்ளார்ந்த தேடலால் மட்டுமே அறியப்படும். அந்த உண்மையை அடையும் வரை மனிதன் ஓய்வெடுக்கக்கூடாது என்பதே மந்திரத்தின் வலியுறுத்தல்.

இந்த மந்திரம் தெளிவாகச் சொல்லுவது: உடல் வலிமையும், மன ஒளியும் இணைந்தாலே ஆன்மீகப் பயணம் நிறைவு பெறும். இவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு மனிதன் தீவிரமாக இறை உண்மையைத் தேடினால் தான் வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறிக்கோளை அடைய முடியும்.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் சாரம்: உடலை வலிமைப்படுத்தி, மனதை ஞான ஒளியால் பிரகாசமாக்கி, மனிதன் தனது உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும் இறை உண்மையை விடாமுயற்சியுடன் தேடி, முழு அர்ப்பணிப்புடன் அதை அடைய வேண்டும்; அதுவே மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த மற்றும் உண்மையான குறிக்கோள் ஆகும்.

முடிவுரை:

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை மிகவும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் முதலில் தனது உடலை வலிமைப்படுத்தி, உயிர்சக்தியை வளர்த்துக் கொண்டு, அதே சமயம் மனதை ஞானஒளியால் பிரகாசமாக்க வேண்டும். இந்த உடல் வலிமையும் மனத் தெளிவும் சேர்ந்தால்தான் அவன் ஆன்மீகப் பயணத்தில் முன்னேற முடியும்.

இந்த நிலையில், மனிதன் தனது உள்ளத்தில் மறைந்து இருக்கும் இறை உண்மையைத் தேட வேண்டும். அது வெளியில் கிடைக்கக்கூடியது அல்ல; உள்ளார்ந்த தேடலாலும் விடாமுயற்சியாலும் மட்டுமே அடையக்கூடியது. ஒரு தாய் தனது காணாமல் போனதைத் தேடும் உறுதியுடன், மனிதனும் அந்த இறை உண்மையை அடையும் வரை முயற்சியை நிறுத்தக்கூடாது.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் மையச் செய்தி: உடல் வலிமை, மன ஒளி, விடாமுயற்சி ஆகிய மூன்றையும் இணைத்து, மனிதன் தனது உள்ளார்ந்த இறை உண்மையைத் தேடி அடையும் போது தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவும் உயர்ந்த இலக்கையும் அடைகிறான்.