इन्द्रज्येष्ठा मरुद्गणा देवासः पूषरातयः ।

विश्वे मम श्रुता हवम् ॥ ८ ॥

இந்த்ரஜ்யேஷ்டா மருத்கணா தேவாஸஃ பூஷராதயஃ ।
விஸ்வே மம ஸ்ருதா ஹவம் ॥ 8 ॥

பொருள்;                                     

इन्द्रज्येष्ठाः இந்த்ரஜ்யேஷ்டாஃ – இந்திரன் உயர்ந்தவன் / தலைவராக உள்ள; இங்கு “இந்திரன்” என்பது ஜீவாத்மா அல்லது கட்டுப்பாட்டின் உயர்ந்த நிலை. “இந்த்ரஜ்யேஷ்டா” என்பது பிராண சக்திகளில் (மருத்களில்) உயர்ந்த வழிகாட்டியாக உள்ள ஆற்றலைக் குறிக்கிறது. அதாவது, உள்ளார்ந்த சக்திகளில் தலைமை வகிக்கும் சிந்தனை.

मरुद्गणाः மருத்கணாஃ – மருத்கள் – பிராண சக்திகளின் குழு; “மருத்” என்பது உயிர் மூச்சின் பல வடிவங்கள் (பிராணன், அபானன் முதலியவை). இவை மனிதனின் உடல் மற்றும் மன செயல்பாட்டை இயக்கும் சக்திகள்.

देवासः தேவாஸஃ – தெய்வீகமானவர்கள், ஒளிமிக்கவர்கள்; “தேவ” என்பது ஒளி, உயர்ந்த குணம், தன்னலமின்மை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது குணங்களை உயர்த்தி தெய்வீக நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது.

पूषरातयः பூஷராதயஃ – போஷிக்கும், தானம் செய்பவர்கள்; “பூஷா” = போஷிப்பு (வளர்த்தல்), “ராதி” = தானம். அதாவது: எப்போதும் பிறருக்கு கொடுத்து வளர்க்கும் குணம் தானம் செய்து நலன் பரப்பும் மனநிலை. இந்த குணம் வளர்ந்தால் மனிதன் தெய்வீக நிலையை அடைகிறான்.

विश्वे விஸ்வே – அனைவரும், எல்லோரும்; இது அனைத்து பிராண சக்திகளையும், அனைத்து உள்ளார்ந்த ஆற்றல்களையும் குறிக்கிறது.

मम மம – என்; இது தனிப்பட்ட உள்பிரார்த்தனையை குறிக்கிறது. மனிதன் தன்னுள் உள்ள சக்திகளிடம் பேசுகிறான்.

श्रुत ஸ்ருத – கேளுங்கள்; இது விழிப்புணர்வு வேண்டுகோள். நம்முள் உள்ள சக்திகள் இந்த அழைப்பை உணர வேண்டும்.

हवम् ஹவம் – அழைப்பு, பிரார்த்தனை; இது வெளிப்படையான அழைப்பு அல்ல; உள்ளார்ந்த விழிப்பு, ஆன்மீக வேண்டுகோள்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஆன்மீக வளர்ச்சியை, தானம் மற்றும் தெய்வீக குணங்களின் வழியாக உயர்த்திக் காட்டும் ஒரு ஆழமான தத்துவப் போதனையாகும். இந்த மந்திரம் வெளிப்படையாக தெய்வங்களை அழைப்பதாக தோன்றினாலும், அதன் உண்மையான பொருள் மனிதனின் உள்ளத்தில் இயங்கும் சக்திகள் மற்றும் அவற்றை நெறிப்படுத்தும் குணங்களைப் பற்றியதாகும்.

இந்த மந்திரத்தில் “மருத்கணா” என்பது மனிதனின் உடல் மற்றும் மனத்தை இயக்கும் பிராண சக்திகளின் கூட்டமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. இந்த பிராண சக்திகளை வழிநடத்தும் உயர்ந்த அறிவாற்றலே “இந்திரன்” என அழைக்கப்படுகிறது. இங்கு இந்திரன் என்பது வெளிப்புற தெய்வம் அல்ல; அது மனிதனின் ஜீவாத்மாவின் விழிப்புணர்வு நிலை, அதாவது தன்னை கட்டுப்படுத்தும், உயர்த்தும் உள்ளார்ந்த ஆற்றல் ஆகும். இந்த ஆற்றல் பிராண சக்திகளுக்கு தலைமை வகித்து மனிதனை சரியான பாதையில் நடத்துகிறது.

இந்த மந்திரத்தில் “தேவாஸஃ” என்பது மனிதன் அடைய வேண்டிய தெய்வீக நிலையை குறிக்கிறது. தெய்வீக நிலை என்பது ஒளி, தூய்மை, தன்னலமின்மை, பிறர் நலனுக்கான சிந்தனை ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த வடிவமாகும். மனிதன் தனது குணங்களை உயர்த்திக் கொண்டால் அவன் தெய்வீக நிலையை அடைகிறான்.

“பூஷராதயஃ” என்ற சொல்லின் மூலம் இந்த மந்திரம் தானம் மற்றும் போஷிப்பு எனும் உயர்ந்த குணத்தை வலியுறுத்துகிறது. “பூஷா” என்பது வளர்த்தல், ஆதரித்தல்; “ராதி” என்பது கொடுக்கும் தன்மை. எனவே, பூஷராதயஃ என்பது எப்போதும் பிறருக்கு கொடுத்து, அவர்களை வளர்க்கும் மனநிலையை குறிக்கிறது. இத்தகைய தானவுணர்வே மனிதனை தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்துகிறது. தானம் இல்லாத மனம் சுருங்கியதாகவும், லோபத்தால் நிரம்பியதாகவும் மாறி, அது மனிதனை கீழ்மட்ட நிலைக்கு இழுத்துச் செல்கிறது.

“விஸ்வே மம ஸ்ருதா ஹவம்” என்ற பகுதி, மனிதன் தன் உள்ளார்ந்த சக்திகளிடம் செய்யும் விழிப்புணர்வு அழைப்பாகும். இங்கு “நான்” என்று கூறுவது தனிப்பட்ட அகங்காரம் அல்ல; மாறாக, மனிதனின் உள்மன சிந்தனை தன் உள்ளே இருக்கும் சக்திகளிடம் பேசும் ஆன்மீக உரையாடலாகும். இந்த அழைப்பு, அனைத்து பிராண சக்திகளும் தெய்வீக குணங்களை வளர்த்து, தானம் மற்றும் நலச்சிந்தனையில் ஒன்றுபட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் முக்கிய தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனின் பிராண சக்திகள் (மருத்கள்) சரியாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டால், அவற்றை வழிநடத்தும் விழிப்புணர்வு (இந்திரன்) வலுப்பெறும். அந்த நிலை தானம், பகிர்வு, பிறர் நலன் போன்ற தெய்வீக குணங்களை உருவாக்கும். இதன் விளைவாக மனிதன் சுயநலத்திலிருந்து விடுபட்டு, தெய்வீக நிலையை அடைகிறான்.

எனவே, இந்த மந்திரம் கூறும் அடிப்படை உண்மை: தானம் மற்றும் பகிர்வு மனிதனை தெய்வீகமாக மாற்றுகிறது; சுயநலம் அவனை வீழ்த்துகிறது. பிராண சக்திகளை நெறிப்படுத்தி, தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டால் மனிதன் உண்மையான உயர்வை அடைகிறான்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த மாற்றத்தையும் ஆன்மீக உயர்வையும் மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதனின் உடல், மனம் ஆகியவற்றை இயக்கும் பிராண சக்திகள் (மருத்கள்) சரியான ஒழுங்கில் செயல்படும் போது, அவற்றை வழிநடத்தும் விழிப்புணர்வு நிலை (இந்திரன்) வலுப்பெறுகிறது. அந்த விழிப்புணர்வே மனிதனை ஆசை, சுயநலம், லோபம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுவித்து உயர்ந்த பாதைக்கு கொண்டு செல்கிறது.

இந்த உயர்வின் அடையாளமாக தெய்வீக குணங்கள் (தேவத்துவம்) உருவாகின்றன. அவற்றில் முக்கியமானது தானம், பகிர்வு மற்றும் பிறர் நலனுக்கான மனநிலை (பூஷராதயஃ). மனிதன் தன்னிடம் உள்ளதை பகிர்ந்து கொடுக்கத் தொடங்கும் போது, அவன் உள்ளம் விரிவடைகிறது; சுயநலம் குறைகிறது; ஆன்மீக ஒளி அதிகரிக்கிறது.

இவ்வாறு, அனைத்து பிராண சக்திகளும் ஒருங்கிணைந்து, விழிப்புணர்வின் வழிகாட்டுதலுடன் தானம் மற்றும் நலச்சிந்தனையில் செயல்படும் போது, மனிதன் உண்மையான “தேவ” நிலையை அடைகிறான். இதன் மாறாக, கொடையின்மை மற்றும் லோபம் அவனை கீழ்மட்ட நிலைக்கு தள்ளுகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் சாரம்:பிராண சக்திகளை நெறிப்படுத்தி, விழிப்புணர்வை வளர்த்து, தானம் மற்றும் பகிர்வு மனநிலையை கடைப்பிடிப்பதே மனிதனை தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தும் வழி. அதுவே உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியும் வாழ்க்கையின் நிறைவும்.