वरुणः प्राविता भुवन्मित्रो विश्वाभिरूतिभिः ।

करतां नः सुराधसः ॥ ६ ॥

வருணஃ ப்ராவிதா புவன் மித்ரோ விஸ்வாபிரூதிபிஃ ।
கரதாம் நஃ ஸுராதஸஃ ॥ 6 ॥

பொருள்:

वरुणः வருணஃ – வருணன் – அத்வேஷத்தின் (வெறுப்பின்மை) தெய்வம்; வருணன் என்பது மனிதனின் உள்ளத்தில் வெறுப்பு இல்லாத நிலையை குறிக்கிறது. வெறுப்பு உருவானால் அது கோபமாக மாறி, மனிதனை உள்ளிருந்து எரிக்கிறது. அதனால், வருணன் என்பது வெறுப்பை நீக்கி மன அமைதியை தரும் சக்தி.

प्राविता ப்ராவிதா – பாதுகாப்பவன், காக்கிறவன் (மிகுந்த ரீதியில் காப்பவன்); இங்கு வருணன் நம்மை வெறுப்பிலிருந்து பாதுகாக்கும் சக்தியாக விளங்குகிறார். அதாவது, நாம் வெறுப்பின் தீயில் எரியாமல் இருக்க உதவும் தெய்வீக குணம்.

भुवत् புவத் – ஆகட்டும், இருப்பதாக; வருணன் நம்மை பாதுகாக்கும் சக்தியாக இருப்பதாக நாம் வேண்டுகிறோம். இது ஒரு ஆசீர்வாத வேண்டுகோள்.

मित्रः மித்ரஃ – மித்ரன் – அன்பின் தெய்வம்; மித்ரன் என்பது அன்பு, நட்பு, இணக்கம் ஆகியவற்றின் அடையாளம். அன்பு மனிதனின் உள்ளத்தை விரிவாக்கி, சக்தியை வளர்க்கிறது.

विश्वाभिः விஸ்வாபிஃ –  எல்லாவிதமான, அனைத்துவிதமான; மித்ரன் நம்மை எல்லா வழிகளிலும் காப்பதாகக் குறிக்கிறது. அன்பு வாழ்க்கையின் அனைத்து நிலைகளிலும் பாதுகாப்பு தரும் சக்தி.

ऊतिभिः ஊதிபிஃ – பாதுகாப்புகள், உதவிகள்; அன்பு (மித்ரம்) நமக்கு பலவிதமான உதவிகளையும் ஆதரவுகளையும் அளிக்கிறது. அது நம்மை மனதிலும் செயலிலும் உறுதியாக்குகிறது.

करतां கரதாம் – செய்யட்டும், அருளட்டும்; மித்ரனும் வருணனும் சேர்ந்து நமக்கு நன்மைகளை அளிக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோள்.

नः நஃ – நமக்கு; இந்த வேண்டுகோள் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானது.

सुराधसः ஸுராதஸஃ – உயர்ந்த செல்வம், சிறந்த சாதனை, நல்ல பலன்; இது பொருளாதார செல்வத்தை மட்டும் அல்ல; உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி, நல்ல வெற்றி, ஆனந்தம் ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. அன்பும் வெறுப்பின்மையும் இருந்தால் தான் உண்மையான வெற்றி கிடைக்கும்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையை சுத்தப்படுத்தி, அவனை உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் முக்கிய ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது.  இந்த மந்திரம் வெளிப்படையாக வருணன் மற்றும் மித்ரன் ஆகிய தெய்வங்களை வேண்டுகின்றது போலத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழமான பொருள் மனிதனின் உள்ளத்தில் வளர்க்க வேண்டிய இரண்டு அத்தியாவசிய குணங்களை எடுத்துரைக்கிறது: அத்வேஷம் (வெறுப்பின்மை) மற்றும் ச்நேகம் (அன்பு).

இந்த மந்திரத்தில் “வருணன்” என்பது வெறுப்பை நீக்கும் சக்தியாகக் கருதப்படுகிறார். மனிதனின் மனதில் தோன்றும் வெறுப்பு, விரைவில் கோபமாக மாறி, அவனது உள்ளத்தை எரிக்கும் தீபோல் செயல்படுகிறது. இந்த வெறுப்பு மனிதனின் உள்ளார்ந்த சக்திகளை அழித்து, அவனை அமைதியற்ற நிலையில் தள்ளுகிறது. ஆகவே, வருணன் நம்மை அந்த வெறுப்பிலிருந்து காக்கும் பாதுகாவலனாக இங்கு வேண்டப்படுகிறார். “ப்ராவிதா புவத்” என்ற பகுதி, அவர் நம்மை மிகுந்த முறையில் காப்பவராக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த வேண்டுகோளைக் காட்டுகிறது.

மற்றொரு பக்கம், “மித்ரன்” என்பது அன்பின் வடிவமாக விளங்குகிறார். அன்பு மனிதனின் உள்ளத்தை விரிவாக்கி, அவனுடைய சக்திகளை வளர்க்கும் முக்கிய காரணமாகும். “விஸ்வாபிரூதிபிஃ” என்ற சொல்லின் மூலம், இந்த அன்பு வாழ்க்கையின் அனைத்து துறைகளிலும் நம்மை பாதுகாக்கும் சக்தியாக விளங்குகிறது என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது. அன்பு உறவுகளை வலுப்படுத்துகிறது, மன அமைதியை தருகிறது, வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்து என்னவெனில், வெறுப்பின்மை (வருணன்) நம்முடைய சக்திகளை காப்பதற்கும், அன்பு (மித்ரன்) அவற்றை வளர்ப்பதற்கும் காரணமாகின்றன. வெறுப்பு சக்தியை அழிக்கும்; அன்பு சக்தியை அதிகரிக்கும். எனவே, இந்த இரு குணங்களும் சமநிலையுடன் இருந்தால், மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் முன்னேற்றத்தை அடைந்து, உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும்.

“கரதாம் நஃ ஸுராதஸஃ” என்ற இறுதி பகுதி, இந்த அன்பும் அத்வேஷமின்மையும் நமக்கு “உயர்ந்த செல்வம்” அல்லது “சிறந்த சாதனை” அளிக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளாகும். இங்கு செல்வம் என்பது பொருள் செல்வம் மட்டுமல்ல; உள்ளார்ந்த அமைதி, ஆனந்தம், நல்ல வாழ்க்கை, உயர்ந்த சாதனை ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த நிலையாகும்.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனுக்கு ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடத்தை அளிக்கிறது: வெறுப்பை விட்டுவிட்டு, அன்பை வளர்த்து வாழ வேண்டும். வெறுப்பைத் தாண்டி அன்போடு நடக்கும் மனிதன் தான் தனது சக்தியை காத்து வளர்த்து, வாழ்க்கையில் உண்மையான வெற்றியையும் ஆனந்தத்தையும் அடைகிறான்.

இதனால், இந்த மந்திரம் கூறும் இறுதி உண்மை: அத்வேஷம் நம்மை காக்கும்; அன்பு நம்மை வளர்க்கும்;  இந்த இரண்டும் இணைந்தால் தான் மனிதன் உயர்ந்த, நிறைவான வாழ்க்கையை அடைய முடியும்.

முடிவுரை:

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை நெறியை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் வெறுப்பை (அத்வேஷம்) கடந்து, அன்பை (ச்நேகம்) வளர்த்துக் கொண்டால் தான் அவன் தனது உள்ளார்ந்த சக்தியை காத்து வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். வருணன் குறிக்கும் வெறுப்பின்மை நம்மை உள்ளார்ந்த அழிவிலிருந்து பாதுகாக்கிறது; மித்ரன் குறிக்கும் அன்பு நம்முடைய சக்தியை விரிவாக்கி, வளர்ச்சிக்குத் தூண்டுகிறது.

இந்த இரு குணங்களும் ஒன்றிணைந்தால், மனிதனின் வாழ்க்கை அமைதியானதாகவும், ஒழுங்கானதாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும் மாறுகிறது. அவன் செயல் பிறருக்கு நன்மை தரும் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறது. இதன் விளைவாக, அவன் உண்மையான “செல்வம்” எனப்படும் உள்ளார்ந்த சந்தோஷம், மன அமைதி, மற்றும் வாழ்வின் வெற்றியைப் பெறுகிறான்.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் சாரம்: வெறுப்பை விடுத்து அன்புடன் வாழ்வதே மனிதனின் உண்மையான பாதுகாப்பும் வளர்ச்சியும்; அதுவே அவனை உயர்ந்த, நிறைவான வாழ்க்கைக்கு இட்டுச் செல்லும்.