मित्रं वयं हवामहे वरुणं सोमपीतये ।

जज्ञाना पूतदक्षसा ॥ ४ ॥

மித்ரம் வயம் ஹவாமஹே வருணம் சோமபீதயே ।
ஜஜ்ஞானா பூததக்ஷசா ॥ 4 ॥

பொருள்:

मित्रम् மித்ரம் – நட்பு, அன்பின் தெய்வம் (மித்ரன்); “மித்ரன்” என்பது அன்பு, ஒற்றுமை, இணக்கம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் உள்ளத்தில் உள்ள சுத்தமான பாசம் (ச்நேகம்) தான் மித்ரத் தன்மை.
இந்த அன்பு சீராக இருந்தால் அது நன்மை தரும்; ஆனால் அது விகாரமடைந்தால் காமமாக (அதிக ஆசை) மாறிவிடும். ஆகவே, மித்ரன் என்பது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, தூய அன்பின் அடையாளம்.

वयम् வயம் – நாம்; இது தனி மனிதனை மட்டும் அல்ல; அறிவு தேடும் மனிதகுலத்தையே குறிக்கிறது. அதாவது, நம்மில் ஒவ்வொருவரும் இந்த தெய்வீக நிலையை அடைய முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

हवामहे ஹவாமஹே – அழைக்கிறோம், வேண்டுகிறோம்; இது வெளிப் படையான அழைப்பு அல்ல; உள்ளார்ந்த பிரார்த்தனை. நாம் நம்முள் இருக்கும் அன்பு (மித்ர) மற்றும் த்வேஷமின்மை (வருண) ஆகிய குணங்களை விழிப்பூட்டிக் கொள்ள முயற்சிப்பதே இந்த “ஹவாமஹே”.

वरुणम् வருணம் – த்வேஷமின்மையின் தெய்வம் (வருணன்); வருணன் என்பது அத்வேஷம் (எதிர்ப்பு/வெறுப்பு இல்லாத நிலை) என்பதைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் உள்ளத்தில் வெறுப்பு தோன்றினால் அது
கோபமாக (க்ரோதம்) மாறிவிடும். இந்த கோபம் வாழ்க்கையை அழிக்கும் சக்தி. ஆகவே, வருணன் என்பது மன அமைதி, சமநிலை, மற்றும் வெறுப்பின்மை.

सोमपीतये சோமபீதயே – சோமத்தைப் பாதுகாக்க / அனுபவிக்க; “சோமம்” என்பது இங்கு பானம் அல்ல; அது உள்ளார்ந்த ஆனந்தம், உயிர்சக்தி, சுத்தமான சந்தோஷம். இந்த சோமம் நிலைத்திருக்க, அன்பும் (மித்ர), வெறுப்பின்மையும் (வருண) அவசியம். காமம் + கோபம் – சோமத்தை அழிக்கும், அன்பு + அத்வேஷம் → சோமத்தை காக்கும்

जज्ञाना ஜஜ்ஞானா – உருவாக்குபவை, வெளிப்படுத்துபவை; அன்பும் அத்வேஷமின்மையும் இருந்தால், அவை மனிதனின் உள்ளார்ந்த சக்திகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவை: திறமையை வளர்க்கும், ஆற்றலை உருவாக்கும், நல்ல செயல்களை உருவாக்கும்

पूतदक्षसा பூததக்ஷசா – சுத்தமான திறன் / தூய சக்தி கொண்டவர்கள்; “பூத” = சுத்தம் “தக்ஷ” = திறன், செயல் சக்தி அதாவது: அன்பும் அத்வேஷமின்மையும் கொண்ட மனிதன்: மனதிலும் செயலில் சுத்தமாவான், ஆற்றல் சரியான வழியில் வெளிப்படும், வாழ்க்கையில் வலிமை பெறுவான்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தும் ஆழமான ஆன்மீகப் போதனையாகும். இந்த மந்திரம் வெளிப்படையாக தெய்வங்களை அழைப்பதாக தோன்றினாலும், அதன் உண்மையான பொருள் மனிதனின் உள்ளத்தில் உள்ள குணங்களை விழிப்பூட்டுவதாகும்.

இந்த மந்திரத்தில் “மித்ரன்” என்பது அன்பு, நட்பு, ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாக விளங்குகிறது. மனிதனின் உள்ளத்தில் உள்ள தூய பாசம், மற்றவர்களுடன் இணக்கமாக இருப்பது, மன அமைதியை தருவது “மித்ரத் தன்மை”. இந்த அன்பு சரியான அளவில், கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தால் அது உயர்வை தரும்; ஆனால் அது விகாரமடைந்தால் அதுவே “காமம்” என்ற அளவுக்கு மீறிய ஆசையாக மாறி, மனிதனை பாதிக்கும் சக்தியாகிவிடுகிறது. எனவே, மித்ரன் என்பது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, தூய அன்பின் வடிவமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

“வருணன்” என்பது அத்வேஷம், அதாவது வெறுப்பின்மை, மன சமநிலை ஆகியவற்றின் அடையாளம். மனிதனின் உள்ளத்தில் வெறுப்பு உருவானால் அது விரைவில் “கோபம்” எனும் தீவிரமான உணர்வாக மாறும். இந்த கோபம் மனிதனின் சிந்தனையையும் செயலையும் அழிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. ஆகவே, வருணன் என்பது மன அமைதியையும், சமச்சீரான அணுகுமுறையையும், வெறுப்பில்லாத நிலையையும் குறிக்கிறது.

“வயம் ஹவாமஹே” என்ற பகுதி “நாம் அழைக்கிறோம்” என்று பொருள் தருகிறது. இது வெளிப்படையான அழைப்பு அல்ல; மாறாக, மனிதன் தனது உள்ளத்தில் இந்த அன்பும் வெறுப்பின்மையும் ஆகிய குணங்களை விழிப்பூட்டிக் கொள்ளும் ஒரு உள்ளார்ந்த பிரார்த்தனையாகும். இது ஒவ்வொரு மனிதனும் இந்த உயர்ந்த குணங்களை தன்னுள் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பதாகும்.

“சோமபீதயே” என்பது இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தை வெளிப் படுத்துகிறது. இங்கு “சோமம்” என்பது ஒரு சாதாரண பானம் அல்ல; அது மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஆனந்தம், உயிர்சக்தி, சுத்தமான சந்தோஷம் ஆகியவற்றின் அடையாளம். இந்த ஆனந்த நிலை நிலைத்திருக்க வேண்டுமானால், அன்பும் (மித்ரன்), வெறுப்பின்மையும் (வருணன்) அவசியம். அன்பு காமமாகவும், வெறுப்பின்மை கோபமாகவும் மாறும்போது, அந்த காமமும் கோபமும் இந்த “சோம” எனும் ஆனந்த சக்தியை அழித்து விடுகின்றன. அதன் விளைவாக, மனிதனின் உள்ளார்ந்த அமைதியும் சிதைந்து, வாழ்க்கை துன்பமாக மாறுகிறது.

“ஜஜ்ஞானா” என்பது உருவாக்குபவை, வெளிப்படுத்துபவை என்று பொருள் தருகிறது. மனிதன் அன்பையும் வெறுப்பின்மையையும் கடைப்பிடித்தால், அவை அவனுடைய உள்ளார்ந்த சக்திகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவை திறமையை வளர்க்கின்றன, ஆற்றலை உருவாக்குகின்றன, நல்ல செயல்களைத் தோற்றுவிக்கின்றன. இதன் மூலம் மனிதன் உயர்ந்த வாழ்க்கையை அடைய முடியும்.

“பூததக்ஷஸா” என்பது சுத்தமான திறன் அல்லது தூய செயலாற்றல் என்று பொருள். அன்பும் அத்வேஷமின்மையும் கொண்ட மனிதன் மனதிலும் செயலிலும் சுத்தமாக இருப்பான். அவனுடைய ஆற்றல் சரியான வழியில் வெளிப்படும். இதனால் அவன் வாழ்க்கையில் வலிமையையும் நிலைத் தன்மையையும் அடைவான்.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கான ஒரு வழிகாட்டியாக விளங்குகிறது. “சோமம்” எனப்படும் ஆனந்த சக்தியை பாதுகாக்க, “மித்ரம்” என்ற அன்பும் “வருணம்” என்ற வெறுப்பின்மையும் அவசியம். இவை கெட்ட வடிவம் எடுத்தால் அன்பு காமமாகவும், அத்வேஷம் கோபமாகவும் மாறி, மனிதனை அழிக்கும் சக்திகளாகின்றன. ஆனால், அவை தூய வடிவத்தில் இருந்தால், மனிதனுக்கு சுத்தமான சக்தி, நல்ல செயலாற்றல், உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி ஆகியவற்றை அளிக்கின்றன.

அதனால், இந்த மந்திரம் ஒரு சாதாரண வேதப் பாடல் அல்ல; மனிதன் தனது உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தி, அன்பும் சமநிலையும் கொண்ட வாழ்க்கையை வாழ வேண்டுமென்று போதிக்கும் ஒரு ஆழமான ஆன்மீக நெறியாகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த ஒழுக்கத்தையும் ஆனந்த நிலையையும் பாதுகாக்கும் அடிப்படைச் சாத்தியங்களை எடுத்துரைக்கிறது. “மித்ரம்” எனும் அன்பும் “வருணம்” எனும் வெறுப்பின்மையும் மனிதனின் மனதை சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டிய இரண்டு முக்கிய குணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. இவ்விரண்டும் சமநிலையுடன் இருந்தால், “சோமம்” எனப்படும் உள்ளார்ந்த ஆனந்த சக்தி நிலைத்திருக்கும்.

ஆனால், இந்த அன்பு கட்டுப்பாட்டை இழந்தால் அது காமமாகவும், வெறுப்பின்மை சிதைந்தால் அது கோபமாகவும் மாறி, மனிதனின் அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் அழித்து விடுகின்றன. இதனால், வாழ்க்கையின் உண்மையான சந்தோஷம் குலைந்து, உள்ளார்ந்த வீழ்ச்சி ஏற்படுகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனிதனை அன்பையும் அத்வேஷமின்மையையும் உணர்ந்து வளர்த்துக் கொள்ளச் செய்கிறது. அவை நம் உள்ளார்ந்த சக்திகளை வெளிப்படுத்தி, சுத்தமான செயலாற்றலையும் மனவலிமை யையும் அளிக்கின்றன. இதன் மூலம் மனிதன் உயர்ந்த, சமநிலையுடனான, ஆனந்தமிகு வாழ்க்கையை அடைய முடியும்.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் நமக்கு கூறுவது: அன்பும் வெறுப்பின்மையும் காக்கப்படும் இடத்தில் தான் ஆனந்தம் நிலைக்கும்; அவை சிதைந்தால் வாழ்க்கையே சிதையும்.