மந்திரம்–03

इ॒न्द्रायू म॑नो॒जुवा॒ वि हवन्त अ॒तये॑ ।
स॒हस्त्रना॒क्षा धियस्पतीं ॥ ३ ॥

இந்த்ராயூ மனோஜுவா வி ஹவந்த அதயே ।
ஸஹஸ்ரநாக்ஷா தியஸ்பதீம் ॥ 3 ॥

इन्द्रायू (இந்த்ராயூ): இந்திரன் மற்றும் வாயுதேவர். இங்கு इन्द्रायू என்பது இந்திரன்–வாயு ஆகிய இரு தெய்வ சக்திகளைக் குறிக்கிறது. விளக்க உரையின்படி, இந்திரனை அழைப்பது ஜிதேந்திரியன் — புலன்களை வென்றவன் ஆக வேண்டும் என்ற உறுதியையும், வாயுவை அழைப்பது கிரியாசீலன் — எப்போதும் செயலாற்றுபவன் ஆக வேண்டும் என்ற உறுதியையும் குறிக்கிறது.

मनोजुवा (மனோஜுவா): மனத்தைப் போன்ற வேகமுடையவர்; அல்லது மனத்திற்கு எப்போதும் உயர்ந்த உந்துதலை அளிப்பவர். மனம் மிக வேகமாக இயங்குவது போல, மனிதனும் சுறுசுறுப்புடனும் வேகத்துடனும் செயல்பட வேண்டும். இந்த வேகம் நல்ல சிந்தனையாலும் உயர்ந்த நோக்கத்தாலும் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். இதனால் மனிதன் சோம்பலை விட்டு, வேகமும் செயலாற்றலும் உடையவனாக விளங்குகிறான்.

वि (வி): சிறப்பாக; முழுமையாக; விரிவாக. இங்கு இந்தச் சொல் வெறுமனே அழைப்பதை அல்லாமல், உறுதியுடனும் சிறப்பாகவும் அழைத்தல் என்ற கருத்தை வலுப்படுத்துகிறது. உயர்ந்த வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அறிவு, புலனடக்கம், செயலாற்றல் ஆகியவற்றை நாடி தெய்வீக சக்திகளை அழைப்பதை இது உணர்த்துகிறது.

हवन्त (ஹவந்த): அழைக்கின்றனர்; வேண்டுகின்றனர்; அழைத்து வழிபடுகின்றனர். மேதாவிகளும் அறிவுடையவர்களும் இந்திரன்–வாயுவைத் தங்களுடைய நன்மை மற்றும் பாதுகாப்பிற்காக அழைக்கின்றனர். இந்த அழைப்பு வெறும் வாய்மொழியான பிரார்த்தனை அல்ல. “நான் புலன்களை வென்று, சுறுசுறுப்புடனும் செயலாற்றலுடனும் உயர்ந்த வழியில் வாழ வேண்டும்” என்ற உறுதியான மனப்பாங்கை உருவாக்குவதாகும்.

अतये (அதயே): பாதுகாப்பிற்காக; நன்மைக்காக. இந்திரன்–வாயுவை அழைப்பதன் நோக்கம் மனிதனுக்கு பாதுகாப்பும் நன்மையும் கிடைப்பதுடன், அவன் உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

सहस्त्रनाक्षा (ஸஹஸ்ரநாக்ஷா): ஆயிரம் கண்களைக் கொண்டவர்கள்; அளவற்ற பார்வை உடையவர்கள். “ஆயிரம் கண்கள்” என்பது நேரடியாக ஆயிரம் கண்கள் என்று மட்டும் பொருள்படாது. இது அளவற்ற பார்வை, பரந்த அறிவு, அனைத்தையும் கவனிக்கும் நுண்ணறிவு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இந்திரனும் வாயுவும் மிகுந்த அறிவுடையவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். மனிதனும் குறுகிய பார்வையுடன் இல்லாமல், பல கோணங்களில் சிந்தித்து, அறிவை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

धियस्पतीं (தியஸ்பதீம்): அறிவின் மூலம் செய்யப்படும் செயல்களுக்கு அதிபதிகள்; அறிவையும் செயலையும் வழிநடத்துபவர்கள். धियस् (தியஸ்) என்பது அறிவு, சிந்தனை ஆகியவற்றையும், पती (பதி) என்பது அதிபதி என்பதையும் குறிக்கும். எனவே, அறிவுடன் செய்யப்படும் செயல்களுக்கு அதிபதிகள் என்ற கருத்து இங்கு வெளிப்படுகிறது. அறிவு வளர்வது மட்டும் போதாது; அந்த அறிவு சரியான செயலாக வெளிப்பட வேண்டும். அதேபோல் செயலாற்றலும் அறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். இந்த இரண்டின் ஒருமைப்பாட்டையே இந்தச் சொல் வலியுறுத்துகிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் புலனடக்கம், அறிவு, சுறுசுறுப்பு, செயலாற்றல் ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. இங்கு இந்திரனும் வாயுதேவரும் வெறும் தெய்வ வடிவங்களாக மட்டுமல்லாமல், மனிதனுக்குள் வளர வேண்டிய உயர்ந்த அறிவாற்றல், புலனடக்கம் மற்றும் செயல்திறனின் அடையாளங்களாகவும் விளக்கப்படுகின்றனர்.

“इन्द्रायू” என்பது இந்திரன் மற்றும் வாயுதேவரைக் குறிக்கிறது. இந்திரனை அழைப்பது மனிதன் தனது புலன்களை வென்று ஜிதேந்திரியன் ஆக வேண்டும் என்ற உறுதியையும், வாயுவை அழைப்பது சோம்பலின்றி எப்போதும் செயலாற்றும் கிரியாசீலன் ஆக வேண்டும் என்ற உறுதியையும் குறிக்கிறது. இவ்விரு பண்புகளும் மனிதனை உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையில் நிலைநிறுத்துகின்றன.

“मनोजुवा” என்பது மனத்தைப் போன்ற வேகமுடையவர் என்றும், மனத்திற்கு எப்போதும் உயர்ந்த உந்துதலை அளிப்பவர் என்றும் பொருள் தருகிறது. மனம் எவ்வாறு வேகமாக இயங்குகிறதோ, அதுபோல மனிதனுடைய சிந்தனையும் செயலாற்றலும் சுறுசுறுப்புடன் இருக்க வேண்டும். ஆனால் வெறும் வேகம் மட்டும் போதாது; அந்த வேகம் நல்ல சிந்தனையாலும் உயர்ந்த நோக்கத்தாலும் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் மனிதன் சோம்பலை விட்டு, வேகமும் செயல்திறனும் உடையவனாக விளங்க முடியும்.

“वि हवन्त” என்பது அழைக்கின்றனர், வேண்டுகின்றனர், வழிபட்டு அழைக்கின்றனர் என்பதைக் குறிக்கிறது. இங்கு அறிவுடைய மேதாவிகள் இந்திரன்–வாயுவைத் தங்களுடைய நன்மை மற்றும் பாதுகாப்பிற்காக அழைக்கின்றனர். இந்த அழைப்பு வெறும் வாய்மொழிப் பிரார்த்தனை அல்ல. “நான் எனது புலன்களை வென்று, சுறுசுறுப்புடனும் செயலாற்றலுடனும் உயர்ந்த வழியில் வாழ வேண்டும்” என்ற உறுதியான மனப்பாங்கையும் செயல்நோக்கத்தையும் இது உணர்த்துகிறது.

“अतये” என்பது பாதுகாப்பிற்காகவும் நன்மைக்காகவும் என்ற கருத்தைத் தருகிறது. இந்திரன்–வாயுவை அழைப்பதன் நோக்கம் மனிதனுக்கு வெளிப்புறப் பாதுகாப்பு மட்டுமல்ல; அவனுடைய அறிவு, மனம், புலன்கள் மற்றும் செயல்கள் சரியான பாதையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதுமாகும். மனிதன் உயர்ந்த சிந்தனையுடனும் ஒழுக்கத்துடனும் செயல்படுவதற்கு இந்த தெய்வீக சக்திகளை நாட வேண்டும்.

அடுத்து வரும் “सहस्त्रनाक्षा” என்பது “ஆயிரம் கண்களைக் கொண்டவர்கள்” என்று பொருள்படும். இதனை நேரடியாக ஆயிரம் கண்கள் என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளாமல், அளவற்ற பார்வை, பரந்த அறிவு, அனைத்தையும் கவனிக்கும் நுண்ணறிவு என்பதன் அடையாளமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். குறுகிய பார்வையுடன் ஒரு விஷயத்தை அணுகாமல், பல கோணங்களில் ஆராய்ந்து உணரக்கூடிய பரந்த அறிவு மனிதனுக்கு அவசியம் என்பதை இந்தச் சொல் உணர்த்துகிறது.

“धियस्पतीं” என்பது அறிவின் மூலம் செய்யப்படும் செயல்களுக்கு அதிபதிகள் என்பதைக் குறிக்கிறது. இங்கு அறிவும் செயலும் ஒன்றுக்கொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. அறிவு வளர்வது மட்டும் போதாது; அந்த அறிவு நல்ல செயலாக வெளிப்பட வேண்டும். அதேபோல் செயலாற்றல் மட்டும் இருந்தாலும் போதாது; அது அறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். எனவே அறிவும் செயலும் ஒன்றிணைந்தால்தான் மனித வாழ்க்கை முழுமை பெறுகிறது.

இந்திரனைப் போற்றுபவன் அறியாமையில் நிலைத்திருக்கக் கூடாது; வாயுவை ஆராதிப்பவன் செயலற்றவனாகவும் சோம்பேறியாகவும் இருக்கக் கூடாது. புலனடக்கம் அறிவை வளர்க்கிறது; அறிவு சரியான செயலுக்கு வழிகாட்டுகிறது; செயலாற்றல் அந்த அறிவை வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு அறிவு மற்றும் செயல் ஒன்றோடொன்று இணைந்து மனிதனை உயர்த்துகின்றன.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனிதனிடம் ஒரு உயர்ந்த வாழ்க்கை உறுதியை ஏற்படுத்துகிறது. புலன்களை வெல்ல வேண்டும்; மனத்தை நல்ல வழியில் செலுத்த வேண்டும்; அறிவை விரிவுபடுத்த வேண்டும்; சோம்பலை அகற்றி சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட வேண்டும்; அறிவின் அடிப்படையில் நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். இத்தகைய பண்புகள் ஒருங்கிணைந்தால் மனிதன் தனது வாழ்க்கையை நிறைவு செய்து, அறிவால் சிறந்து விளங்கும் “விப்ரன்” ஆகிறான்.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் “அறிவுடன் கூடிய புலனடக்கம், புலனடக்கத்துடன் கூடிய செயலாற்றல், செயலாற்றலுடன் கூடிய உயர்ந்த சிந்தனை” ஆகியவற்றின் அவசியத்தை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதனுடைய அறிவு அவனுடைய செயல்களில் வெளிப்பட்டு, அவனுடைய செயல்கள் உயர்ந்த நோக்கத்தால் வழிநடத்தப்படும்போது, அவன் சோம்பலையும் அறியாமையையும் கடந்து, நிறைவான மற்றும் உயர்ந்த வாழ்க்கையை அடைகிறான்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்விற்கு அவசியமான புலனடக்கம், அறிவு, சுறுசுறுப்பு, செயலாற்றல், பரந்த பார்வை, உயர்ந்த சிந்தனை ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து எடுத்துரைக்கிறது. இந்திரனை அழைப்பது புலன்களை வென்று ஜிதேந்திரியனாக வாழ வேண்டும் என்ற உறுதியையும், வாயுவை அழைப்பது சோம்பலை அகற்றி எப்போதும் செயலாற்றும் கிரியாசீலனாக இருக்க வேண்டும் என்ற மனப்பாங்கையும் உணர்த்துகிறது. மனத்தைப் போன்ற வேகத்துடன் செயல்படுவதோடு, அந்த வேகம் நல்ல சிந்தனையாலும் உயர்ந்த நோக்கத்தாலும் வழிநடத்தப்பட வேண்டும்.

“ஸஹஸ்ரநாக்ஷா” என்பதன் மூலம் அளவற்ற அறிவையும் பரந்த பார்வையையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதும், “தியஸ்பதீம்” என்பதன் மூலம் அறிவின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும் என்பதும் உணர்த்தப்படுகிறது. அறிவு மட்டும் இருந்தால் போதாது; அது நல்ல செயலாக வெளிப்பட வேண்டும். அதேபோல் செயலாற்றல் மட்டும் இருந்தாலும் போதாது; அது அறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். புலனடக்கம் அறிவை வளர்க்கிறது; அறிவு சரியான செயலுக்கு வழிகாட்டுகிறது; செயலாற்றல் அந்த அறிவை வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றுகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனிதன் அறியாமையை நீக்கி அறிவைப் பெருக்கி, புலன்களை அடக்கி, சோம்பலை அகற்றி, வேகத்துடனும் விவேகத்துடனும் செயல்பட்டு, உயர்ந்த வழியில் வாழ வேண்டும் என்ற ஆழமான வாழ்க்கை நெறியை வழங்குகிறது. இவ்வாறு அறிவும், புலனடக்கமும், செயலாற்றலும் ஒன்றிணைந்தபோது, மனிதன் தனது வாழ்க்கையை முழுமைப்படுத்தி, அறிவால் சிறந்து விளங்கும் “விப்ரன்” என்ற உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.