மந்திரம்-02

उभा देवा दिविस्पृशेन्द्रवायू हवामहे ।
अस्य सोमस्य पीतये ॥ २ ॥

உபா தேவா திவிஸ்ப்ருஷேந்த்ரவாயூ ஹவாமஹே ।
அஸ்ய ஸோமஸ்ய பீதயே ॥ 2 ॥

उभा (உபா):  இருவரையும்; இரு தெய்வங்களையும். இங்கு “இந்திரன்” மற்றும் “வாயு” ஆகிய இருவரையும் குறிக்கிறது. மனிதன் சோமத்தைப் பெறுவதற்கும், அதைப் பாதுகாப்பதற்கும் இந்த இரு தெய்வீக சக்திகளும் துணைபுரிகின்றன. இந்திரன் புலனடக்கத்தையும், வாயு இடையறாத இயக்கத்தையும் குறிக்கின்றனர்.

देवा (தேவா): தெய்வங்கள்; தெய்வீக சக்திகள். இந்திரனும் வாயுவும் மனிதனுக்குள் செயல்பட வேண்டிய உயர்ந்த தெய்வீக குணங்களின் அடையாளங்களாக இங்கு விளக்கப்படுகின்றனர். இச்சக்திகள் மனிதனைத் தீய எண்ணங்கள், தீய வாசனைகள் மற்றும் கீழ்நோக்கிய ஆசைகளிலிருந்து விலக்கி, தூய்மையான மற்றும் உயர்ந்த வாழ்க்கையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன.

दिविस्पृशा (திவிஸ்ப்ருஷா): உயர்ந்த ஒளிமயமான நிலையைத் தொடுபவர்கள்; தெய்வீக நிலையைத் தொடச் செய்பவர்கள். दिवि (திவி) என்பது ஒளிமயமான, உயர்ந்த அல்லது தெய்வீக நிலையை குறிக்கிறது. स्पृश् (ஸ்ப்ருஷ்) என்பது “தொடுதல்” என்று பொருள். சோமத்தைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மனிதனுடைய மனோவிருத்திகள் தெய்வீகமாகின்றன. சோமம் உடலின் உள்நிலையிலிருந்து மூளையை நோக்கிச் சென்று, அறிவாக்னிக்கு எரிபொருளாக அமைகிறது. இதன் விளைவாக மனிதன் உயர்ந்த அறிவைத் தொடுகின்றான். ஆகவே இந்திரனும் வாயுவும் “திவிஸ்ப்ருஷ்” (தெய்வீக அறிவுநிலையைத் தொடச் செய்பவர்கள்) எனப்படுகின்றனர்.

इन्द्रवायू (இந்த்ரவாயூ): இந்திரனையும் வாயுவையும். இங்கு இரண்டு முக்கியமான தெய்வீக சக்திகள் குறிக்கப்படுகின்றன. இந்திரன் (வலிமை மற்றும் புலனடக்கத்தின் அடையாளம்): இந்திரன் வலிமையின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறார். அவன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அரசனாக இருப்பதோடு, அனைத்து புலன்களையும் ஆளுகின்ற சக்தியாகவும் விளக்கப்படுகிறார். எனவே இந்திரனுடைய அடிப்படைத் தன்மை “ஜிதேந்திரியம் (புலன்களை வென்ற நிலை)” ஆகும். புலனடக்கம் இல்லாத மனிதனால் சோமத்தைப் பாதுகாக்க முடியாது. ஆகவே சோமத்தைப் பெறுவதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் புலனடக்கம் மிகவும் அவசியமாகிறது.

வாயு (இயக்கம் மற்றும் தீமையை அழிக்கும் சக்தியின் அடையாளம்): “வாயு” என்பது “வா (இயங்குதல் மற்றும் அழித்தல்)” என்ற கருத்துகளுடன் தொடர்புடையதாக விளக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து இயங்குவதன் மூலம் தீமையை அகற்றி அழிப்பது இதன் உள்ளார்ந்த கருத்தாகும். எப்போதும் நல்ல செயல்களில் ஈடுபட்டு, சுறுசுறுப்பான வாழ்க்கையை நடத்தும் மனிதனிடம் தீய வாசனைகள் உருவாகும் வாய்ப்பு குறைகிறது. இதனால் அவன் தன்னுள் உள்ள சோமத்தைப் பாதுகாக்க முடிகிறது.

எனவே, இந்திரன் (புலனடக்கம் மற்றும் மனவலிமை), வாயு (இடையறாத இயக்கம் மற்றும் நல்ல செயல்பாடு) ஆகிய இரு சக்திகளும் இணைந்தால்தான் மனிதன் சோமத்தைப் பாதுகாத்து, அதைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுடையவனாகிறான்.

हवामहे (ஹவாமஹே): நாங்கள் அழைக்கிறோம்; வேண்டுகிறோம்; அழைப்பு விடுக்கிறோம். மனிதன் இந்திரன் மற்றும் வாயு எனக் குறிக்கப்படும் தெய்வீக சக்திகளைத் தன்னுள் விழிப்படையச் செய்து, அவற்றின் துணையை வேண்டுகிறான். அதாவது, “என்னுள் புலனடக்கமும், மனவலிமையும், இடையறாத நல்ல செயல்பாடும் நிலைபெறட்டும்” என்று வேண்டுவதாகப் பொருள் கொள்ளலாம்.

अस्य (அஸ்ய): இந்த; இதன். இங்கு அடுத்ததாக வரும் சோமம் (உயர்ந்த உயிர்சக்தி மற்றும் தூய்மையான மனோவிருத்தியின் அடையாளம்) என்பதைக் குறிப்பதாக உள்ளது. “அஸ்ய ஸோமஸ்ய (இந்தச் சோமத்தின்)” என்று இணைந்து, குறிப்பிட்ட சோமத்தைக் குறிக்கிறது.

सोमस्य (ஸோமஸ்ய): சோமத்தின்; இந்தச் சோமத்தின். இந்த விளக்க உரையின்படி, சோமம் என்பது வெறும் பானத்தை மட்டும் குறிப்பதல்ல. அது மனிதனுக்குள் பாதுகாக்கப்படும் உயர்ந்த உயிர்சக்தி, தூய்மையான மனோவிருத்தி மற்றும் அறிவை வளர்க்கும் தெய்வீக சக்தி ஆகியவற்றின் அடையாளமாக விளக்கப்படுகிறது.

சோமத்தைப் பாதுகாப்பதால் மனோவிருத்திகள் தூய்மையடைந்து தெய்வீகமாகின்றன. அந்தத் தூய்மையான மனநிலை அறிவின் வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. பின்னர் சோமம் மூளையை நோக்கிச் சென்று அறிவாக்னிக்கு எரிபொருளாகி, மனிதனுடைய அறிவை உயர்த்துகிறது

पीतये (பீதயே): பருகுவதற்காக; அருந்துவதற்காக. இங்கு சோமத்தைப் பருகுவதற்கான தகுதியைப் பெறுதல் என்ற ஆழமான கருத்து உள்ளது. புலனடக்கம் இல்லாத மனிதனால் சோமத்தைப் பாதுகாக்க முடியாது. அதேபோல் சோம்பல் மற்றும் செயலற்ற வாழ்க்கையும் சோமத்தைப் பாதுகாக்க ஏற்றதல்ல.

எனவே, இந்திரனின் புலனடக்கமும், வாயுவின் இடையறாத செயல்பாடும் மனிதனை சோமத்தைப் பெறுவதற்கும் பருகுவதற்கும் தகுதியுடையவனாக ஆக்குகின்றன.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரத்தில், “சோமத்தைப் பருகுவதற்காக இந்திரனையும் வாயுவையும் நாம் அழைக்கிறோம்” என்று ரிஷி கூறுகிறார். ஆனால் இந்த மந்திரத்தின் உள்ளார்ந்த பொருள், வெறும் சோமபானத்தை அருந்துதல் என்ற வெளிப்பொருளைத் தாண்டி, மனிதனுடைய ஆன்மீக வளர்ச்சியுடன் தொடர்புடையதாக விளக்கப்படுகிறது.

இங்கு இந்திரன் வலிமையின் அடையாளமாகவும், வாயு இடையறாத இயக்கத்தின் அடையாளமாகவும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றனர். இந்திரனுடைய உண்மையான வலிமை, அவன் எல்லா தேவர்களுக்கும் அரசனாக இருப்பதில் மட்டுமல்ல; மனிதனுடைய எல்லாப் புலன்களையும் கட்டுப்படுத்தும் ஆற்றலின் அடையாளமாக இருப்பதிலும் உள்ளது. எனவே இந்திரனுடைய அடிப்படைத் தன்மை ஜிதேந்திரியம் — புலன்களை வென்ற நிலை ஆகும். மனிதன் தன்னுடைய புலன்களை அடக்கி, அவற்றைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கும்போதுதான் உயர்ந்த சோமத்தைப் பாதுகாக்கவும், அதன் பயனைப் பெறவும் தகுதியுடையவனாகிறான். புலனடக்கம் இல்லாத நிலையில் மனம் பல்வேறு ஆசைகள் மற்றும் வासनைகளால் அலைக்கழிக்கப்படும். அத்தகைய நிலையில் சோமத்தைப் பாதுகாப்பது எளிதல்ல. ஆகவே சோமத்தைப் பெறுவதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் இந்திரனைக் குறிக்கும் புலனடக்கம் மிகவும் அவசியமானதாகும்.

அதேபோல் வாயு இயக்கத்தின் அடையாளமாக விளக்கப்படுகிறார். “வாயு” என்ற சொல்லின் வேர்ச்சொல் இயக்கம் மற்றும் கந்தனம், அதாவது அழித்தல் ஆகிய கருத்துகளுடன் தொடர்புடையதாகக் கொள்ளப்படுகிறது. இடையறாத இயக்கத்தின் மூலம் தீமைகளை அகற்றுதல் என்பதே இதன் உள்ளார்ந்த கருத்தாகும். மனிதன் சோம்பலிலும் செயலற்ற நிலையிலும் வாழாமல், எப்போதும் நல்ல செயல்களில் ஈடுபட்டு, ஆக்கப்பூர்வமான வாழ்க்கையை நடத்தும்போது மனத்தில் தீய எண்ணங்களுக்கும் தேவையற்ற வாசனைகளுக்கும் இடம் குறைகிறது. தொடர்ச்சியான நல்ல செயல்பாடு மனத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க உதவுகிறது. இதனால் மனிதன் தன்னுள் உள்ள சோமத்தைப் பாதுகாக்க முடிகிறது.

எனவே, இந்திரனும் வாயுவும் இணைந்து மனிதனை சோமத்தைப் பருகுவதற்குத் தகுதியுடையவனாக ஆக்குகின்றனர். இந்திரன் மனிதனுக்கு புலனடக்கம், மனவலிமை ஆகியவற்றை அளிக்கிறார்; வாயு இடையறாத இயக்கம், செயற்பாடு, தீமையை அகற்றும் ஆற்றல் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறார். இந்த இரண்டு குணங்களும் மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் நிலைபெறும்போது, அவனுடைய மனம் உயர்ந்த நிலையை நோக்கிச் செல்கிறது.

இங்கு “சோமம்” என்பது வெறும் பானத்தை மட்டும் குறிப்பதாகக் கொள்ளாமல், மனிதனுக்குள் பாதுகாக்கப்படும் உயர்ந்த உயிர்சக்தி, தூய்மையான மனோவிருத்தி மற்றும் அறிவை வளர்க்கும் தெய்வீக சக்தியின் அடையாளமாகவும் விளக்கப்படுகிறது. சோமத்தைப் பாதுகாப்பதால் மனிதனுடைய மனோவிருத்திகள் தெய்வீகமாகின்றன. தீய எண்ணங்கள் குறைந்து, தூய்மையான சிந்தனைகள் வளர்கின்றன. அந்தத் தூய்மையான மனநிலை உயர்ந்த அறிவைப் பெறுவதற்கான அடிப்படையாக அமைகிறது.

சோமம் உடலின் உள்நிலையிலிருந்து மூளையை நோக்கி உயர்ந்து சென்று, அறிவாக்னிக்கு எரிபொருளாக அமைகிறது என்று இந்த விளக்க உரை கூறுகிறது. அதன் விளைவாக மனிதனுடைய அறிவு மேலும் தெளிவடைந்து, அவன் உயர்ந்த ஞானத்தைத் தொடக்கூடிய நிலையை அடைகிறான். இதன் காரணமாகவே இந்திரனும் வாயுவும் “दिविस्पृश् — திவிஸ்ப்ருஷ்”, அதாவது உயர்ந்த தெய்வீக ஒளிநிலையைத் தொடச் செய்பவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர்.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, இந்த மந்திரத்தில் வரும் “ஹவாமஹே” — நாம் அழைக்கிறோம் என்பதும் ஆழமான பொருளைக் கொண்டதாகிறது. மனிதன் வெளியில் உள்ள தெய்வங்களை மட்டும் அழைப்பதல்ல; தன்னுள் உறங்கிக்கிடக்கும் புலனடக்கம், மனவலிமை, சுறுசுறுப்பு, நல்ல செயல்பாடு மற்றும் தீமையை அகற்றும் தெய்வீக சக்திகளை விழிப்படையச் செய்ய வேண்டுகிறான். “என்னுள் இந்திரனுடைய புலனடக்கமும், வாயுவுடைய இடையறாத இயக்கமும் நிலைபெறட்டும்; அதன் மூலம் நான் சோமத்தைப் பாதுகாத்து, உயர்ந்த அறிவை அடையட்டும்” என்ற உள்ளார்ந்த பிரார்த்தனையாகவும் இதைக் கொள்ளலாம்.

ஆகவே, இந்த மந்திரத்தின் மையச் செய்தி புலனடக்கம், இடையறாத நல்ல செயல்பாடு, சோமத்தின் பாதுகாப்பு, மனத்தின் தூய்மை மற்றும் உயர்ந்த அறிவை அடைதல் ஆகிய ஐந்து நிலைகளையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கிறது. இந்திரன் → புலனடக்கம் → சோமப் பாதுகாப்பு; வாயு → இடையறாத செயல்பாடு → தீய வாசனைகளின் அழிவு; சோமம் → தூய்மையான மனோவிருத்தி → அறிவாக்னியின் வளர்ச்சி → உயர்ந்த அறிவைத் தொடுதல் என்ற ஆன்மீகப் பாதையை இந்த மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

எனவே, “அஸ்ய ஸோமஸ்ய பீதயே” — இந்தச் சோமத்தைப் பருகுவதற்காக என்று கூறுவது, வெறும் பானத்தை அருந்துவதைக் குறிக்கும் வெளிப்பொருளோடு மட்டுப்படாமல், புலன்களை வென்று, நல்ல செயல்களில் இடையறாது ஈடுபட்டு, உள்ளார்ந்த தூய்மையைப் பாதுகாத்து, அந்தத் தூய்மையின் மூலம் அறிவை வளர்த்து, இறுதியில் தெய்வீகமான உயர்ந்த அறிவுநிலையை அடைதல் என்ற ஆழமான ஆன்மீகப் பொருளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனிதனுடைய ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு தேவையான புலனடக்கம், மனவலிமை, இடையறாத நல்ல செயல்பாடு, தீய வாசனைகளிலிருந்து விடுபடுதல், சோமத்தைப் பாதுகாத்தல், மனோவிருத்திகளைத் தூய்மைப்படுத்துதல் மற்றும் உயர்ந்த அறிவை அடைதல் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்துக் காட்டுகிறது. இந்திரன் புலன்களை வென்று மனத்தை ஆளும் வலிமையின் அடையாளமாகவும், வாயு சோம்பலை நீக்கி இடையறாது நல்ல செயல்களில் ஈடுபடச் செய்யும் இயக்க சக்தியின் அடையாளமாகவும் விளங்குகின்றனர். இவ்விரு சக்திகளும் மனிதனில் நிலைபெறும்போது, அவன் ஆசை, வாசனை மற்றும் தீய எண்ணங்களிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்து, தன்னுள் உள்ள சோமத் தத்துவத்தை காக்க முடிகிறது.

சோமம் பாதுகாக்கப்படும்போது மனோவிருத்திகள் தூய்மையடைந்து தெய்வீகமாகின்றன. அந்தத் தூய்மையான சோமம் அறிவாக்னிக்கு ஊட்டமாகி, மனிதனுடைய அறிவை வளர்த்து, அவனை உயர்ந்த ஞானநிலையைத் தொடச் செய்கிறது. இதனாலேயே இந்திரனும் வாயுவும் “திவிஸ்ப்ருஷ்” — உயர்ந்த தெய்வீக நிலையைத் தொடச் செய்பவர்கள் எனப்படுகின்றனர். ஆகவே, இந்த மந்திரம் “சோமத்தைப் பருகுதல்” என்பதை வெறும் பானத்தை அருந்துதல் என்ற பொருளில் மட்டும் அல்லாமல், புலன்களை வென்று, நல்ல செயல்களில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு, உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அறிவை வளர்த்து, இறுதியில் தெய்வீகமான உயர்ந்த அறிவை அடையும் ஆன்மீகப் பயணம் என்ற ஆழமான உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகிறது.