तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते ।

विष्णोर्यत्परमं पदम् ॥ २१ ॥

தத் விப்ராஞ்சோ விபுண்யவோ ஜாக்ருவாஞ்சஃ சமிந்ததே ।

விஷ்ணோர் யத் பரமம் பதம் ॥ 21 ॥

பொருள்:                                                     

तत् தத் – அந்த / அந்த உயர்ந்த; சர்வவ்யாபகமான பரம்பொருளை குறிக்கிறது.

विप्रासः விப்ராஞ்சோ –  ஞானிகள் / விவேகமுள்ளவர்கள்; தங்களைத் தாமே ஆராய்ந்து, குறைகளை கண்டறிந்து, அவற்றை நீக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுபவர்கள். மனதில் உள்ள காமம், கோபம் போன்ற தீய குணங்களை வேட்டையாடி அழிக்கும் “ஆத்ம வேட்டையாளர்” போன்றவர்கள்.

विपन्यवः விபுண்யவோ – சிறப்பாகப் புகழ்பாடுபவர்கள் / உயர்ந்த முறையில் ஸ்துதி செய்பவர்கள்:  புகழ்ச்சி என்பது வெறும் வார்த்தை அல்ல; அது செயல். எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் செயலே உண்மையான ஸ்துதி.

जागृवांसः ஜாக்ருவாஞ்சஃ – எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவர்கள்;
மனச்சோர்வு, அலட்சியம், கவனக்குறைவு இல்லாதவர்கள். “பிரமாதம்” இல்லாத விழிப்புணர்வு நிலை.

समिन्धते சமிந்ததே – ஒளி பெறுகிறார்கள் / பிரகாசிக்கிறார்கள் / உணர்கிறார்கள்; இந்த உயர்ந்த குணங்களால் அவர்கள் இறைநிலையை தெளிவாக அனுபவிக்கிறார்கள்.

विष्णोः விஷ்ணோர் – விஷ்ணுவின்; சர்வவ்யாபகமான பரம்பொருள் — எல்லா இடங்களிலும் உள்ள இறைசக்தி.

यत् யத் – எது / அந்த; குறிப்பிடப்படும் உயர்ந்த நிலை;  எல்லாவற்றையும் கடந்த ஆன்மீக நிலை.

पदम् பதம் – நிலை / இடம்; இறைவனின் உச்ச ஆன்மீக நிலை.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம்  மனிதன் எவ்வாறு ஆன்மிக உயர்நிலையை அடைகிறான் என்பதை மிகத் தெளிவாகவும் ஆழமாகவும் விளக்குகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்து என்னவென்றால்: இறைவனின் பரம நிலையை காண்பது அறிவால் மட்டும் அல்ல; அது ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை மாற்றத்தின் விளைவு.

முதலில் “விப்ராஸ்” எனப்படும் ஞானிகள் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். இவர்கள் தங்களைத் தாமே தொடர்ந்து ஆராய்ந்து, தங்கள் உள்ளத்தில் உள்ள குறைகள், காமம், கோபம், அகங்காரம் போன்ற தீய குணங்களை கண்டறிந்து அவற்றை நீக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறார்கள். இதனால் அவர்கள் வாழ்க்கை ஒரு “ஆத்ம வேட்டையாடும் பயணம்” போல மாறுகிறது — தீமையைத் தேடி அழித்து, உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தும் நிலை.

அடுத்து “விபன்யவ” என்றவர்கள் கூறப்படுகிறார்கள். இவர்களின் ஸ்துதி என்பது வெறும் வாய்ப்புகழ்ச்சி அல்ல; அது செயலில் வெளிப்படும் இறை பக்தி. எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்வதே இவர்களின் வழிபாடு. இதனால் அவர்களின் வாழ்க்கையே இறைவனைப் புகழும் ஒரு செயல்மயமான வழிபாடாக மாறுகிறது.

மூன்றாவதாக “ஜாக்ருவாஸ்” — எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவர்கள். இவர்கள் மனச்சோர்வுக்கும் அலட்சியத்திற்கும் இடமளிக்காமல், ஒவ்வொரு செயலும் விழிப்புணர்வுடன் நடக்கும்படி வாழ்கிறார்கள். பிரமாதம் (அவதானக் குறைவு) இல்லாத வாழ்க்கையே இவர்களின் வலிமை. இதனால் அவர்கள் வீழ்ச்சியின்றி உயர்ந்து செல்கிறார்கள்.

இவ்வாறு சுயபரிசோதனை, நன்மைச் செயல், மற்றும் விழிப்புணர்வு ஆகிய மூன்று குணங்களால் நிறைந்தவர்கள், இறுதியில் “சமிந்ததே” — இறை ஒளியை தெளிவாக அனுபவிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு விஷ்ணுவின் “பரமம் பதம்” என்பது மறைமுகமானது அல்ல; அது தெளிவான அனுபவமாக வெளிப்படுகிறது.

இந்த “பரமம் பதம்” என்பது எல்லா நிலைகளையும் கடந்த ஆன்மிக உச்சநிலை. அதை அடைவது வெளிப்புற செயல்களால் மட்டும் அல்ல; உள்ளார்ந்த சுத்தம் மற்றும் விழிப்புணர்வின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியம்.

ஆக, இந்த மந்திரத்தின் சாரம் என்னவென்றால்: மனிதன் தன்னைத் தானே தொடர்ந்து சுத்தப்படுத்தி, நல்ல செயல்களில் ஈடுபட்டு, விழிப்புணர்வுடன் வாழ்ந்தால், அவன் வாழ்க்கை இயல்பாகவே ஒளி பெறும்; அதுவே இறைநிலையின் அனுபவமாக மாறும்.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனிதனுக்கு சொல்லும் செய்தி: உள்ளம் சுத்தமானால், செயல் தூய்மையானால், விழிப்பு நிலையானால் — இறைவனின் பரமநிலை தானாகவே வெளிப்படும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம், மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மீக பரிணாமத்தை ஒரே தொடர்ச்சியான பயணமாக விளக்குகிறது. இந்த பயணத்தின் மையம் வெளிப்புற சாதனைகளில் அல்ல; உள்ளார்ந்த சுத்தம், விழிப்புணர்வு மற்றும் நெறிமுறை வாழ்க்கை ஆகியவற்றில்தான் உள்ளது.

முதலில், மனிதன் “விப்ராஸ்” எனப்படும் நிலைக்கு வர வேண்டும் — அதாவது தன்னைத் தானே ஆராய்ந்து, உள்ளத்தில் உள்ள குறைகள், காமம், கோபம், அகங்காரம் போன்றவற்றை கண்டறிந்து நீக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட வேண்டும். இது ஆன்மாவின் சுத்திகரிப்பு நிலை.

அடுத்ததாக, அவன் “விபன்யவ” ஆக மாற வேண்டும் — அதாவது வார்த்தை மட்டுமல்ல, செயலால் எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்வதையே இறைவழிபாடாகக் கொள்ள வேண்டும். உண்மையான ஸ்துதி என்பது மனிதநேய செயலில் வெளிப்படும் வாழ்க்கைதான்.

மூன்றாவதாக, அவன் “ஜாக்ருவாஸ்” ஆக இருக்க வேண்டும் — எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன், பிரமாதமின்றி, மனச்சோர்வின்றி செயல்படும் நிலை. இந்த விழிப்பு இல்லையெனில் எந்த உயர்வும் நிலைக்காது.

இந்த மூன்று குணங்களும் இணைந்தால், மனிதன் உள்ளார்ந்த ஒளியை அடைகிறான். அதுவே “விஷ்ணுவின் பரமம் பதம்” எனப்படும் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலை. அது வெளியில் தேட வேண்டிய ஒன்றல்ல; சுத்தமான, விழிப்பான, நெறிமுறைமிக்க வாழ்க்கையின் உள்ளே வெளிப்படும் அனுபவம்.

ஆக, இந்த மந்திரத்தின் சாரம் மிகவும் தெளிவானது: தன்னிலை ஆராய்ச்சி, நன்மைச் செயல், மற்றும் தொடர்ந்த விழிப்புணர்வு — இவை மூன்றும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் மனிதன் இறைநிலையை அனுபவிக்கிறான்.

இவ்வாறு வாழும் மனிதனின் வாழ்க்கையே ஒளியாக மாறி, அவனுக்குள் “விஷ்ணுவின் பரமபதம்” இயல்பாக வெளிப்படுகிறது.