अयं देवाय जन्मने स्तोमो विप्रेभिरासया ।

अकारि रत्नधातमः ॥ १ ॥

அயம் தேவாய ஜன்மனே ஸ்தோமோ விப்ரேபிர் ஆசயா ।
அகாரி ரத்னதாதமஃ ॥ 1 ॥

பொருள்:

अयम् அயம் – இந்த, இவ்வாறு உள்ள. இங்கு “அயம்” என்பது இறைவனைப் போற்றும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை (துதி, புகழ்ச்சி) குறிக்கிறது. மனிதனை உயர்வுறச் செய்யும் ஆன்மிகப் புகழுரையாக இது விளங்குகிறது.

देवाय தேவாய – தெய்வீக நிலைக்காக, தெய்வத்திற்காக. “தேவ” என்பது ஒளி, அறிவு, உயர்வு, தெய்வீகத்தன்மை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தன் வாழ்க்கையை தெய்வீகமாக மாற்றிக் கொள்ளும் நோக்கத்திற்காக இந்தத் துதி அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

जन्मने ஜன்மனே – பிறப்பிற்காக, உயர்ந்த பிறவியை அடைவதற்காக. இங்கு சாதாரண உடல் பிறப்பை மட்டும் அல்லாமல், ஆன்மிக மறுபிறப்பையும் குறிக்கிறது. மனிதன் அறியாமையிலிருந்து அறிவிற்கு உயர்ந்து, தெய்வீக பண்புகள் நிறைந்த வாழ்க்கையை அடைவதே “திவ்ய ஜன்மம்” எனப்படுகிறது.

स्तोमः ஸ்தோமஃ – துதி, புகழ்ச்சி, இறைவனைப் போற்றும் பாடல். இறைவனின் மகிமையையும் உயர்ந்த பண்புகளையும் நினைவுகூர்ந்து போற்றுவது ஸ்தோமம் ஆகும். இது மனிதனின் மனதை உயர்ந்த இலக்கை நோக்கித் திருப்புகிறது.

विप्रेभिः விப்ரேபிஃ – ஞானிகளால், சிந்தனையாளர்களால், அறிவுடையவர் களால். விப்ரர் என்பது வெறும் பண்டிதரை மட்டும் குறிக்காது; உண்மையை அறிந்து வாழ விரும்பும் சான்றோர்களைக் குறிக்கிறது. தங்களது வாழ்க்கையை முழுமையாக்க விரும்பும் ஞானிகள் இந்தத் துதியைச் செய்கின்றனர்.

आसया ஆசயா – விருப்பத்துடன், ஆவலுடன், உள்ளார்ந்த எண்ணத்துடன். தெய்வீக வாழ்க்கையை அடைய வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த விருப்பத்துடனும் உறுதியான நோக்கத்துடனும் இந்தப் புகழ்ச்சி செய்யப்படுகிறது. இது வெறும் வாய்ச் சொல் அல்ல; உள்ளத்தின் உண்மையான ஏக்கமாகும்.

अकारि அகாரி – செய்யப்பட்டது, உருவாக்கப்பட்டது, பாடப்பட்டது. இந்தத் துதி ஞானிகளால் உருவாக்கப்பட்டு, பக்தியுடனும் நோக்கமுடனும் பாடப் படுகிறது. மனிதனை உயர்த்தும் ஆன்மிக முயற்சியாக இது விளங்குகிறது.

रत्नधातमः ரத்னதாதமஃ – சிறந்த செல்வங்களைத் தாங்குவதாகிய, மிக உயர்ந்த நற்குணங்களை அளிப்பது. இங்கு “ரத்னம்” என்பது பொருள் செல்வத்தை மட்டுமல்ல; அறிவு, ஒழுக்கம், பக்தி, கருணை, சத்தியம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளைக் குறிக்கிறது. இறைத் துதி மனிதனின் உள்ளத்தில் இவ்வகை அரிய நற்குணங்களை நிலைநிறுத்துகிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை மிகவும் அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் வெறும் உடல் வாழ்விற்காகப் பிறந்தவன் அல்ல; தனது வாழ்வை தெய்வீகப் பண்புகளால் நிரப்பி, உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைவதற்காகப் பிறந்தவன் என்பதே இதன் அடிப்படைக் கருத்தாகும். இதனை அடைவதற்கான முக்கிய வழியாக இறைநினைவு, இறைபுகழ்ச்சி மற்றும் உயர்ந்த இலட்சிய வாழ்க்கை இம்மந்திரத்தில் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.

“அயம் ஸ்தோமஃ” என்று மந்திரம் கூறும்போது, இறைவனைப் போற்றும் இந்தத் துதி வெறும் வார்த்தைகளின் தொகுப்பாக இல்லாமல், மனிதனை உயர்ந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்தும் ஆன்மிகச் சாதனையாக விளங்குகிறது. இறைவனின் மகிமை, அறிவு, சத்தியம், கருணை மற்றும் ஒழுக்கம் போன்ற தெய்வீக பண்புகளை நினைவுகூர்ந்து போற்றுவதன் மூலம் மனிதனின் மனமும் அதே உயர்ந்த பண்புகளை நோக்கி வளரத் தொடங்குகிறது. இறைத் துதி மனிதனின் சிந்தனையை உயர்த்தி, வாழ்க்கையின் உண்மையான குறிக்கோளை அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறது.

“தேவாய ஜன்மனே” என்ற சொற்கள் மனிதன் தெய்வீகப் பிறப்பை அடைய வேண்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. இங்கு குறிப்பிடப்படும் பிறப்பு என்பது உடல் பிறப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை; அறியாமை, பலவீனம், சுயநலம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, அறிவு, ஒழுக்கம், சத்தியம் மற்றும் இறையுணர்வு நிறைந்த புதிய வாழ்க்கையை அடைவதைக் குறிக்கிறது. இதுவே ஆன்மிக மறுபிறப்பு அல்லது திவ்ய ஜன்மம் ஆகும்.

இந்த உயர்ந்த இலட்சியத்தை நோக்கி செல்லும் வழியில் “விப்ரேபிஃ ஆசயா” என்ற பகுதி மிக முக்கியமான செய்தியை வழங்குகிறது. உண்மையை அறிய விரும்பும் ஞானிகளும் சான்றோர்களும் ஆழ்ந்த விருப்பத்துடனும் உள்ளார்ந்த ஏக்கத்துடனும் இறைவனைப் போற்றுகின்றனர். அவர்கள் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளை தெளிவாக உணர்ந்திருப்பதால், தங்களது சிந்தனை, சொல் மற்றும் செயல்களை அந்த இலட்சியத்திற்கேற்ப அமைத்துக் கொள்கின்றனர். இதனால் அவர்களின் வாழ்க்கை தொடர்ந்து உயர்ச்சியடைந்து, தெய்வீகத் தன்மையை நோக்கி முன்னேறுகிறது.

“அகாரி” என்ற சொல் இந்தத் துதி ஞானிகளால் உருவாக்கப்பட்டு நடைமுறையில் கடைப்பிடிக்கப்படுவதை உணர்த்துகிறது. இறைநினைவு என்பது வெறும் கோட்பாடு அல்ல; வாழ்க்கையில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு நெறியாகும். இந்த நெறியைப் பின்பற்றும் போது மனிதன் தன் இயல்பை மேம்படுத்திக் கொண்டு, தன்னுள்ளே மறைந்திருக்கும் தெய்வீக ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்த முடிகிறது.

மந்திரத்தின் இறுதியில் வரும் “ரத்னதாதமஃ” என்ற சொல், இந்த இறைநினைவும் துதியும் மனித வாழ்க்கையில் அளிக்கும் அரிய பலன்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இங்கு ரத்தினங்கள் என்பது பொருள் செல்வங்களைக் குறிப்பதல்ல; அறிவு, விவேகம், ஒழுக்கம், பக்தி, கருணை, சத்தியநிலை, தன்னடக்கம், சேவை மனப்பான்மை போன்ற உயர்ந்த நற்குணங்களைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறான நற்குணங்களே மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வங்களாகும். அவற்றைத் தாங்கி வளர்க்கும் சக்தியே இறைநினைவும் இறைபுகழ்ச்சியும் ஆகும்.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனிதன் தனது வாழ்க்கையை தெய்வீக இலட்சியத்தை நோக்கி முன்னேற்ற வேண்டும் என்றும், அதற்காக இறைவனைப் போற்றி நினைவுகூரும் ஆன்மிகப் பயிற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறது. அவ்வாறு வாழும் மனிதன் அறிவு, ஒழுக்கம், சத்தியம், கருணை போன்ற அரிய ரத்தினங்களைப் பெற்று, சாதாரண மனித நிலையிலிருந்து தெய்வீக உயர்வை நோக்கி வளர்ந்து, தனது வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழமான செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறிக்கோள் தெய்வீகப் பண்புகளை அடைந்து வாழ்வதே என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஞானிகளும் சான்றோர்களும் ஆழ்ந்த விருப்பத்துடனும் உறுதியான இலட்சியத்துடனும் இறைவனைப் போற்றுவதன் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையை உயர்ந்த நிலைக்கு முன்னேற்றுகின்றனர். இறைநினைவும் இறைபுகழ்ச்சியும் மனிதனின் மனதில் அறிவு, சத்தியம், ஒழுக்கம், பக்தி, கருணை, தன்னடக்கம் போன்ற அரிய நற்குணங்களை வளர்த்து, அவனை அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கும் சாதாரண நிலையிலிருந்து தெய்வீக நிலைக்கும் உயர்த்துகின்றன. ஆகவே, இறைவனைப் போற்றி உயர்ந்த இலட்சியத்தை மனதில் நிலைநிறுத்தி வாழ்வது மனிதனை உண்மையான செல்வங்களால் வளப்படுத்தி, அவனது வாழ்க்கையை அர்த்தமிக்கதாக்கி, ஆன்மிகப் பூரணத்திற்கும் தெய்வீக உயர்விற்கும் வழிகாட்டுகிறது.