ये नाकस्याधि रोचने दिवि देवास आसते ।

मरुद्भिरग्न आ गहि ॥ ६ ॥

யே நாகஸ்யாதி ரோசனே திவி தேவாஸ ஆசதே ।
மருத்பிரக்ன ஆ கஹி ॥ 6 ॥

பொருள்:

ये யே –  எவர்கள், யார், அந்த உயர்ந்த சாதகர்கள். இச்சொல் பிராணசாதனையில் ஈடுபட்டு, தங்கள் வாழ்க்கையை ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்காக அர்ப்பணித்தவர்களைக் குறிக்கிறது. இவர்கள் சாதாரண உலகியல் வாழ்க்கையைத் தாண்டி, உயர்ந்த தெய்வீக நிலையை அடைய முயல்பவர்கள்.

नाकस्य நாகஸ்ய – நாகலோகத்தின், துன்பமற்ற உலகத்தின், சுவர்க்க நிலையின். “நாக” என்பது “துன்பம் இல்லாத நிலை” என்ற பொருளில் விளக்கப்படுகிறது. இங்கு துயரம், வேதனை, அறியாமை போன்ற வற்றிலிருந்து விடுபட்ட ஆனந்தமயமான உயர்ந்த உலகம் குறிக்கப் படுகிறது.

अधि அதி – மேலே, உயர்ந்து, மேன்மையாக. இச்சொல் உயர்ந்த நிலை, மேம்பட்ட ஆன்மிகத் தளம் அல்லது சாதாரண அனுபவங்களைத் தாண்டிய பரிசுத்த நிலையை உணர்த்துகிறது.

रोचने ரோசனே – ஒளிமிக்க இடத்தில், பிரகாசமான தளத்தில், ஜோதி நிறைந்த உலகில். இது அறிவின் ஒளி, ஆன்மிகப் பிரகாசம் மற்றும் தெய்வீக ஜோதி நிறைந்த நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அறியாமை இருள் நீங்கி, ஞான ஒளி நிரம்பிய நிலையே “ரோசனே”.

दिवि திவி – தெய்வீக உலகில், வானுலகில், ஒளிமயமான தளத்தில்“திவி” என்பது ஒளி, உயர்வு மற்றும் தெய்வீகத் தன்மையைக் குறிக்கிறது. ஆன்மிக வளர்ச்சியால் அடையப்படும் உயர்ந்த உலக நிலையை இது உணர்த்துகிறது.

देवासः தேவாஸஃ – தெய்வீக குணமுடையோர், தெய்வத் தன்மை பெற்றவர்கள், ஒளிமிக்க மனிதர்கள். பிராணசாதனையின் மூலம் தங்கள் குணநலன்களை உயர்த்தி, தெய்வீக பண்புகளை வளர்த்துக் கொண்டவர்களே “தேவாஸஃ” எனப்படுகின்றனர். அவர்கள் கருணை, சத்தியம், ஒழுக்கம் மற்றும் ஞானம் நிறைந்தவர்களாக இருப்பார்கள்.

आसते ஆசதே – அமர்கின்றனர், தங்குகின்றனர், நிலைத்திருக்கின்றனர். இவர்கள் தற்காலிகமாக அல்லாமல், தெய்வீக உணர்விலும் ஆன்மிக ஒளியிலும் நிலைத்திருப்பதை இச்சொல் குறிக்கிறது.

मरुद्भिः மருத்பிஃ – மருத்களுடன், பிராண சக்திகளுடன், உயிராற்றல்களின் உதவியுடன். மருத்கள் உயிராற்றலின் சக்திகளாகக் கருதப்படுகின்றனர். பிராணாயாமம் மற்றும் பிராணசாதனை மூலம் மனிதன் தன் உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான்.

अग्ने அக்னே – அக்னியே! அறிவொளி மிக்கவனே!  முன்னேற்றத்தை நாடும் உயிரே! அக்னி இங்கு ஆன்மிக விழிப்புணர்வு, அறிவு மற்றும் உயர்வை நோக்கிய உந்துதலின் அடையாளமாக விளங்குகிறது.

आ ஆ – இங்கு, அருகில், நோக்கி. இறைவனை நோக்கி, ஆன்மிக ஒளியை நோக்கி அல்லது உயர்ந்த தெய்வீக நிலையை நோக்கிச் செல்லும் இயக்கத்தை இச்சொல் குறிக்கிறது.

गहि கஹி – வா, வந்து சேர், அடை. இது ஒரு தெய்வீக அழைப்பாகும். பிராணசாதனையின் மூலம் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, இறைநிலையை அடையுமாறு மனிதனை ஊக்குவிக்கிறது.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் பிராணசாதனையின் உயர்ந்த பயன்களையும், அதன் மூலம் மனிதன் அடையும் தெய்வீக நிலைகளையும், இறுதியில் பரம்பொருளை அடையும் ஆன்மிகப் பயணத்தையும் மிக அழகாக விளக்குகிறது. மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் வெறும் உலகியல் இன்பங்களை அனுபவிப்பது மட்டுமல்ல; தன்னுள் இருக்கும் தெய்வீக ஆற்றலை விழிப்பூட்டி, துன்பங்களைக் கடந்து, இறையொளியை அடைவதே என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் கூறப்படும் “யே” என்ற சொல், பிராணசாதனையில் ஈடுபட்டு ஆன்மிக உயர்வை நோக்கிச் செல்லும் சாதகர்களைக் குறிக்கிறது. இவர்கள் சாதாரண வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தங்களது மனம், புலன்கள் மற்றும் வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்தி உயர்ந்த இலக்கை நோக்கி முன்னேறுபவர்கள். பிராணசாதனை என்பது வெறும் சுவாசப் பயிற்சி அல்ல; அது மனிதனின் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, புலன்களின் குற்றங்களை நீக்கி, அவனை தெய்வீக வாழ்க்கைக்கு தகுதியானவனாக மாற்றும் ஒரு உன்னதமான ஆன்மிகப் பயிற்சியாகும்.

“நாகஸ்ய அதி ரோசனே” என்ற பகுதி, துன்பம் அற்ற, ஒளி நிரம்பிய உயர்ந்த உலகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “நாக” என்பது துயரமற்ற நிலை; “ரோசனே” என்பது ஜோதி மற்றும் பிரகாசம் நிறைந்த தளம். இதன் மூலம், பிராணசாதனையின் பலனாக மனிதன் அறியாமை, துன்பம், மனக்குழப்பம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, ஆனந்தமும் ஞானஒளியும் நிரம்பிய நிலையை அடைகிறான் என்பதை மந்திரம் விளக்குகிறது. இது வெறும் மறுமை உலகைப் பற்றிய கருத்தாக மட்டுமல்ல; உயிரோடு இருக்கும்போதே அனுபவிக்கக்கூடிய ஆன்மிக ஒளியின் நிலையையும் குறிக்கிறது.

அடுத்து “திவி தேவாஸ ஆசதே” என்று கூறப்படுகிறது. அதாவது, இத்தகைய சாதகர்கள் தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்தவர்களாகி, ஒளிமயமான உயர்ந்த நிலையில் வாழ்கின்றனர். பிராணசாதனையின் மூலம் அவர்களுடைய மனம் தூய்மையடைந்து, கருணை, சத்தியம், ஒழுக்கம், அன்பு, சமநிலை மற்றும் ஞானம் போன்ற தெய்வீக பண்புகள் வளர்கின்றன. இதனால் அவர்கள் “தேவர்கள்” எனப்படுகின்ற தெய்வீக இயல்புடையவர்களாக மாறுகின்றனர். அவர்கள் வாழும் நிலை அறியாமை இருள் நிறைந்ததல்ல; ஞானமும் அமைதியும் நிரம்பிய ஒளிமயமான வாழ்க்கையாகும்.

மந்திரத்தின் விளக்கம் மேலும் ஒரு ஆழமான ஆன்மிக உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது. இத்தகைய சாதகர்கள் தங்கள் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் காரணமாக மறுபிறப்பிலும் உயர்ந்த உலகங்களில் பிறப்பைப் பெறுகிறார்கள். துன்பம் அற்ற நாகலோகத்தை அடைந்து, அங்கும் ஆன்மிக வளர்ச்சியைத் தொடர்கிறார்கள். ஆனால் அதுவே இறுதி இலக்கு அல்ல. அந்த உயர்ந்த நிலைகளையும் தாண்டி, அவர்கள் இறுதியில் சுயஜோதி நிறைந்த பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறார்கள். அந்த நிலை பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சிக்கு அப்பாற்பட்டது; தன்னுடைய உண்மையான ஆத்ம இயல்பை உணர்ந்து, பரம்பொருளோடு ஒன்றிப்போகும் பரம முக்தி நிலையாகும்.

மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “மருத்பிரக்ன ஆ கஹி” என்பது முன்னேற்றத்தை நாடும் உயிருக்கு இறைவன் விடுக்கும் அழைப்பாகும். “மருத்கள்” எனப்படும் பிராண சக்திகளின் துணையுடன், பிராணசாதனையை மேற்கொண்டு, மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, தெய்வீக ஒளியை நோக்கி உயர்ந்து, இறைவனை அடையுமாறு இம்மந்திரம் அழைக்கிறது. உயிராற்றல் ஒழுங்குபெற்றால் மனம் சுத்தமடைகிறது; மனம் சுத்தமடைந்தால் தெய்வீக குணங்கள் மலர்கின்றன; தெய்வீக குணங்கள் வளர்ந்தால் மனிதன் ஒளிமயமான நிலையை அடைகிறான்; இறுதியில் அந்த ஒளியையும் தாண்டி, சுயஒளியான பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

எனவே, இம்மந்திரம் பிராணசாதனையின் மூலம் மனிதன் புலன்களின் குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தெய்வீக குணங்களை வளர்த்து, துன்பமற்ற ஒளிமயமான நிலையை அடைந்து, இறுதியில் பரமஜோதி நிறைந்த பிரம்மத்தை உணர்வதே வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கம் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மனிதனை உலகியலிலிருந்து தெய்வீகத்திற்கும், தெய்வீகத்திலிருந்து பரம்பொருள் உணர்விற்கும் உயர்த்திச் செல்லும் ஆன்மிகப் பாதையையே இம்மந்திரம் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

முடிவுரை

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஆன்மிக நோக்கத்தை மிக ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. பிராணசாதனையின் மூலம் மனிதன் தனது மனம், புலன்கள் மற்றும் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அறியாமை, துன்பம் மற்றும் மனக்குழப்பங்களை வென்று, தெய்வீக குணங்களால் ஒளிரும் நிலையை அடைகிறான். இவ்வாறு கருணை, சத்தியம், ஒழுக்கம், அன்பு, சமநிலை மற்றும் ஞானம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளை வளர்த்துக்கொண்ட சாதகர், ஒளியும் ஆனந்தமும் நிறைந்த தெய்வீக வாழ்வை அனுபவிக்கிறான். மேலும், அவன் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் வழியாக உயர்ந்த உலகங்களையும் தாண்டி, பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சிக்கு அப்பாற்பட்ட சுயஜோதி நிறைந்த பரம்பிரம்மத்தை உணர்ந்து பரமமுக்தியை அடைகிறான். ஆகவே, இம்மந்திரம் பிராணசாதனை என்பது வெறும் சுவாசப் பயிற்சி அல்ல; அது மனிதனை உலகியல் வரம்புகளிலிருந்து உயர்த்தி, தெய்வீக நிலைக்கும், இறுதியில் பரம்பொருள் உணர்விற்கும் வழிநடத்தும் மகத்தான ஆன்மிகப் பாதை என்பதை வலியுறுத்துகிறது. உயிராற்றலை ஒழுங்குபடுத்தி, மனதைப் பரிசுத்தப்படுத்தி, இறையொளியை நோக்கி முன்னேறுவதன் மூலம் மனிதன் தனது உண்மையான ஆத்மசொரூபத்தை உணர்ந்து, வாழ்வின் பரம இலக்கை அடைய முடியும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையச் செய்தியாகும்