नराशंसं सुधृष्टममपश्यं सप्रथस्तमम् ।

दिवो न सद्ममखसम् ॥ ९ ॥

நராஶம்ஸம் ஸுத்ருஷ்டமம் அபஷ்யம் ஸப்ரதஸ்தமம் ।
திவோ ந ஸத்மமகஸம் ॥ 9 ॥

பொருள்:

नराशंसम् நராஶம்ஸம் – மனிதர்களால் போற்றப்படத்தக்கவர், புகழப்பட வேண்டியவர், உயர்ந்தோரால் துதிக்கப்படுபவர். “நர” என்பது மனிதர்களைக் குறிக்கிறது; “ஶம்ஸ” என்பது புகழ்தல் அல்லது துதித்தல் என்பதாகும். மனிதர்களின் முன்னேற்றத்திற்கும் நல்வாழ்விற்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால் பரம்பொருள் அனைவராலும் போற்றப்பட வேண்டியவர். அவரைப் பற்றிய நினைவும் துதியும் மனிதனை உயர்வின் பாதையில் நடத்துகின்றன.

सु ஸு – மிகச் சிறந்த, உன்னதமான, நன்றாக. இது ஒரு சிறப்புப்படுத்தும் முன்னொட்டு. இறைவனின் மகிமை, வல்லமை மற்றும் செயல்கள் அனைத்தும் உன்னதமானவை என்பதை உணர்த்துகிறது.

धृष्टम् த்ருஷ்டம் – வென்றவர், அடக்கியவர், ஒடுக்குபவர். தீய சக்திகள், அறியாமை, காமம், கோபம், பேராசை போன்ற உள் எதிரிகளை வென்று அடக்குகின்ற சக்தியை இது குறிக்கிறது. இறைவனைத் துதித்து வாழும் மனிதனின் உள்ளத்திலுள்ள தீய குணங்கள் படிப்படியாக நீங்குகின்றன.

सुधृष्टमम् ஸுத்ருஷ்டமம் – எதிரிகளை மிகச் சிறப்பாக வெல்வவர், தீமைகளை முற்றிலும் ஒழிப்பவர், உயர்ந்த வெற்றியாளர்.பரம்பொருள் மனிதனின் வெளிப்புற எதிரிகளை விட உள்மன எதிரிகளான ஆசை, அகந்தை, பொறாமை, வெறுப்பு போன்றவற்றை வெல்ல உதவுகிறார். இறைநினைவு வளர வளர இத்தகைய குற்றவுணர்வுகளும் விகாரங்களும் குறைகின்றன.

अपश्यम् அபஷ்யம் – கண்டேன், தரிசித்தேன், அனுபவித்தேன். இங்கு உடலால் காண்பதைக் குறிக்கவில்லை. இறைவனின் இருப்பை உணர்வதையும், ஆன்மிக அனுபவத்தின் மூலம் அவரை உள்ளத்தில் உணர்வதையும் குறிக்கிறது. இறையருளால் மனம் தூய்மையடைந்தபோது மனிதன் இறைசந்நிதியை அனுபவிக்கிறான்.

सप्रथस्तमम् ஸப்ரதஸ்தமம் – மிகவும் விரிவுடையவர், எல்லையற்ற பரவல் கொண்டவர், அகன்ற மகிமையுடையவர். பரம்பொருள் ஓர் இடத்தில் மட்டும் இருப்பவர் அல்ல; அனைத்திலும் பரவி நிறைந்தவர். மனிதன் தனது மனதை அன்பு, கருணை, சகோதரத்துவம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளால் விரிவுபடுத்தும் போது, இறைவனின் பரந்த இயல்பை உணரத் தொடங்குகிறான்.

दिवः திவஃ – ஒளி, வானம், பிரகாசம். இது ஞானத்தின் ஒளியைக் குறிக்கிறது. அறியாமை இருளை நீக்கி உண்மையை வெளிப்படுத்தும் தெய்வீக ஞானம் இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

न ந – போல, போன்ற, ஒப்பாக. பரம்பொருளின் ஒளியை வானத்தின் ஒளியுடன் ஒப்பிட்டு விளக்குவதற்காக இச்சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

सद्म ஸத்ம – இல்லம்,  இருப்பிடம்,  வாசஸ்தலம். இறைவன் தங்கும் இடம் என்று பொருள். இங்கு வெளிப்புறக் கோயிலை மட்டும் அல்லாமல், தூய்மையான மனித இதயத்தையும் குறிக்கிறது.

मखसम् மகஸம் – யஜ்ஞம் உடையது, வேள்வி நிறைந்தது, அர்ப்பணிப்பு வாழ்க்கை கொண்டது. “மக” அல்லது “மக்ஹ” என்பது யஜ்ஞம், தியாகம், அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. பிறர் நலனுக்காக வாழும் வாழ்க்கையே யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையாகும்.

सद्ममखसम् ஸத்மமகஸம் – யஜ்ஞமய இல்லம், தியாகம் நிறைந்த இருப்பிடம், இறைவன் வாசம் செய்யும் புனிதமான இடம். ஞான ஒளியும் தியாக உணர்வும் நிறைந்த வாழ்க்கையே இறைவன் தங்கும் உண்மையான ஆலயமாகும். அறிவும் அறச்செயலும் ஒன்றிணைந்த இடத்தில் இறைசந்நிதி வெளிப்படுகிறது.

விளக்கம்:  

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மிக முன்னேற்றம், இறைநினைவு, தெய்வீக குணங்களின் வளர்ச்சி மற்றும் இறைசாட்சாத்காரத்தின் பாதையை விளக்கும் ஆழ்ந்த வேதப் போதனையாகும். முந்தைய மந்திரங்களில் கூறப்பட்டபடி, தியாகம், தானம், யஜ்ஞமய வாழ்க்கை மற்றும் இறையர்ப்பண உணர்வுடன் வாழும் மனிதன் படிப்படியாக தனது உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, இறுதியில் பரம்பொருளின் சந்நிதியை உணரக்கூடிய நிலையை அடைகிறான். அந்த ஆன்மிக அனுபவத்தையே இம்மந்திரத்தின் ரிஷி தனது அனுபவமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் “நராஶம்ஸம்” என்ற சொல், மனிதர்களால் போற்றப்படத்தக்கவரும் துதிக்கப்பட வேண்டியவருமான பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் உண்மையான முன்னேற்றம், வெற்றி, நல்வாழ்வு மற்றும் ஆன்மிக உயர்விற்கான ஆதாரமாக இருப்பதால், இறைவன் எல்லோராலும் போற்றப்பட வேண்டியவர். இறைவனின் மகிமையையும் அவரது அருளையும் சிந்தித்து வாழும் மனிதன் வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை உணரத் தொடங்குகிறான். உண்மையில், இறைவனைப் போற்றுவதும் அவரது உயர்ந்த பண்புகளை மனதில் நிலைநிறுத்துவதும் மனிதனை உயர்வின் பாதையில் முன்னேற்றுகின்றன.

அடுத்து வரும் “ஸுத்ருஷ்டமம்” என்ற சொல், பரம்பொருள் தீமைகளையும் எதிரிகளையும் முற்றிலும் வெல்லச் செய்பவர் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. இங்கு எதிரிகள் என்பது வெளிப்புற பகைவர்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மாறாக, மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை, அகந்தை, வெறுப்பு போன்ற உள் எதிரிகளைக் குறிக்கிறது. இவையே மனிதனின் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக உள்ளன. இறைவனைத் துதித்து, அவரது நினைவில் நிலைத்து வாழும் போது, இத்தகைய உள் விகாரங்கள் படிப்படியாக குறைந்து, மனம் தூய்மையும் அமைதியும் பெறுகிறது. ஆகவே, இறைநினைவு என்பது வெறும் வழிபாட்டு முறையாக அல்லாமல், மனிதனின் உள்ளத்தைச் சுத்திகரிக்கும் ஆன்மிக சக்தியாகும்.

“அபஷ்யம்” என்ற சொல் இம்மந்திரத்தின் மிக முக்கியமான கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதாவது, “நான் கண்டேன்”, “நான் அனுபவித்தேன்” என்பதாகும். இது கண்களால் காணப்படும் ஒரு வெளிப்புற தரிசனத்தை அல்ல, ஆன்மிக அனுபவத்தின் மூலம் இறைவனின் இருப்பை உள்ளத்தில் உணர்வதைக் குறிக்கிறது. தியாகம், தர்மம், தானம் மற்றும் இறைநினைவு நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழும் போது, மனிதன் தனது உள்ளத்தில் இறைவனின் சந்நிதியை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான். இதுவே உண்மையான இறைசாட்சாத்காரம் எனப்படுகிறது.

மந்திரத்தில் வரும் “ஸப்ரதஸ்தமம்” என்ற சொல், பரம்பொருள் எல்லையற்ற பரவல் கொண்டவர் என்பதை உணர்த்துகிறது. அவர் ஓர் இடத்தில் மட்டும் இருப்பவர் அல்ல; உலகின் அனைத்துப் பொருள்களிலும், உயிர்களிலும், நிகழ்வுகளிலும் பரவி நிறைந்தவர். இதனை உணர்ந்த மனிதன் தனது மனதை குறுகிய சுயநல எல்லைகளுக்குள் அடைத்து வைக்காமல், அன்பு, கருணை, பரிவு, சகோதரத்துவம் மற்றும் உலக நல உணர்வு ஆகியவற்றால் விரிவுபடுத்த வேண்டும். மனம் விரிவடையும்போது அதன் தூய்மையும் அதிகரிக்கிறது; அந்த தூய்மையான மனமே இறையுணர்விற்கு தகுதியானதாக மாறுகிறது.

மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “திவோ ந ஸத்மமகஸம்” மிகவும் ஆழமான ஆன்மிகச் செய்தியை அளிக்கிறது. பரம்பொருள் ஒளியைப் போன்றவர். அவர் அறியாமை என்னும் இருளை நீக்கி ஞானத்தின் ஒளியை அளிக்கிறார். மேலும், அவர் வாசம் செய்யும் உண்மையான ஆலயம் கற்களால் கட்டப்பட்ட கட்டிடம் மட்டுமல்ல. அவர் தங்கும் இடம் இரண்டு முக்கிய அம்சங்களைக் கொண்டது: ஒன்று ஞான ஒளி நிறைந்த மனம்; மற்றொன்று யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கை. அதாவது, அறிவு, தர்மம், தியாகம், சேவை மற்றும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வால் நிறைந்த வாழ்க்கை வாழும் மனிதனின் இதயமே இறைவன் தங்கும் உண்மையான ஆலயமாகிறது.

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கு இறைவனை வெளியில் தேடுவது அல்ல, மாறாக தனது உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி இறைவனை உள்ளத்திலேயே உணர்வதாகும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஞானம், இறைநினைவு, தியாகம், சேவை மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதன் தனது உள் எதிரிகளை வென்று, மனத்தை விரிவுபடுத்தி, தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக்கொண்டு, இறுதியில் பரம்பொருளின் சந்நிதியை அனுபவிக்க முடியும்.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதனை இறைவனைப் போற்றும் வாழ்க்கை, உள் தூய்மை, தன்னலமற்ற சேவை, ஞான ஒளி மற்றும் உலக நல உணர்வு ஆகியவற்றின் வழியில் நடத்துகிறது. இவ்வாறு வாழ்பவன் தனது இதயத்தையே இறைவனின் ஆலயமாக மாற்றி, தெய்வீக குணங்களால் ஒளிரும் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைவான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கு பரம்பொருளை உணர்ந்து, தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்த வாழ்வை அடைவதே என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மனிதர்களால் போற்றப்படத்தக்கவரும், அறியாமை, அகந்தை, காமம், கோபம், பேராசை போன்ற உள் எதிரிகளை அழித்து மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துபவருமான பரம்பொருளை இறைநினைவு, தியாகம், தானம் மற்றும் தர்ம வாழ்க்கையின் மூலம் அனுபவிக்க முடியும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. இறைவனைப் போற்றும் வாழ்க்கை மனிதனை உள்மாற்றத்திற்கும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கும் வழிநடத்தி, அவனுள் மறைந்திருக்கும் தெய்வீக ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்துகிறது.

மேலும், பரம்பொருள் எல்லையற்றவரும் அனைத்திலும் பரவி நிறைந்தவரும் ஆவார் என்பதால், மனிதனும் தனது மனதை சுயநலத்தின் குறுகிய எல்லைகளிலிருந்து விடுவித்து, அன்பு, கருணை, பரிவு, சகோதரத்துவம் மற்றும் உலக நல உணர்வு ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளால் விரிவுபடுத்த வேண்டும். மனம் எவ்வளவு விரிவடைகிறதோ, அவ்வளவு ஆன்மிகத் தூய்மையும் இறையுணர்வும் வளர்கின்றன. இவ்வாறு விரிவடைந்த இதயமே இறைவனின் அருளை ஏற்கத் தகுதியானதாகிறது.

இம்மந்திரம் மேலும், இறைவனின் உண்மையான வாசஸ்தலம் ஞான ஒளி நிறைந்த மனமும், யஜ்ஞமயமான தன்னலமற்ற சேவை வாழ்க்கையும் ஆகும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. அறிவு, தர்மம், தியாகம், சேவை மற்றும் இறையர்ப்பண உணர்வுடன் வாழும் மனிதனின் இதயமே இறைவன் தங்கும் புனித ஆலயமாக மாறுகிறது. அந்நிலையில் மனிதன் இறைவனை வெளியில் தேட வேண்டியதில்லை; தனது உள்ளத்திலேயே அவரை அனுபவிக்க முடிகிறது.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதன் இறைநினைவு, ஞானம், தியாகம், சேவை, அன்பு மற்றும் உள் தூய்மை ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கொள்கைகளாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும் என்றும், அவற்றின் மூலம் தெய்வீக குணங்களை வளர்த்து இறைசாட்சாத்காரத்தை அடைய வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறது. இவ்வாறு வாழ்பவன் தன்னையும் சமூகத்தையும் உயர்த்தி, இறையருளால் ஒளிரும் உயர்ந்த மனிதனாகவும், தெய்வீக வாழ்க்கையை வாழும் ஆன்மிகச் செல்வராகவும் விளங்குவான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.