सोमानं स्वरणं कृणुहि ब्रह्मणस्पते ।

कक्षीवन्तं य औशिजः ॥ १ ॥

ஸோமானம் ஸ்வரணம் க்ருணுஹி ப்ரஹ்மணஸ்பதே ।
கக்ஷீவந்தம் ய அவுஷிஜஃ ॥ 1 ॥

பொருள்:

सोमानम् ஸோமானம் – சோமமாக, சாந்த இயல்புடையவனாக, இனிமை நிறைந்தவனாக. “சோமம்” என்பது வேதங்களில் ஆனந்தம், அமைதி, இனிமை, மனத்தூய்மை ஆகியவற்றின் அடையாளமாகக் கூறப்படுகிறது. எனவே “ஸோமானம்” என்பது கோபம், கடுமை, வெறுப்பு போன்றவற்றை நீக்கி, சாந்தம், கருணை, இனிய குணம் ஆகியவற்றால் நிரம்பிய மனிதனாக ஆவது என்பதைக் குறிக்கிறது.

स्वरणम् ஸ்வரணம் – உயர்ந்த ஞானவாக்குகளை உச்சரிப்பவன், நற்சொற்களைப் பேசுபவன், நல்ல நடத்தையுடையவன். “ஸ்வரணம்” என்பது வெறும் பேச்சைக் குறிக்காது. அறிவும் உண்மையும் நிறைந்த சொற்களைப் பேசுதல், அவற்றிற்கு ஏற்ப வாழ்க்கையை நடத்துதல் என்பதையும் குறிக்கிறது. மனிதனின் சொல் மற்றும் செயல் இரண்டும் ஒன்றிணைந்து உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்தாகும்.

कृणुहि க்ருணுஹி – ஆக்குவாயாக, உருவாக்குவாயாக, மாற்றுவாயாகஇது இறைவனை நோக்கி விடுக்கப்படும் வேண்டுகோள். “என்னை இவ்வாறு மாற்றி உயர்ந்த குணங்களால் நிரப்புவாயாக” என்ற பிரார்த்தனை உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.

ब्रह्मणस्पते ப்ரஹ்மணஸ்பதே – பிரம்ம ஞானத்தின் அதிபதியே, வேத அறிவின் காப்பாளனே, ஞானத்தை வழங்குபவரே. இங்கு பிரஹ்மணஸ்பதி என்பது வேத அறிவையும், உயர்ந்த சிந்தனையையும், நல்லொழுக்கத்தையும் வளர்க்கும் தெய்வீக ஆசிரியரைக் குறிக்கிறது. மனிதனை அறியாமையிலிருந்து அறிவின் வழிக்கு அழைத்துச் செல்லும் சக்தியே பிரஹ்மணஸ்பதி.

कक्षीवन्तम् கக்ஷீவந்தம் – மேகலை அணிந்தவன், ஒழுக்கம் உடையவன், உறுதியான மனநிலை கொண்டவன், திடநிச்சயமுள்ளவன். மேகலை என்பது பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே “கக்ஷீவந்தம்” என்பது தன் இலட்சியத்தில் நிலைத்திருக்கும் உறுதியும், சுயக்கட்டுப்பாடும், ஒழுக்கமும் உடையவனாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது.

यः யஃ – யார், எவன், எப்படிப்பட்டவன். இச்சொல் அடுத்துவரும் குணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “அத்தகையவன்”, “அப்படிப்பட்ட மனிதன்” என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

औशिजः அவுஷிஜஃ –  உஷிக் மகன்,மேதையுள்ளவன், கூர்ந்த அறிவுடையவன்,  ஞானத் திறன் மிக்கவன். நிருக்த விளக்கத்தின்படி “அவுஷிஜஃ” என்பது மிகுந்த மேதைத்தன்மை கொண்டவரைக் குறிக்கிறது. வேகமாகக் கற்றுக்கொள்ளும் திறன், ஆழ்ந்து சிந்திக்கும் ஆற்றல், உண்மையை ஆராயும் புத்திக்கூர்மை ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த பண்புகளை மேம்படுத்தும் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பிரார்த்தனையாகும். இதில் சாதகன், பிரஹ்மணஸ்பதியை (வேதஞானத்தின் அதிபதி, ஞானத்தைப் பாதுகாத்து வழங்குபவர்) நோக்கி, தன்னை உயர்ந்த குணங்களால் நிரப்புமாறு வேண்டுகின்றான். மனித வாழ்வின் உண்மையான முன்னேற்றம் வெளிப்புற செல்வத்தாலும் அதிகாரத்தாலும் அல்ல; மாறாக மனத்தின் இனிமை, ஞானம், ஒழுக்கம், உறுதி மற்றும் மேதைத்தன்மை போன்ற உள்பண்புகளின் வளர்ச்சியாலேயே ஏற்படுகிறது என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

முதலில், “ஸோமானம்” என்ற சொல்லின் மூலம், தன்னை சோமத்தைப் போல சாந்தமான, இனிமையான மற்றும் மனத்தூய்மையுடையவனாக ஆக்குமாறு பிரார்த்திக்கின்றான். வேதங்களில் சோமம் என்பது ஆனந்தம், அமைதி மற்றும் தூய்மையின் சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே கோபம், வெறுப்பு, கடுமை போன்ற கீழ்மையான மனப்போக்குகளை நீக்கி, கருணை, அன்பு மற்றும் சமநிலை நிறைந்த மனநிலையைப் பெற வேண்டும் என்ற எண்ணம் இதில் வெளிப்படுகிறது.

அடுத்து, “ஸ்வரணம்” என்ற சொல்லின் மூலம், உயர்ந்த ஞானவாக்குகளைப் பேசும் திறனையும், அவற்றிற்கு ஏற்ப வாழும் நல்லொழுக்கத்தையும் வேண்டுகின்றான். உண்மையான அறிவு என்பது வெறும் சொற்களில் மட்டுமல்ல; அது வாழ்க்கை நடத்தையில் வெளிப்பட வேண்டும். மனிதனின் வாக்கும் செயலும் ஒன்றிணைந்து நன்மையை வெளிப்படுத்தும் போது தான் அவன் உண்மையான ஞானியாகிறான். ஆகவே அறிவு, உண்மை, நற்பண்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் வாழ்க்கையை இம்மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

“கக்ஷீவந்தம்” என்ற சொல்லின் மூலம் உறுதியான மனநிலை, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் ஒழுக்கநெறி ஆகியவற்றின் அவசியம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. மேகலை அணிந்த பிரம்மச்சாரி போல, தன் இலட்சியத்தில் நிலைத்திருந்து, மனதை அடக்கி, ஒழுக்கத்துடன் வாழும் உறுதியான மனிதராக தன்னை உருவாக்குமாறு சாதகன் வேண்டுகின்றான். வாழ்க்கையின் எந்த உயர்வும் திடநிச்சயமும் ஒழுக்கமும் இல்லாமல் கிடைக்காது என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.

மேலும், “அவுஷிஜஃ” என்ற சொல்லின் மூலம் மேதைத்தன்மை, புத்திக்கூர்மை மற்றும் ஆழ்ந்த சிந்தனை ஆற்றலைப் பெற வேண்டும் என்ற விருப்பம் வெளிப்படுகிறது. உண்மையை ஆராயும் திறன், வேகமாகக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆற்றல், அறிவை சரியாகப் பயன்படுத்தும் விவேகம் ஆகியவை மனிதனை உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்கின்றன. எனவே வெறும் கல்வி மட்டுமல்லாமல், அறிவை உணர்ந்து பயன்படுத்தும் மேதைத்தன்மையும் அவசியம் என்பதை மந்திரம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் பின்னணியில் ஒரு முக்கியமான கல்வித் தத்துவமும் உள்ளது. புலனடக்கத்துடனும் விரதநெறியுடனும் வாழ முயலும் மாணவனை, பிரஹ்மணஸ்பதி எனப்படும் ஞானமிக்க ஆசிரியர் சாந்தமானவனாகவும், உயர்ந்த சிந்தனை உடையவனாகவும், ஒழுக்கநெறி கொண்டவனாகவும், திடநிச்சயமிக்கவனாகவும், மேதைத்திறன் வாய்ந்தவனாகவும் உருவாக்குகிறார். அதாவது, கல்வியின் உண்மையான நோக்கம் வெறும் அறிவைப் பெறுவது அல்ல; மாறாக மனிதனின் குணநலன்களை வளர்த்து, அவனை முழுமையான மனிதனாக மாற்றுவதே ஆகும்.

எனவே இம்மந்திரம், “ஓ பிரஹ்மணஸ்பதியே! என்னை சாந்தமும் இனிமையும் நிறைந்தவனாகவும், ஞானமிக்க சொற்களைப் பேசுபவனாகவும், அவற்றிற்கு ஏற்ப வாழ்பவனாகவும், உறுதியும் ஒழுக்கமும் உடையவனாகவும், கூர்ந்த அறிவும் மேதைத்திறனும் பெற்றவனாகவும் ஆக்குவாயாக” என்ற ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பிரார்த்தனையாகும். மனிதனின் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவனை அறிவு, நற்குணம் மற்றும் ஆன்மீக உயர்வின் பாதையில் நடத்தும் மந்திரமாக இது விளங்குகிறது.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்வின் உயர்ந்த இலட்சியங்களை எடுத்துரைக்கும் ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பிரார்த்தனையாகும். இதில் சாதகன், பிரஹ்மண ஸ்பதியிடம் தன்னை சோமத்தைப் போல சாந்தம், இனிமை மற்றும் மனத்தூய்மை கொண்டவனாகவும், ஞானமிக்க சொற்களைப் பேசுபவனாகவும், அந்த ஞானத்திற்கு ஏற்ப நல்வழியில் நடப்பவனாகவும் ஆக்குமாறு வேண்டுகின்றான். மேலும், ஒழுக்கம், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் திடநிச்சயம் ஆகியவற்றில் நிலைத்திருக்கும் உறுதியையும், உண்மையை அறிந்து உணரும் மேதைத்திறனையும் அருளுமாறு பிரார்த்திக்கின்றான். புலனடக்கம், விரதநெறி மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதன் தனது உள்ளார்ந்த பண்புகளை வளர்த்துக்கொள்ளும் போது, அவன் அறிவிலும் குணத்திலும் உயர்ந்தவராக மாறுகிறான் என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது. ஆகவே, சாந்தம், ஞானம், நல்வாக்கு, நல்லொழுக்கம், உறுதி மற்றும் மேதைத்தன்மை ஆகிய உயரிய மனிதப் பண்புகளை வளர்த்து, முழுமையான மற்றும் பயனுள்ள வாழ்க்கையை அடைவதற்கான வழிகாட்டுதலே இம்மந்திரத்தின் மையச் செய்தியாகும்.