तयोरिदवसा वयं सनेम नि च धीमहि ।

स्यादुत प्ररेचनम् ॥ ६ ॥

தயோரிதவஸா வயம் ஸநேம நி ச தீமஹி ।
ஸ்யாதுத ப்ரரேசனம் ॥ 6 ॥

பொருள்:

तयोः தயோஃ – அந்த இருவரின், இந்திரன் மற்றும் வருணனின். இங்கு “தயோஃ” என்பது முந்தைய மந்திரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட இந்திரன் மற்றும் வருணனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்திரன் புலனடக்கத்தையும், வருணன் விரதம் மற்றும் ஒழுக்கநெறியையும் குறிக்கின்றனர். மனிதன் இவ்விரு உயர்ந்த பண்புகளையும் தன் வாழ்க்கையில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை இந்த சொல் உணர்த்துகிறது.

इत् இத் – நிச்சயமாக, உண்மையாக, மட்டுமே. இச்சொல் உறுதியைக் குறிக்கிறது. புலனடக்கமும் ஒழுக்கமும் கொண்ட வாழ்க்கையின் மூலம் மட்டுமே நிலையான செல்வமும் நலனும் கிடைக்கும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

अवसा அவஸா – அருளால், பாதுகாப்பால், உதவியால், ஆதரவால். இந்திரன் மற்றும் வருணன் குறிக்கும் உயர்ந்த குணங்களின் பாதுகாப்பும் வழிகாட்டுதலும் மனிதனை முன்னேற்றப் பாதையில் நடத்துகின்றன. அவற்றின் துணையால் வாழ்க்கை பாதுகாப்பாகவும் வளமாகவும் அமைகிறது.

वयम् வயம் – நாம். இது தனிப்பட்ட நலனை மட்டும் அல்லாமல், குடும்பம், சமூகம் மற்றும் மனிதகுலம் முழுவதையும் உள்ளடக்கிய பொதுவான பிரார்த்தனையாகும். அனைவரும் உயர்ந்த வாழ்க்கையை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இதில் உள்ளது.

सनेम ஸநேம – பெறுவோமாக, அடைவோமாக, செல்வங்களை அனுபவிப்போமாக. புலனடக்கமும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த உழைப்பின் மூலம் நல்ல செல்வங்களையும் வளங்களையும் பெற வேண்டும் என்பதே இச்சொல்லின் கருத்தாகும். இங்கு செல்வம் என்பது பொருள் வளம் மட்டுமல்ல; அறிவு, நற்பெயர், மனநிறைவு போன்றவற்றையும் குறிக்கிறது.

नि நி – சேமித்து, நிலைநிறுத்தி, பாதுகாத்து. பெறப்படும் செல்வத்தை வீணாக்காமல் பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதன் அவசியத்தை இச்சொல் எடுத்துரைக்கிறது. வாழ்க்கையின் எதிர்காலத் தேவைகளை எண்ணி செயல்பட வேண்டும் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

च ச – மேலும், மற்றும். செல்வத்தைப் பெறுவது மட்டும் போதாது; அதைப் பாதுகாப்பதும் அவசியம். இந்த இரு கருத்துகளையும் இணைக்கும் சொல்லாக “ச” அமைந்துள்ளது.

धीमहि தீமஹி – அறிவில் பதிக்கிறோம், உள்ளத்தில் ஏந்துகிறோம், மனதில் நிலை நிறுத்துகிறோம், மனிதன் தனது வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை எதிர்காலத் தேவைகளுக்காகச் சேமித்து வைத்திருக்க வேண்டும். திடீர் செலவுகள், குடும்பப் பொறுப்புகள், அவசரநிலைகள் போன்றவற்றை சமாளிக்க இது உதவும் என்று அறிவும் முன்னோக்குப் பார்வையும் கொண்ட மனிதன் எதிர்காலத்தை நினைத்து செயல்படுவான்.

स्यात् ஸ்யாத் – இருக்கட்டும், உண்டாகட்டும், நிகழட்டும். இது ஒரு உயர்ந்த விருப்பத்தையும் பிரார்த்தனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனின் செல்வம் நல்ல வழிகளில் பயன்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இதில் அடங்கியுள்ளது.

उत உத் – மேலும்,  அதோடு, அத்துடன். செல்வத்தைப் பெறுதல், சேமித்தல் ஆகியவற்றோடு இன்னும் ஒரு முக்கியக் கடமையை மந்திரம் சேர்க்கிறது. அதுவே பகிர்ந்து வழங்குதல்.

प्ररेचनम् ப்ரரேசனம் – பகிர்ந்தளித்தல், தானம் செய்தல், நற்காரியங்களுக்காக செலவிடுதல், பொதுநலத்திற்காகப் பயன்படுத்துதல். செல்வம் ஒருவரின் களஞ்சியத்தில் மட்டும் தேங்கிக் கிடக்கக் கூடாது. அது தானம், யாகம், கல்வி, ஏழைகளுக்கான உதவி, சமூக நலப் பணிகள் போன்ற உயர்ந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இவ்வாறு செலவிடப்படும் செல்வமே உண்மையான தர்மச் செல்வமாகும்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், மனித வாழ்க்கையில் செல்வத்தின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பதையும், அதை எவ்வாறு ஈட்ட வேண்டும், பாதுகாக்க வேண்டும், பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. செல்வம் என்பது வெறும் பொருளாதார வளமாக மட்டும் கருதப்படாமல், தனிமனித முன்னேற்றத்திற்கும் சமூக நலனுக்கும் பயன்பட வேண்டிய ஒரு தெய்வீகப் பொறுப்பாக இந்த மந்திரம் விளக்குகிறது.

மந்திரம் முதலில் இந்திரன் மற்றும் வருணன் ஆகிய உயரிய தெய்வீக பண்புகளை நினைவுபடுத்துகிறது. இங்கு இந்திரன் என்பது புலனடக்கத் தையும், வருணன் என்பது ஒழுக்கம், விரதம் மற்றும் கட்டுப்பாடான வாழ்க்கையையும் குறிக்கின்றனர். மனிதன் தனது ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, ஒழுக்க நெறிகளுக்குள் வாழும்போது மட்டுமே உண்மையான முன்னேற்றத்தை அடைய முடியும். இத்தகைய வாழ்க்கை நெறியின் அருளாலும் பாதுகாப்பாலும் நாம் உயர்ந்த செல்வங்களையும் வளங்களையும் பெற வேண்டும் என்று மந்திரம் பிரார்த்திக்கிறது.

ஆனால் செல்வத்தைப் பெறுவது மட்டுமே வாழ்க்கையின் முழுமை அல்ல. மனிதன் சம்பாதிக்கும் செல்வம் அவனது அன்றாட வாழ்க்கைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். குடும்பப் பொறுப்புகள், சமூகக் கடமைகள் மற்றும் வாழ்வின் இயல்பான தேவைகளை நிறைவேற்றும் அளவிற்கு பொருளாதார வளம் அவசியமாகும். அதே நேரத்தில், வாழ்க்கையில் எப்போது வேண்டுமானாலும் ஏற்படக்கூடிய எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளையும் கருத்தில் கொண்டு, அந்தச் செல்வத்தின் ஒரு பகுதியை பாதுகாப்பாகச் சேமித்து வைக்க வேண்டும். அறிவும் முன்னோக்குப் பார்வையும் கொண்ட மனிதன் எதிர்காலத்தை நினைத்து செயல்படுவான். அதனால் அவனது களஞ்சியம் வெறுமையாக இல்லாமல், தேவையான நேரங்களில் பயன்படும் வகையில் நிறைவாக இருக்கும்.

எனினும், செல்வத்தை ஈட்டி சேமிப்பதோடு மனிதனின் கடமை முடிவடைவதில்லை. மந்திரம் இதைவிட உயர்ந்த ஒரு தர்மத்தை வலியுறுத்துகிறது. செல்வம் ஒருவரிடமே குவிந்து கிடக்காமல், பிறரின் நலனுக்காகவும் பாய்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அதுவே “ப்ரரேசனம்” எனப்படும் பகிர்ந்தளிக்கும் பண்பு. தானம், யாகம், கல்வி வளர்ச்சி, ஏழை எளியோருக்கான உதவி, சமூக நலத் திட்டங்கள் மற்றும் பொதுநலப் பணிகள் போன்ற உயர்ந்த நோக்கங்களுக்காக செல்வம் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இவ்வாறு பயன்படுத்தப்படும் செல்வமே உண்மையான பயனுடைய செல்வமாகும்.

ஒரு குளத்தில் தேங்கி நிற்கும் நீர் காலப்போக்கில் மாசுபடலாம்; ஆனால் தொடர்ந்து ஓடும் நீர் எப்போதும் சுத்தமாகவும் உயிரூட்டுவதாகவும் இருக்கும். அதுபோல செல்வமும் ஒருவரிடமே தேங்கி நிற்காமல், சமுதாய நலனுக்காகப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும்போது அதன் தூய்மையும் பயனும் அதிகரிக்கின்றன. தானம் மற்றும் தர்மச் செயல்களின் மூலம் செல்வம் புனிதமடைகிறது; மனித மனமும் உயர்கிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனிதனுக்கு ஒரு முழுமையான பொருளாதார மற்றும் ஆன்மீக வாழ்க்கை நெறியை வழங்குகிறது. புலனடக்கத்துடனும் ஒழுக்கத்துடனும் செல்வத்தை ஈட்டுதல், அறிவுடன் அதை பாதுகாத்தல், பின்னர் தாராள மனப்பான்மையுடன் அதை சமூக நலனுக்காகப் பகிர்ந்தளித்தல் ஆகியவை மனித வாழ்க்கையின் மூன்று முக்கிய கடமைகளாகும். இந்நெறியைப் பின்பற்றுபவன் தனக்காக மட்டுமல்லாமல் சமூகத்திற்கும் பயனுள்ளவராக வாழ்ந்து, பொருள் வளத்தையும் தர்ம வளத்தையும் ஒருசேர அடைந்து உயர்ந்த மனித வாழ்க்கையைப் பெறுகிறான்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் செல்வத்தின் உண்மையான நோக்கத்தையும் அதனைப் பயன்படுத்த வேண்டிய சரியான வாழ்க்கை நெறியையும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. புலனடக்கத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் குறிக்கும் இந்திரன் மற்றும் வருணனின் உயரிய பண்புகளைப் பின்பற்றி வாழும் மனிதன் நேர்மையான முயற்சியால் செல்வத்தைப் பெறுகிறான். பெற்ற செல்வம் அன்றாடத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத் தேவைகள் மற்றும் அவசரநிலைகளுக்காக அறிவுடன் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அதே சமயம், அந்தச் செல்வம் தனக்காக மட்டும் குவிந்து கிடக்காமல், தானம், யாகம், தர்மம் மற்றும் பொதுநலப் பணிகளின் மூலம் சமூக நலனுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இவ்வாறு செல்வத்தை ஈட்டுதல், சேமித்தல் மற்றும் பகிர்ந்தளித்தல் என்ற மூன்று கடமைகளையும் சமநிலையுடன் நிறைவேற்றும் வாழ்க்கையே தனிமனித முன்னேற்றத் திற்கும் சமூக வளத்திற்கும் அடிப்படையாக அமைகிறது. எனவே, இம்மந்திரம் பொருள் வளத்தையும் தர்ம வளத்தையும் இணைத்து, தன்னலமற்ற சேவையால் உயர்ந்த மனித வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்ற வேதச் சிந்தனையை வலியுறுத்துகிறது.