उप नः सुतमा गहि हरिभिरिन्द्र केशिभिः ।

सुते हि त्वा हवामहे ॥ ४ ॥

உப நஃ ஸுதமா கஹி ஹரிபிரிந்த்ர கேஷிபிஃ ।
ஸுதே ஹி த்வா ஹவாமஹே ॥ 4 ॥

பொருள்:

उप உப – அருகில், அண்மையில். இச்சொல் நெருங்குதல், அணுகுதல் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. உயிர் தனது மனதையும் இந்திரியங்களையும் உயர்ந்த இலக்கை நோக்கித் திருப்பி, ஞானத்திற்கும் தெய்வீக வாழ்விற்கும் நெருங்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

नः நஃ – எங்களுடைய, எங்களிடம். இது சாதகர்களைக் குறிக்கிறது. இறை நெறியில் நடக்க முயற்சிக்கும் மனிதர்கள் தங்களுக்குள் உருவாக்கியுள்ள ஆன்மீகச் செல்வத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன் இறையருளை நாடுவதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது.

सुतम् ஸுதம் – உருவாக்கப்பட்ட சோமம்; உற்பத்தி செய்யப்பட்ட உயிர்ச் சக்தி. விளக்க உரையின்படி “ஸுதம்” என்பது யாகத்தில் பிழியப்பட்ட சோமம் மட்டுமல்ல. உணவு, ஒழுக்கம், நல்ல சிந்தனை மற்றும் ஆன்மீக சாதனைகளால் உடலிலும் மனத்திலும் உருவாகும் உயிராற்றல், வலிமை மற்றும் ஆன்மீக சக்தியைக் குறிக்கிறது. இதனைப் பாதுகாப்பதே மனிதனின் முக்கியக் கடமையாகும்.

आ ஆ – நோக்கி, இங்கே. இது அணுகி வருதல், அருகில் சேர்தல் என்பதைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது கவனத்தை வெளிப்புற ஆசைகளிலிருந்து அகற்றி, உள் வளர்ச்சியையும் ஞானத்தையும் நோக்கித் திருப்ப வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

गहि கஹி – வா, அடை, அணுகு. இங்கு உயிர் தன்னையே அறிவுறுத்திக் கொள்கிறது. “உன்னிடம் உள்ள உயர்ந்த சக்தியைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில் ஞானத்தை நோக்கிச் செல்” என்ற உந்துதலை இந்தச் சொல் அளிக்கிறது.

हरिभिः ஹரிபிஃ –  குதிரைகளுடன்; இங்கு இந்திரியங்களுடன். வேத உவமையில் இந்திரியங்கள் குதிரைகளாகக் கூறப்படுகின்றன. அவை கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்பட்டால் மனிதனை உயர்விற்கு அழைத்துச் செல்லும். எனவே இந்திரியங்களை ஒழுக்கத்துடன் இயக்குவது ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு அவசியம்.

इन्द्र இந்த்ர – இந்திரியங்களின் அதிபதி; உயிர். இவ்விளக்க உரையின் அடிப்படையில் இங்கு “இந்த்ர” என்பது பரமாத்மாவைக் காட்டிலும், இந்திரியங்களை ஆளும் உயிரைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது இந்திரியங்களுக்கு அடிமையாகாமல், அவற்றின் தலைவனாக இருந்து அவற்றை நல்வழிப்படுத்த வேண்டும்.

केशिभिः கேஷிபிஃ – ஒளிக்கதிர்களையுடைய, பிரகாசமிக்க. இது ஞானத்தின் ஒளியால் வழிநடத்தப்படும் இந்திரியங்களைக் குறிக்கிறது. அறிவின் வெளிச்சத்தில் இயங்கும் இந்திரியங்கள் மனிதனை உண்மையை நோக்கிச் செலுத்துகின்றன. அறியாமை அல்ல, ஞானமே அவற்றின் வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும்.

सुते ஸுதே – சோமம் உருவானபோது; உயிர்ச் சக்தி உருவாகிய நிலையில். ஒழுக்கமான வாழ்க்கை, நல்ல உணவு, உயர்ந்த சிந்தனை மற்றும் ஞானப் பயிற்சி ஆகியவற்றால் உயிராற்றல் வளர்க்கப்பட்ட நிலையை இச்சொல் குறிக்கிறது. அத்தகைய நிலையில்தான் மனிதன் தெய்வீக அருளுக்குத் தகுதியானவனாகிறான்.

हि ஹி – நிச்சயமாக, உண்மையாகவே. இச்சொல் அடுத்துவரும் கருத்தை வலியுறுத்துகிறது. சோம சக்தியைப் பாதுகாப்பவர்களே உண்மையில் இறை யருளைப் பெறுகின்றனர் என்ற உண்மையை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

त्वा த்வா – உன்னை. இங்கு உயர்ந்த நிலையை அடைந்த உயிரை அல்லது தெய்வீக அருளைப் பெறத் தகுதியான ஆத்மாவை நோக்கிச் சொல்லப்படுகிறது. மனிதன் தன்னுள் உள்ள தெய்வீகத்தையே நோக்கி உயர வேண்டும் என்பதையும் இது சுட்டுகிறது.

हवामहे ஹவாமஹே – அழைக்கிறோம், வேண்டுகிறோம், அணைக்கிறோம். மனிதன் நற்செயல்களிலும் ஞானப் பயிற்சியிலும் ஈடுபட்டு, உயிர்ச் சக்தியைப் பாதுகாக்கும்போது இறைவனின் அருளைப் பெறுகிறான். அப்போது இறைவன் அவனைத் தனது அருகில் அழைத்துக் கொள்கிறான் என்ற ஆன்மீக உண்மையை இச்சொல் வெளிப்படுத்துகிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனிதனின் உள் வாழ்க்கை, இந்திரிய ஒழுக்கம், ஞான வளர்ச்சி மற்றும் உயிர்ச் சக்தி பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இம்மந்திரத்தில் மனிதன் தனது இந்திரியங்களுக்கு அடிமையாக இல்லாமல், அவற்றின் தலைவனாக இருந்து அவற்றை உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக வழிநடத்த வேண்டும் என்ற வேதத் தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது.

மந்திரத்தில் “இந்த்ர” என்ற சொல் இந்திரியங்களின் அதிபதியாகிய உயிரைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது இந்திரியங்களால் இழுத்துச் செல்லப்படாமல், அவற்றைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும். இந்திரியங்கள் சரியான வழியில் இயக்கப்படும்போது அவை மனிதனை உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கு அழைத்துச் செல்லும் சக்திகளாக மாறுகின்றன. அதனால் உயிர் தனது உண்மையான ஆளுமையை உணர்ந்து, இந்திரியங்களின் எஜமானனாக வாழ வேண்டும்.

“ஹரிபிஃ” என்ற சொல் இந்திரியங்களை குதிரைகளாக உவமிக்கிறது. வேதங்களில் உடல் ஒரு ரதமாகவும், இந்திரியங்கள் அதனை இழுக்கும் குதிரைகளாகவும் கூறப்படுகின்றன. இக்குதிரைகள் ஞானத்தின் ஒளியால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்பதையே “கேஷிபிஃ” என்ற சொல் உணர்த்துகிறது. அதாவது, இந்திரியங்கள் அறியாமை, ஆசை, இன்பவெறி போன்றவற்றின் அடிப்படையில் இயங்காமல், ஞானம், விவேகம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின் வழிகாட்டுதலின்படி செயல்பட வேண்டும்.

மந்திரத்தில் குறிப்பிடப்படும் “ஸுதம்” அல்லது “ஸோமம்” என்பது சாதாரண யாகப் பொருளாக மட்டும் கொள்ளப்படவில்லை. அது மனிதனின் உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மீக வாழ்வில் உருவாகும் உயிராற்றல், வலிமை, தேஜஸ் மற்றும் ஆன்மீக சக்தியைக் குறிக்கிறது. நல்ல உணவு, ஒழுக்கமான வாழ்க்கை, உயர்ந்த சிந்தனை, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் ஞானப் பயிற்சி ஆகியவற்றின் மூலம் இந்த உள் சக்தி வளர்க்கப்படுகிறது. இந்த சக்தி மனிதனின் வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்கும் ஆன்மீக உயர்விற்கும் அடிப்படையாக அமைகிறது.

இம்மந்திரம் மனிதனை, “உன்னுள் உருவாகியுள்ள இந்த உயிர்ச் சக்தியைப் பாதுகாப்பாயாக” என்று அறிவுறுத்துகிறது. ஏனெனில் காமம், கோபம், பேராசை, அலட்சியம் மற்றும் ஒழுக்கமின்மை போன்றவை இந்த உள் சக்தியை வீணாக்குகின்றன. ஆனால் ஞானத்தின் ஒளியில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இந்திரியங்கள் இந்த சக்தியைப் பாதுகாத்து வளர்க்கின்றன. உயிர்ச் சக்தி பாதுகாக்கப்படும் போது மனம் தெளிவடைகிறது, சிந்தனை உயர்கிறது, ஆன்மீக விழிப்புணர்வு வளர்கிறது.

மந்திரத்தின் இரண்டாம் பகுதியில், “ஸுதே ஹி த்வா ஹவாமஹே” என்று கூறப்படுவது, சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழ்பவர்களே இறையருளுக்குத் தகுதியுடையவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒரு மகன் நற்செயல்களைச் செய்தால் தந்தை அவனை மகிழ்ச்சியுடன் அழைத்து ஆசீர்வதிப்பது போல, உயிர்ச் சக்தியைப் பாதுகாத்து, ஞான வாழ்க்கையில் நிலைத்திருக்கும் மனிதனை இறைவன் தனது அருளால் அணைத்துக் கொள்கிறான். அவன் இறைவனின் அண்மையைப் பெறத் தகுதியுடையவனாகிறான்.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதன் தனது இந்திரியங்களை ஞானத்தின் ஒளியில் கட்டுப்படுத்தி, ஒழுக்கமான வாழ்க்கையின் மூலம் உயிர்ச் சக்தியை வளர்த்து பாதுகாக்க வேண்டும் என்று போதிக்கிறது. அத்தகைய வாழ்க்கை இறைவனை மகிழ்வித்து, மனிதனை தெய்வீக அருளுக்கும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கும் தகுதியானவனாக்குகிறது. உயிர்ச் சக்தியின் பாதுகாப்பு, இந்திரியங்களின் ஒழுங்கு, ஞானத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் இறையருள் பெறும் தகுதி ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த தத்துவச் செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனிதன் தனது இந்திரியங்களுக்கு அடிமையாகாமல், அவற்றின் உண்மையான அதிபதியாக இருந்து ஞானத்தின் ஒளியில் அவற்றை வழிநடத்த வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. நல்ல உணவு, ஒழுக்கமான வாழ்க்கை, உயர்ந்த சிந்தனை மற்றும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளால் உருவாகும் உயிர்ச் சக்தியாகிய சோமம் மனித வாழ்வின் அரிய செல்வமாகும். இந்த சக்தியை காமம், கோபம், பேராசை போன்ற வீணாக்கும் சக்திகளிடமிருந்து காத்து வளர்ப்பதே மனிதனின் முக்கியக் கடமையாகும். ஞானத்தால் வழிநடத்தப்படும் இந்திரியங்கள் இந்த உயிராற்றலைப் பாதுகாத்து, மனத் தூய்மை, ஆன்மீக விழிப்புணர்வு மற்றும் உளவலிமையை வளர்க்கின்றன. இவ்வாறு சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து நற்செயல்களிலும் ஞான வாழ்விலும் நிலைத்திருப்பவர்கள் இறைவனின் அருளுக்கும் அண்மைக்கும் தகுதியுடையவர்களாகிறார்கள். எனவே, இந்திரிய ஒழுக்கம், உயிர்ச் சக்தியின் பாதுகாப்பு, ஞான வளர்ச்சி மற்றும் இறைநெருக்கம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று துணைபுரியும் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பாதைகள் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.