इन्द्रं प्रातर्हवामह इन्द्रं प्रयत्यध्वरे ।

इन्द्रं सोमस्य पीतये ॥ ३ ॥

இந்த்ரம் ப்ராதர்ஹவாமஹே இந்த்ரம் ப்ரயத்யத்வரே ।
இந்த்ரம் ஸோமஸ்ய பீதயே ॥ 3 ॥

பொருள்:

इन्द्रम् இந்த்ரம் – பரம ஐஸ்வர்யமிக்க இறைவனை. இங்கு “இந்த்ரம்” என்பது வெறும் தேவராஜனைக் குறிக்கவில்லை. எல்லாச் சக்திகளுக்கும் ஆதாரமாகவும், மனிதனைத் தீய ஆசைகளிலிருந்து காத்து உயர்வுறச் செய்பவனாகவும் விளங்கும் பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் மனிதன் தஞ்சமடைய வேண்டியவன் இறைவனே என்பதை இந்தச் சொல் உணர்த்துகிறது.

प्रातः ப்ராதஃ – காலையில்; ஆரம்ப நிலையில். விளக்க உரையின் அடிப்படையில், இது வெறும் நாளின் காலை நேரத்தை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையின் ஆரம்பக் கட்டமான குழந்தைப் பருவத்தையும் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலிருந்தே இறைநினைவோடு வளர வேண்டும் என்பதே இதன் உட்கருத்தாகும்.

हवामहे ஹவாமஹே – அழைக்கிறோம், வேண்டுகிறோம், துதிக்கிறோம். இறைவனை மனமார அழைத்து அவனது அருளையும் வழிகாட்டுதலையும் நாடுவதை இச்சொல் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது சொந்த வலிமையை மட்டுமே நம்பாமல், இறையருளை நாடி வாழ வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது.

इन्द्रम् இந்த்ரம் – பரம ஐஸ்வர்யமிக்க இறைவனை. மந்திரத்தில் மீண்டும் இடம் பெறும் இச்சொல், வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டுமல்லாமல், தொடர்ந்து இறைவனை நினைத்து அவனையே சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதைக் வலியுறுத்துகிறது.

प्रयति ப்ரயதி – முன்னே செல்லும்போது, வளர்ச்சிப் பாதையில் செல்லும் போது. இது வாழ்க்கையின் வளர்ச்சி நிலைகளைக் குறிக்கிறது. குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து இளமை, முதிர்ச்சி ஆகிய நிலைகளுக்கு முன்னேறும் காலத்தில் மனிதன் பல சோதனைகளையும் ஆசைகளையும் எதிர்கொள்கிறான். அந்நேரத்திலும் இறைவனின் துணை அவசியம் என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது.

अध्वरे அத்வரே – யாகத்தில்; இங்கு வாழ்க்கை என்னும் யாகத்தில். வேதங்களில் மனித வாழ்க்கை ஒரு யாகமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒவ்வொரு செயலும், ஒவ்வொரு கடமையும் யாகத்தின் ஒரு பகுதியாகும். அந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் இறைவனின் வழிகாட்டுதலை நாட வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள்.

इन्द्रम् இந்த்ரம் – பரம ஐஸ்வர்யமிக்க இறைவனை. மூன்றாவது முறையாக வரும் இந்தச் சொல், வாழ்க்கையின் தொடக்கம், வளர்ச்சி, நிறைவு என அனைத்துக் காலங்களிலும் இறைவனே மனிதனின் ஆதாரமும் பாதுகாவலனும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

सोमस्य ஸோமஸ்ய – சோமத்தின்; இங்கு உயிர்ச் சக்தியின், உடல் வலிமையின். விளக்க உரையின்படி “சோமம்” என்பது வெறும் யாகப் பானமல்ல. மனிதனின் உயிராற்றல், உடல் வலிமை, மனத் தூய்மை மற்றும் ஆன்மீக சக்தியைக் குறிக்கிறது. இச்சக்தியைப் பாதுகாப்பதே வாழ்க்கையின் முக்கியக் கடமைகளில் ஒன்றாகும்.

पीतये பீதயே – பாதுகாப்பதற்காக, காப்பதற்காக. காமம், கோபம், பேராசை போன்ற வாசனைகள் மனிதனின் உயிர்ச் சக்தியைச் சிதறடிக்கின்றன. இறைநினைவும் இறைவனது அருளும் இவ்வாசனைகளை வெல்ல உதவுகின்றன. அதனால் உயிர்ச் சக்தி பாதுகாக்கப்பட்டு, மனிதன் ஆன்மீக உயர்வை அடைய முடிகிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேதமந்திரம் மனித வாழ்க்கை முழுவதும் இறைநினைவு எவ்வளவு அவசியமானது என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இம்மந்திரத்தில் “இந்த்ரம்” என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெறுவது, வாழ்க்கையின் எந்த நிலையிலும் மனிதன் இறைவனை மறந்துவிடக் கூடாது என்பதைக் வலியுறுத்துகிறது. இங்கு இந்திரன் என்பது வெறும் தேவர்களின் தலைவனாக அல்லாமல், எல்லாச் சக்திகளுக்கும் ஆதாரமாகவும், மனிதனை உயர்ந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்தும் பரம ஐஸ்வர்யமிக்க பரம்பொருளாகவும் விளங்குகின்றான்.

மந்திரத்தில் கூறப்படும் “ப்ராதஃ” என்ற சொல் வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நிலையான குழந்தைப் பருவத்தைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது வாழ்வின் தொடக்கத்திலிருந்தே இறைநம்பிக்கை, நல்லொழுக்கம் மற்றும் உயர்ந்த சிந்தனைகளுடன் வளர வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. வாழ்க்கையின் அடித்தளம் எவ்வாறு அமைக்கப்படுகிறதோ, அதன்படியே எதிர்கால வாழ்க்கையும் உருவாகும். ஆகவே, சிறுவயதிலிருந்தே இறைநினைவு மனிதனின் உள்ளத்தில் வேரூன்ற வேண்டும்.

அதன்பின் “ப்ரயத்யத்வரே” என்ற பகுதி வாழ்க்கை என்னும் யாகத்தில் மனிதன் முன்னேறிச் செல்லும் இளமை மற்றும் முதிர்ச்சி நிலைகளைக் குறிக்கிறது. வாழ்க்கை ஒரு யாகம் போன்றது; அதில் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு அர்ப்பணிப்பாகும். இளமையில் ஆசைகள், விருப்பங்கள், சோதனைகள் மற்றும் பலவிதமான கவர்ச்சிகள் மனிதனைச் சூழ்ந்திருக்கும். அந்த நிலையிலும் மனிதன் இறைவனை நாடி அவனது வழிகாட்டுதலைப் பெற வேண்டும். ஏனெனில் மனித அறிவு மட்டுமே எல்லா நேரங்களிலும் சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது; இறையருளும் இறைவழிகாட்டுதலும் அவசியமாகின்றன.

மந்திரத்தின் இறுதிப்பகுதியில் வரும் “ஸோமஸ்ய பீதயே” என்பது மிகவும் ஆழமான கருத்தைக் கொண்டுள்ளது. இங்கு “சோமம்” என்பது யாகத்தில் பயன்படும் பானத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மனிதனின் உயிராற்றல், மனவலிமை, உடல் சக்தி, ஆன்மீக ஆற்றல் ஆகியவற்றின் மொத்த வடிவமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. மனிதனின் இந்த உள் சக்திகளை காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை, அகங்காரம் போன்ற வாசனைகள் சிதைத்து விடுகின்றன. இவ்வாறான எதிர்மறை மனப்போக்குகளை வெல்லும் வல்லமை இறைவனின் நினைவிலும் அவனது அருளிலும் உள்ளது.

இறைநாம ஸ்மரணம் மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. மனம் தூய்மையடையும்போது ஆசைகளின் ஆட்சி குறைகிறது; ஆசைகள் குறையும்போது உயிர்ச் சக்தி வீணாகச் செலவாகாமல் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதனால் உடல் வலிமை, மன உறுதி, ஆன்மீகத் தெளிவு ஆகியவை வளர்கின்றன. எனவே, இறைவனை நினைப்பது வெறும் பக்திச் செயலாக மட்டுமல்ல; அது மனிதனின் சக்தியைப் பாதுகாத்து, அவனை உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கு வழிநடத்தும் ஆன்மீகப் பயிற்சியாகவும் அமைகிறது.

இதனால் இம்மந்திரம் மனிதன் குழந்தைப் பருவம், இளமை, முதிர்ச்சி என வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் இறைவனை அழைத்து, அவனது அருளையும் வழிகாட்டுதலையும் நாட வேண்டும் என்று போதிக்கிறது. இறைநினைவு மனிதனைத் தீய வாசனைகளிலிருந்து காப்பாற்றி, உயிர்ச் சக்தியைப் பாதுகாத்து, வாழ்க்கை என்னும் யாகத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்ற உதவுகிறது. ஆகவே, வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனை நினைத்து, அவனைச் சார்ந்து வாழ்வதே மனிதனின் உடல், மனம், ஆன்மா ஆகிய அனைத்திற்கும் பாதுகாப்பும் முன்னேற்றமும் அளிக்கும் உண்மையான வழியாகும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த தத்துவச் செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் இறைநினைவு இன்றியமையாதது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. குழந்தைப் பருவத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து இளமை, முதிர்ச்சி மற்றும் வாழ்வின் அனைத்து கட்டங்களிலும் மனிதன் பரம ஐஸ்வர்யமிக்க இறைவனையே தஞ்சமாகக் கொண்டு அவனது அருளையும் வழிகாட்டுதலையும் நாட வேண்டும். வாழ்க்கை ஒரு யாகம் போன்றது; அதில் வெற்றி பெறுவதற்கு இறைநம்பிக்கையும் இறைநினைவும் அடிப்படையாக அமைகின்றன. காமம், கோபம், பேராசை போன்ற வாசனைகள் மனிதனின் உயிராற்றலையும் மனவலிமையையும் சிதைக்க முயலும்போது, இறைநாம ஸ்மரணம் அவற்றை வென்று உள் சக்தியைப் பாதுகாக்கும் வல்லமையை அளிக்கிறது. இதன் மூலம் உடல் வலிமை, மனத் தூய்மை, ஆன்மீகத் தெளிவு ஆகியவை வளர்ந்து, வாழ்க்கை உயர்ந்த நோக்கத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. எனவே, வாழ்நாள் முழுவதும் இறைவனை நினைத்து, அவனது அருளை நாடி, உள் சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழ்வதே மனிதனை ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கும் பரமநலத்திற்கும் இட்டுச் செல்லும் உண்மையான மார்க்கம் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.