द्रविणोदा द्रविणसो ग्रावहस्तासो अध्वरे ।

यज्ञेषु देवमीळते ॥ ७ ॥

த்ரவிணோதா த்ரவிணஸோ கிராவஹஸ்தாஸோ அத்வரே ।
யஜ்ஞேஷு தேவமீளதே ॥ 7 ॥

பொருள்:

द्रविणोदाः த்ரவிணோதாஃ – செல்வத்தை வழங்குபவர்கள்; பிறருக்கு நன்மை செய்வதற்காக வளங்களைப் பயன்படுத்துபவர்கள். இங்கு செல்வம் என்பது பணம் மட்டும் அல்ல. அறிவு, அன்பு, திறமை, உடலுழைப்பு, நேரம் போன்ற அனைத்து வளங்களையும் குறிக்கிறது. உண்மையான இறைபக்தன் தன்னிடம் உள்ளவற்றை பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்பவன். அவன் செல்வத்தைச் சேர்ப்பதற்காக அல்ல, பிறருக்கு நன்மை செய்வதற்காகப் பயன்படுத்துகிறான்.

द्रविणसः த்ரவிணஸஃ – செல்வத்தை விரும்புபவர்கள். இங்கு செல்வ ஆசை சுயநல நோக்கத்திற்காக அல்ல. பிறருக்கு உதவவும், தர்மப் பணிகளைச் செய்யவும், யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையை நடத்தவும் தேவையான வளங்களைப் பெறும் விருப்பமாகும். “பெறுவதற்காக அல்ல, கொடுப்பதற்காகப் பெறுதல்” என்ற உயர்ந்த எண்ணமே இச்சொல்லின் ஆழமான கருத்தாகும்.

ग्रावहस्तासः கிராவஹஸ்தாஸஃ – கைகளில் துதிக்கருவியை உடையவர்கள்; செயலால் இறைவனைப் போற்றுபவர்கள். ‘கிராவ’ என்பது யஜ்ஞத்தில் பயன்படுத்தப்படும் கருவியைக் குறிக்கும். இங்கு அது செயல், உழைப்பு, கடமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இறைவனை வாயால் மட்டும் புகழாமல், அவனது கட்டளைகளின்படி வாழ்ந்து, நல்ல செயல்கள் மூலம் அவனைப் போற்றுபவர்களே “கிராவஹஸ்தாஸஃ” எனப்படுகிறார்கள்.

अध्वरे அத்வரே – அகிம்சைமிக்க வாழ்க்கையில்; தீங்கற்ற யஜ்ஞ வாழ்வில்.‘அத்வர’ என்பது வன்முறை இல்லாத தர்மமயமான வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது. எந்த உயிருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காமல், அன்பு, கருணை, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றோடு வாழ்வதே உண்மையான அத்வர வாழ்க்கை.

यज्ञेषु யஜ்ஞேஷு – யஜ்ஞங்களில்; தியாகமிக்க நற்செயல்களில். யஜ்ஞம் என்பது வேள்வி மட்டும் அல்ல. குடும்பக் கடமை, சமூக சேவை, கல்வி, தர்மம், பிறருக்காக செய்யப்படும் தன்னலமற்ற செயல்கள் அனைத்தும் யஜ்ஞமே. இத்தகைய செயல்களில் ஈடுபடுவதை இச்சொல் குறிக்கிறது.

देवम् தேவம் – ஒளிமிக்க இறைவனை; யஜ்ஞங்களுக்கு ஒளியும் சக்தியும் அளிப்பவரை. எல்லா நல்ல செயல்களுக்கும் ஊக்கமும் ஆற்றலும் அளிப்பவர் இறைவன். மனிதன் செய்யும் யஜ்ஞங்கள் வெற்றியடைய வேண்டிய அறிவு, மனவலிமை, உந்துதல் ஆகிய அனைத்திற்கும் மூலாதாரம் பரம்பொருளே.

ईळते ஈளதே – வணங்குகின்றனர்; போற்றுகின்றனர்; உபாசிக்கின்றனர். இறைவனை உண்மையாக வணங்குவது வெறும் சொற்களால் அல்ல. அவனது குணங்களை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தி, தன்னலமற்ற செயல்களால் அவனைப் போற்றுவதே உண்மையான உபாசனை.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த தர்ம நெறியை எடுத்துரைக்கிறது. உண்மையான இறைபக்தி என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் இறைவனைப் புகழ்வதோ, வழிபாட்டு முறைகளைச் செய்வதோ அல்ல; மாறாக, இறைவனின் குணங்களைத் தன் வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்தி, பிறருக்கு நன்மை செய்யும் செயல்முறையிலான வாழ்க்கையை வாழ்வதே ஆகும். “த்ரவிணோதாஃ” என்ற சொல், தன்னிடம் உள்ள செல்வம், அறிவு, திறமை, நேரம் போன்ற வளங்களை பிறரின் நலனுக்காக வழங்குபவர்களைக் குறிக்கிறது. அதேபோல் “த்ரவிணஸஃ” என்பது செல்வத்தை சுயநலத்திற்காக அல்லாமல், தர்மச் செயல்களையும் யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையையும் நடத்துவதற்காக விரும்புபவர்களைக் குறிக்கிறது. இதன் மூலம் மனிதன் பெறும் அனைத்தும் பிறருக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்ற உயர்ந்த எண்ணம் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

“கிராவஹஸ்தாஸஃ” என்ற சொல்லின் மூலம், இறைவனை வாயால் மட்டுமே துதிப்பவர்கள் அல்லாமல், தங்கள் கைகளாலும் செயல்களாலும் இறைநெறியை வெளிப்படுத்துபவர்களே உண்மையான உபாசகர்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. அவர்கள் இறைவனின் கட்டளைகளை நடைமுறையில் பின்பற்றி, ஒழுக்கம், சேவை, தியாகம், கடமை ஆகியவற்றின் மூலம் இறைவனைப் போற்றுகின்றனர். இதனால், செயலற்ற பக்தியை விட செயல்மிக்க பக்தியே உயர்ந்தது என்பது தெளிவாகிறது.

“அத்வரே” என்ற சொல், வன்முறை, பகைமை, தீங்கு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்ட அகிம்சைமிக்க வாழ்க்கையை எடுத்துரைக்கிறது. எந்த உயிருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காமல், அன்பு, கருணை, சகோதரத்துவம், நீதிநெறி ஆகியவற்றோடு வாழ்வதே உண்மையான யஜ்ஞ வாழ்க்கை என இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது. மனிதனின் ஒவ்வொரு நல்ல செயலும், பிறருக்காக செய்யப்படும் ஒவ்வொரு தியாகமும், சமூக நலனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் யஜ்ஞமாகவே கருதப்படுகிறது.

“யஜ்ஞேஷு தேவமீளதே” என்ற பகுதி, இத்தகைய யஜ்ஞங்களின் மூலம் மனிதன் இறைவனை வணங்குகிறான் என்பதைக் கூறுகிறது. ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான கருத்து வலியுறுத்தப்படுகிறது. மனிதன் செய்யும் அனைத்து நற்செயல்களும், அவனது தனிப்பட்ட திறமையால் மட்டும் நிகழ்வதில்லை; அவற்றிற்கு தேவையான அறிவு, சக்தி, வாய்ப்பு, ஊக்கம் ஆகிய அனைத்தையும் வழங்குபவன் இறைவனே. எனவே, யஜ்ஞங்களைச் செய்யும் மனிதன் அவற்றின் வெற்றியைத் தனது பெருமையாக எண்ணாமல், இறைவனின் அருளின் வெளிப்பாடாகவே கருதுகிறான். இதனால் அவனிடம் அகந்தை தோன்றாது; பணிவு வளர்கிறது.

எனவே, இம்மந்திரம் உண்மையான இறைபக்தனின் நான்கு முக்கிய பண்புகளை எடுத்துரைக்கிறது: அகிம்சைமிக்க வாழ்க்கை, பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காகவே வளங்களை நாடுதல், செயல்மூலம் இறைவனைப் போற்றுதல், மற்றும் அனைத்து நற்செயல்களும் இறைவனின் அருளால் நடைபெறுகின்றன என்ற பணிவான உணர்வு. இவ்வாறு வாழும் மனிதனின் வாழ்க்கையே யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையாக மாறுகிறது. அந்த வாழ்க்கை தனக்கே நன்மை தருவதல்ல; குடும்பம், சமூகம் மற்றும் உலகம் முழுவதற்கும் ஒளியையும் நலனையும் வழங்கும் தெய்வீக வாழ்க்கையாக உயர்கிறது. இதுவே இம்மந்திரத்தின் மையச் செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்வின் உண்மையான யஜ்ஞத் தத்துவத்தை மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. இறைபக்தி என்பது வெறும் சொற்களால் இறைவனைத் துதிப்பதல்ல; இறைவனின் குணங்களை வாழ்வில் செயல்படுத்துவதும், பிறரின் நலனுக்காகத் தன்னை அர்ப்பணிப்பதும் ஆகும். உண்மையான பக்தன் தன்னிடம் உள்ள செல்வம், அறிவு, திறமை, ஆற்றல் போன்ற வளங்களை தனக்காக மட்டும் குவிக்காமல், பிறருக்குப் பயன்படுமாறு பகிர்ந்து கொள்கிறான். அவன் செல்வத்தை நாடினாலும் அது சுயநலத்திற்காக அல்ல; தர்மச் செயல்களையும் நற்செயல்களையும் மேற்கொள்வதற்காகவே ஆகும்.

அதே நேரத்தில், அவன் வாயால் மட்டுமே இறைவனைப் போற்றாமல், தனது கடமைகள், சேவை, ஒழுக்கம் மற்றும் தியாகமிக்க செயல்களின் மூலம் இறைவனை வணங்குகிறான். அகிம்சை, அன்பு, கருணை, நீதிநெறி ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட வாழ்க்கையை நடத்தி, ஒவ்வொரு நற்செயலையும் யஜ்ஞமாகக் கருதுகிறான். மேலும், தன்னால் நிகழும் எல்லா நன்மைகளுக்கும் காரணம் இறைவனின் அருளும் சக்தியுமே என்பதை உணர்ந்து, எந்தச் செயலிலும் அகந்தை கொள்ளாமல் பணிவுடன் வாழ்கிறான்.

எனவே, பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காக வாழ்வதும், செயல்மூலம் இறைவனைப் போற்றுவதும், அகிம்சை மற்றும் தர்மநெறியில் நிலைத்திருப்பதும், அனைத்தையும் இறையருளின் வெளிப்பாடாகக் கருதி பணிவுடன் இருப்பதும் தான் இம்மந்திரம் போதிக்கும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறியாகும். இவ்வகை யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையே மனிதனை ஆன்மீக உயர்விற்கும், சமூக நலனிற்கும், இறையருளைப் பெறும் தெய்வீக நிலைக்கும் வழிநடத்துகிறது.