युक्ष्वा ह्यरुषी रथे हरितो देव रोहितः ।

ताभिर्देवाँ इहा वह ॥ १२ ॥

யுக்ஷ்வா ஹ்யருஷீ ரதே ஹரிதோ தேவ ரோஹிதஃ ।
தாபிர்தேவான் இஹா வஹ ॥ 12 ॥

பொருள்:

युक्ष्व யுக்ஷ்வ – இணைத்துக்கொள்; பூட்டு; கட்டுப்படுத்தி இணை. “யுஜ்” என்ற வேர் சொல்லிலிருந்து வந்த “யுக்ஷ்வ” என்பது இணைத்தல், பூட்டுதல், கட்டுப்படுத்துதல் என்று பொருள் தருகிறது. மனிதன் தனது உடலெனும் ரதத்தில் புலன்களெனும் குதிரைகளை ஒழுங்காக இணைத்து நடத்த வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து. இது புலன்களை அடக்காமல் அழித்துவிட வேண்டும் என்பதல்ல; மாறாக, அவற்றை உயர்ந்த இலக்கை நோக்கிச் செலுத்தும் ஒழுக்கமான சக்திகளாக மாற்ற வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

हि ஹி – நிச்சயமாக; உண்மையாக; உறுதியாக. “ஹி” என்பது வலியுறுத்தும் சொல். இங்கு, உடல்–புலன் ஒழுக்கத்தின் அவசியத்தை உறுதியாக எடுத்துரைக்கிறது. வாழ்க்கை வெற்றிகரமாகவும் யஜ்ஞமயமாகவும் அமைய, புலன்களின் சரியான கட்டுப்பாடு தவிர்க்க முடியாதது என்பதையே இது வலியுறுத்துகிறது.

अरुषीः அருஷீஃ – வேகமிக்கவை; இயக்கமுள்ளவை; தீவிரமாகச் செல்லுபவை. “அருஷீ” என்பது மிகுந்த வேகமும் இயக்கமும் உடைய குதிரைகளை குறிக்கிறது. இங்கு அது மனிதனின் புலன்களை குறிக்கிறது. கண், காது, மனம் போன்ற புலன்கள் இயல்பாகவே வேகமாக ஓடுகின்றன. அவற்றின் இந்த இயக்க சக்தி சரியான திசையில் செலுத்தப்பட்டால், அது உயர்வுக்கான சக்தியாக மாறுகிறது.

रथे ரதே – ரதத்தில்; உடலெனும் வாகனத்தில். “ரதம்” இங்கு உண்மையான தேரை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனித உடலே ஒரு ரதம் என்று எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. உடல் என்பது உயிர் பயணம் செய்யும் கருவி. இதனைப் பாதுகாத்து, நன்றாகப் பராமரித்து, உயர்ந்த நோக்கத்திற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே இந்தச் சொல்லின் உள் கருத்து.

हरितः ஹரிதஃ – துன்பங்களை அகற்றுபவை; ஒளிமிக்கவை; பசுமை, உயிர்ச்சக்தி கொண்டவை. “ஹரிதஃ” என்பது துன்பங்களை அகற்றும் குதிரைகளை குறிக்கிறது. இங்கு புலன்கள் சரியான முறையில் பயன்படுத்தப்படும் போது, அவை மனிதனை துன்பத்தில் வீழ்த்தாமல், உயர்வுக்கும் நன்மைக்கும் வழிநடத்துகின்றன. கட்டுப்படுத்தப்பட்ட புலன்கள் துன்பத்தை அகற்றி வளர்ச்சிக்குக் காரணமாகின்றன.

देव தேவ – தெய்வீக குணங்களை நாடுபவனே; ஒளிமிக்க உயிரே. இங்கு “தேவ” என்பது இறைவனை மட்டுமல்ல; தெய்வீக குணங்களைப் பெற விரும்பும் மனிதனையும் குறிக்கிறது. இது ஒரு அழைப்பு — “திவ்ய குணங்களைப் பெற விரும்பும் உயிரே!” என்ற நினைவூட்டல். மனிதன் தன்னுள் ஒளி, தூய்மை மற்றும் உயர்ந்த பண்புகளை வளர்க்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.

रोहितः ரோஹிதஃ – வளர்ச்சிக்கு காரணமானவை; உயர்வை உண்டாக்குபவை. “ரோஹித” என்பது வளர்ச்சி, விருத்தி மற்றும் மேம்பாட்டை குறிக்கிறது. புலன்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு சரியான இலக்கில் செலுத்தப்படும்போது, அவை மனிதனின் அறிவு, ஒழுக்கம் மற்றும் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்குக் காரணமாகின்றன.எனவே புலன்கள் வீழ்ச்சிக்கான காரணம் அல்ல; தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் போது மட்டுமே அவை தீமையை உண்டாக்குகின்றன.

ताभिः தாபிஃ – அவற்றினால்; அந்தப் புலன்களால். இச்சொல், முன் குறிப்பிடப்பட்ட புலன்களெனும் குதிரைகளைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் புலன்களை ஒடுக்கி அழிக்க வேண்டியதில்லை; மாறாக, அவற்றையே சரியான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தி உயர்ந்த வாழ்க்கையை அடைய வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

देवान् தேவான் – தெய்வீக குணங்கள்; ஒளிமிக்க பண்புகள். “தேவான்” என்பது வானுலகத் தெய்வங்களை மட்டும் அல்ல; மனிதனில் மலரும் திவ்ய குணங்களை குறிக்கிறது. கருணை, ஞானம், தன்னடக்கம், சத்தியம், அன்பு போன்ற உயர்ந்த பண்புகளே இங்கு “தேவர்கள்” என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன.

इह இஹ – இங்கு; இந்த வாழ்க்கையில்.“இஹ” என்பது ஆன்மிக வளர்ச்சி மறுபிறவிக்காக காத்திருக்கும் ஒன்றல்ல; இந்த வாழ்க்கையிலேயே நிகழ வேண்டியது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் இப்போதே தன்னுடைய வாழ்க்கையை தெய்வீகமாக மாற்ற வேண்டும் என்ற செய்தி இதில் உள்ளது.

वह வஹ – கொண்டு வா; அடையச் செய்; அழைத்து வா. “வஹ” என்பது மந்திரத்தின் இறுதி உபதேசமாகும். “இந்த உடல்–ரதத்தில் ஒழுங்காக இணைக்கப்பட்ட புலன்களினால் தெய்வீக குணங்களை இவ்வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வா” என்பதே இதன் பொருள். அதாவது, மனிதன் புலன்களை சரியாகப் பயன்படுத்தும்போது, அவனுடைய வாழ்க்கையில் திவ்ய குணங்கள் மலர்ந்து, வாழ்க்கை யஜ்ஞம் பூரணமடைகிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், மனித வாழ்க்கையை ஆழமான ஒரு உவமையின் மூலம் விளக்குகிறது. மனித உடல் ஒரு ரதம்; புலன்கள் அதில் பூட்டப்பட்ட குதிரைகள்; வாழ்க்கை ஒரு யஜ்ஞப் பயணம் — என்ற வேத சிந்தனையை இம்மந்திரம் வெளிப்படுத்துகிறது. வாழ்க்கை வெறும் அனுபவங்களின் ஓட்டமல்ல; அது இலக்குடனும் ஒழுக்கத்துடனும் தெய்வீக நோக்கத்துடனும் நடத்தப்பட வேண்டிய ஒரு உயர்ந்த பயணம் என்பதை இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

மந்திரம் முதலில் “யுக்ஷ்வ ஹி” என்று கூறுகிறது. “யுக்ஷ்வ” என்பது இணைத்துக்கொள், பூட்டு, ஒழுங்குபடுத்து என்ற பொருளைக் கொண்டது. “ஹி” என்பது இதன் அவசியத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. மனிதன் தனது புலன்களை அலையவிடாமல், அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி உயர்ந்த இலக்கிற்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே இதன் மையச் செய்தி. இங்கு புலனடக்கம் என்பது புலன்களை அழிப்பதோ ஒடுக்குவதோ அல்ல; மாறாக, அவற்றை வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்திற்குச் சேவை செய்யும் கருவிகளாக மாற்றுவதாகும்.

அதன்பின் வரும் “அருஷீஃ” என்ற சொல், புலன்களின் இயல்பை விளக்குகிறது. அவை வேகமிக்கவை, தீவிரமாகச் செல்லுபவை. கண்கள், காதுகள், மனம், ஆசைகள் — இவை அனைத்தும் இயல்பாகவே வெளிப்புற உலகை நோக்கி விரைவாக ஓடுகின்றன. இந்த இயக்கம் தவறான திசையில் சென்றால் மனிதனை வீழ்ச்சிக்குக் கொண்டு செல்கிறது; ஆனால் சரியான திசையில் செலுத்தப்பட்டால், அதே புலன்கள் உயர்விற்கும் ஞானத்திற்கும் காரணமாகின்றன. ஆகவே, புலன்களின் வேகத்தை மறுப்பதல்ல, அதை ஒழுங்குபடுத்துவதுதான் ஆன்மிக வாழ்வின் அடிப்படை என்று மந்திரம் கூறுகிறது.

இந்தப் புலன்கள் செயல்படும் இடமாக “ரதே”  உடலெனும் ரதம் — குறிப்பிடப்படுகிறது. வேத உவமையில், மனித உடல் ஒரு தேராகக் கருதப்படுகிறது. உயிர் அந்த ரதத்தில் பயணம் செய்கிறது. இந்த உடலை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது; அதை நன்றாகப் பராமரித்து, ஆரோக்கியமாகவும் இலக்குடனும் பயன்படுத்த வேண்டும். உடல் என்பது வெறும் மாம்ச அமைப்பு அல்ல; உயர்ந்த வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கான கருவி என்பதே இந்தச் சொல்லின் ஆழமான உணர்வு.

மந்திரம் அடுத்ததாக புலன்களின் மாற்றியமைந்த உயர்ந்த நிலையைக் “ஹரிதஃ” மற்றும் “ரோஹிதஃ” என்ற சொற்களால் விளக்குகிறது. “ஹரிதஃ” என்பது துன்பங்களை அகற்றுபவை, உயிர்ச்சக்தி மற்றும் ஒளியைக் கொண்டவை என்று பொருள் தருகிறது. கட்டுப்பாடற்ற புலன்கள் துன்பத்தை உண்டாக்கினாலும், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட புலன்கள் மனிதனை துன்பத்திலிருந்து காக்கின்றன. அதேபோல் “ரோஹிதஃ” என்பது வளர்ச்சி மற்றும் விருத்திக்குக் காரணமானவை என்று பொருள். புலன்கள் சரியான இலக்கில் செலுத்தப்படும்போது, அவை அறிவு, ஒழுக்கம் மற்றும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன. ஆகவே, புலன்கள் துன்பத்தின் காரணம் அல்ல; தவறான பயன்பாடே துன்பத்தின் காரணம் என்பதை மந்திரம் நினைவூட்டுகிறது.

இந்த உபதேசம் “தேவ” என்ற அழைப்பின் மூலம் மனிதனை நோக்கிச் செல்கிறது. இங்கு “தேவ” என்பது வெறும் தெய்வத்தை மட்டுமல்ல; தெய்வீக குணங்களை நாடும் உயிரே! என்ற அழைப்பாகும். மனிதன் தன்னுள் ஒளி, தூய்மை, கருணை மற்றும் உயர்ந்த பண்புகளை வளர்க்கும் ஆற்றல் உடையவன் என்பதை மந்திரம் நினைவூட்டுகிறது. அவன் ஒரு சாதாரண உயிராக மட்டும் அல்ல; தெய்வீக வளர்ச்சிக்குத் தகுதியானவன்.

இதற்கான வழியை மந்திரம் “தாபிஃ தேவான் இஹா வஹ” என்று தெளிவுபடுத்துகிறது. “தாபிஃ” என்பது “அந்தப் புலன்களினால்” என்ற பொருளை தருகிறது. அதாவது, புலன்களை ஒடுக்கி விட்டு அல்ல; அவற்றையே கருவிகளாகப் பயன்படுத்தி மனிதன் தெய்வீக குணங்களைப் பெற வேண்டும். “தேவான்” என்பது கருணை, ஞானம், சத்தியம், தன்னடக்கம், அன்பு போன்ற திவ்ய பண்புகளைக் குறிக்கிறது. “இஹ” — இந்த வாழ்க்கையிலேயே — என்ற சொல், ஆன்மிக வளர்ச்சி எதிர்கால கனவு அல்ல; இப்போதே நிகழ வேண்டிய வாழ்வியல் மாற்றம் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. “வஹ” என்பது கொண்டு வா, அடையச் செய் என்று பொருள் தருகிறது. அதாவது, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட புலன்களின் மூலம் இந்த வாழ்க்கைக்குள் தெய்வீக குணங்களை அழைத்து வா என்று மந்திரம் அறிவுறுத்துகிறது.

இதனால், இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை மிக ஆழமான ஒரு ஆன்மிகப் பயணமாகக் காட்டுகிறது. உடல் ரதம்; புலன்கள் குதிரைகள்; அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துவது சாதகனின் கடமை; தெய்வீக குணங்களைப் பெறுவது வாழ்க்கையின் இலக்கு என்பதே இதன் மையச் செய்தி. உடலைப் பாதுகாத்து, புலன்களை கட்டுப்படுத்தி, அவற்றை வளர்ச்சிக்கான கருவிகளாக மாற்றும் போது, மனித வாழ்க்கை துன்பமிக்க அலைச்சலாக இல்லாமல், தெய்வீக குணங்கள் மலரும் யஜ்ஞமாக மாறுகிறது.

ஆகவே, இந்த வேத மந்திரம் உடல் பராமரிப்பு, புலனடக்கம், இலக்குடனான வாழ்க்கை, துன்பநிவாரணம் மற்றும் தெய்வீக குண வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, மனிதனை ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை யிலிருந்து ஒளிமிக்க, உயர்வான மற்றும் ஆன்மிகப் பூரணத்திற்கான வாழ்விற்கு வழிநடத்தும் ஆழ்ந்த வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம், மனித வாழ்க்கை ஒரு நோக்கமுள்ள ஆன்மிகப் பயணம் என்பதை ரத உவமை மூலம் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. உடல் ஒரு ரதம், புலன்கள் அதில் பூட்டப்பட்ட குதிரைகள், வாழ்க்கை ஒரு யஜ்ஞப் பயணம் என்பதைக் கூறி, மனிதன் தனது உடலையும் புலன்களையும் சரியான முறையில் பராமரித்து வழிநடத்த வேண்டும் என்று மந்திரம் போதிக்கிறது. புலன்களை ஒடுக்கி அழிப்பது ஆன்மிகம் அல்ல; அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி உயர்ந்த இலக்கை நோக்கிச் செலுத்துவதே உண்மையான புலனடக்கம் என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது.

“அருஷீஃ” என்ற கருத்தின் மூலம், புலன்களின் வேகமும் இயக்கமும் மனித இயல்பின் ஓர் அங்கம் என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது. அந்த வேகம் தவறான திசையில் சென்றால் வீழ்ச்சிக்கும் துன்பத்திற்கும் காரணமாகும்; ஆனால் ஒழுக்கத்துடனும் விழிப்புணர்வுடனும் செலுத்தப்படும் போது, அதே புலன்கள் “ஹரிதஃ” என துன்பநிவாரணத்திற்கும், “ரோஹிதஃ” என வளர்ச்சி மற்றும் உயர்விற்கும் காரணமாகின்றன. ஆகவே, மனிதனின் முன்னேற்றம் புலன்களை மறுப்பதில் அல்ல; அவற்றைச் சரியான கருவிகளாக மாற்றுவதில்தான் இருக்கிறது.

“தேவ” மற்றும் “தேவான்” என்ற கருத்துகள் மூலம், மனிதன் தன்னுள் தெய்வீக குணங்களை வளர்க்கும் ஆற்றல் கொண்டவன் என்பதை மந்திரம் நினைவூட்டுகிறது. கருணை, ஞானம், சத்தியம், தன்னடக்கம் மற்றும் அன்பு போன்ற உயர்ந்த பண்புகள் வாழ்க்கையில் மலர வேண்டும். அவை வெளியில் இருந்து வருவதில்லை; உடல்–மனம்–புலன்கள் ஒழுங்குபெற்று வாழும் போது அவை மனிதனுள் வெளிப்படுகின்றன.

“தாபிஃ தேவான் இஹா வஹ” என்ற உபதேசம், இந்த தெய்வீக வளர்ச்சி மறுபிறவிக்காக காத்திருக்க வேண்டியதல்ல; இந்த வாழ்க்கையிலேயே நிகழ வேண்டிய மாற்றம் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. புலன்களையே சரியான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தி, வாழ்க்கைக்குள் தெய்வீக குணங்களை வரவழைப்பதே மனித வாழ்வின் உண்மையான சாதனை என்று மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் உடல் பராமரிப்பு, புலனடக்கம், ஒழுங்கான வாழ்க்கை, துன்பநிவாரணம், வளர்ச்சி மற்றும் தெய்வீக குண வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, மனித வாழ்க்கை யஜ்ஞம் அர்த்தமுள்ளதாய், ஒளிமிக்கதாய், ஆன்மிகப் பூரணத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டுமென்ற ஆழ்ந்த வேத வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.