आकीं सूर्यस्य रोचनाद्विश्वान्देवाँ उषर्बुधः ।

विप्रो होतेह वक्षति ॥ ९ ॥

ஆகீம் ஸூர்யஸ்ய ரோசனாத் விஶ்வான் தேவான் உஷர்புதஃ ।
விப்ரோ ஹோதேஹ வக்ஷதி ॥ 9 ॥

பொருள்:

आकीम् ஆகீம் – எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும்; சுற்றிலும்; அனைத்துப் பக்கங்களிலிருந்தும். “ஆகீம்” என்பது ஒரு திசையிலிருந்து மட்டும் அல்லாது, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் நல்லவற்றை நாடி பெறுவதை குறிக்கிறது. விளக்க உரைப்படி, உண்மையான ஆன்மிக சாதகர் அறிவையும் நல்வழிகாட்டுதலையும் குறுகிய பார்வையால் அல்லாமல், எல்லா வாய்ப்புகளிலிருந்தும் பெற முயல்கிறான். அறிவைப் பெறும் மனம் விசாலமாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே இச்சொல் உணர்த்துகிறது.

सूर्यस्य ஸூர்யஸ்ய – சூரியனின்; சூரியனுடைய. “ஸூர்ய” இங்கு வெறும் வானில் உதிக்கும் சூரியனை மட்டுமல்ல; ஒளி, விழிப்பு, அறிவு மற்றும் செயல்முறையின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது. சூரிய உதயம் மனிதனை விழித்தெழச் செய்வதைப் போல, அறிவின் ஒளியும் மனிதனை உள்ளார்ந்த விழிப்பிற்கு அழைக்கிறது.

रोचनात् ரோசனாத் – ஒளிர்தலினால்; பிரகாசிப்பதினால்; உதயத்தினால். “ரோசனம்” என்பது ஒளிர்தல் அல்லது பிரகாசித்தல். “ஸூர்யஸ்ய ரோசனாத்” என்பது சூரியன் உதித்து ஒளிரும் வேளையை குறிக்கிறது. இது வெறும் கால குறிப்பாக மட்டும் அல்ல; மனிதன் சோம்பலை விட்டு விழித்தெழும் ஆன்மிகப் பொழுதையும் குறிக்கிறது. அறிவின் ஒளி தோன்றும் போது வாழ்க்கை மாற்றம் அடைகிறது என்ற உள்பொருளும் இதில் உள்ளது.

विश्वान् விஷ்வான் – அனைவரையும்; அனைத்தையும்.“விஷ்வான்” என்பது பரந்த, முழுமையான என்ற உணர்வைத் தருகிறது. இங்கு, எல்லா நல்ல ஞானிகளையும், பல்வேறு நற்குணங்களையும், உயர்ந்த சிந்தனைகளையும் குறிக்கிறது. அறிவு ஒரு துறையிலோ ஒருவரிடமோ மட்டுப்படாமல், பரந்த பரிமாணத்தில் பெறப்பட வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

देवान् தேவான் – தெய்வீக குணமுடையோர்; ஞானிகள்; ஒளிமிக்க மனிதர்கள். இங்கு “தேவர்கள்” என்பது வானுலகத் தெய்வங்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை. ஒளி, ஞானம் மற்றும் உயர்ந்த குணங்கள் கொண்ட அறிஞர்களையும் சத்புருஷர்களையும் குறிக்கிறது. அவர்களுடன் தொடர்பு கொள்வதே வாழ்க்கையை உயர்த்தும் “தேவசங்கம்” என மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

उषर्बुधः உஷர்புதஃ – அதிகாலையில் விழிப்போர்; விடியற்கால ஞானிகள். “உஷஸ்” என்பது விடியல்; “புத” என்பது விழித்தல். “உஷர்புதஃ” என்போர் அதிகாலையில் விழித்து வாழ்பவர்கள். ஆனால் விளக்க உரைப்படி, இச்சொல்லில் இன்னும் ஆழமான உணர்வு உள்ளது. இவர்கள் தாமே விழிப்பவர்கள் மட்டுமல்ல; ஞானப் பிரசாரம் மூலம் பிறரையும் விழிப்புணர்விற்கு அழைப்பவர்கள். அதிகாலை சத்சங்கம், ஞான உரை, நல்ல சிந்தனை ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதனை உயர்ந்த பாதையில் நடத்தும் ஞானிகளையே இச்சொல் குறிக்கிறது.

विप्रः விப்ரஃ – மேம்பட விரும்புபவர்; தன்னைப் பூரணப்படுத்த நினைப்பவர்; ஞானத்தை நாடுபவர். “வி + ப்ர” என்ற அமைப்பில், “விப்ர” என்பது தன் குறைகளை நீக்கி, தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள விரும்புகிற மனிதனை குறிக்கிறது. வாழ்க்கையில் உள்ள குறைபாடுகளை உணர்ந்து, உயர்ந்த அறிவைப் பெற்று முன்னேற விரும்பும் மனநிலை கொண்டவரே உண்மையான “விப்ரன்”.

होता ஹோதா –  தானமுள்ளவர்; அர்ப்பணிப்பாளர்; பகிர்ந்து வாழ்பவர். “ஹோதா” என்பது யாகத்தில் ஹவிஸ் அர்ப்பணிப்பவரை குறிக்கும் சொல். ஆனால் இங்கு அது தானம் செய்து, பிறருடன் பகிர்ந்து வாழும் மனப்பான்மையுடைய மனிதனை குறிக்கிறது. தானபூர்வமான வாழ்க்கை மனிதனை உயர்ந்த ஞானத்தை ஏற்கத் தகுதியானவனாக மாற்றுகிறது.

इह இஹ – இங்கு; இந்த வாழ்க்கையில். “இஹ” என்பது ஆன்மிக முன்னேற்றம் மரணத்திற்குப் பிறகான ஒன்றல்ல; இப்பிறவியிலேயே, இவ்வாழ்க்கையிலேயே நிகழ வேண்டியது என்பதை உணர்த்துகிறது. ஞானமும் உயர்வும் வாழ்க்கையைத் தாண்டிய கனவல்ல; இன்றே தொடங்க வேண்டிய சாதனையாக மந்திரம் காட்டுகிறது.

वक्षति வக்ஷதி – அணைகிறான்; கொண்டு வருகிறான்; தொடர்பு கொள்ளுகிறான். “வக்ஷதி” என்பது உடலால் அழைத்துவருதல் மட்டுமல்ல; அறிவைப் பெறும் நோக்கில் ஞானிகளை நாடிச் செல்லுதல் என்ற பொருளைக் கொண்டது. உண்மையான விப்ரன் சூரியோதயத்திலேயே எழுந்து, ஞானிகளின் தொடர்பைப் பெற முயல்கிறான். அவர்களிடம் இருந்து ஞானத்தை கேட்டு, சிந்தித்து, வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துகிறான். இதுவே அவனை உயர்வுப் பாதையில் நடத்துகிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், மனிதன் தனது வாழ்க்கையை உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டுமானால் அதிகாலை விழிப்பு, ஞானிகளின் தொடர்பு, தான மனப்பான்மை மற்றும் அறிவை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சி ஆகியவை அவசியம் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இந்த மந்திரம், ஆன்மிக முன்னேற்றம் என்பது தனிமையில் நிகழும் ஒன்றல்ல; உயர்ந்தவர்களின் தொடர்பு, சத்சங்கம் மற்றும் விழிப்புணர்வு நிறைந்த வாழ்க்கையின் மூலம் மலர்கின்ற ஒரு பயணம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

மந்திரம் முதலில் “ஆகீம்” என்று கூறுகிறது. இது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும், எல்லா வழிகளிலிருந்தும் நல்லவற்றை நாடி பெற வேண்டும் என்ற மனப்பான்மையை உணர்த்துகிறது. உண்மையான ஆன்மிக சாதகர் குறுகிய சிந்தனையோ தனிப்பட்ட பற்றுகளோ கொண்டு அறிவை அணுகமாட்டான். மாறாக, எங்கு உண்மை, ஞானம், நல்வழிகாட்டுதல் கிடைக்கிறதோ அங்கிருந்து அதைப் பெறும் விசாலமான மனநிலையைக் கொண்டிருப்பான். இதன் மூலம், அறிவைப் பெறும் மனம் திறந்ததும் பரந்ததும் ஆக வேண்டும் என்ற வாழ்வியல் உண்மை வெளிப்படுகிறது.

இதனுடன் “ஸூர்யஸ்ய ரோசனாத்” என்ற சொற்கள் இணைகின்றன. சூரியன் உதித்து உலகிற்கு ஒளி தருவது போல, மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் விழிப்பும் ஒளியும் தோன்ற வேண்டிய நேரம் உண்டு. விளக்க உரைப்படி, இது வெறும் அதிகாலை நேரத்தைக் குறிப்பதல்ல; சோம்பல், அலட்சியம் மற்றும் அறியாமையிலிருந்து மனிதன் எழுந்து நிற்கும் ஆன்மிக விழிப்புணர்வின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது. சூரிய உதயம் என்பது வெளிப்புற நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அறிவின் ஒளி உள்ளத்தில் உதிக்கும் தருணத்தின் அடையாளமாகவும் இங்கு விளங்குகிறது.

அதன்பின் மந்திரம் “விஷ்வான் தேவான்” என்று கூறுகிறது. இங்கு “தேவர்கள்” என்பது வானுலகத் தெய்வங்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மாறாக, ஒளி, ஞானம் மற்றும் உயர்ந்த குணங்களால் விளங்கும் அறிஞர்களையும் சத்புருஷர்களையும் குறிக்கிறது. “விஷ்வான்” என்ற சொல், எல்லா உயர்ந்த மனிதர்களையும், பல்வேறு நல்ல சிந்தனைகளையும் உள்ளடக்கிய பரந்த பொருளை தருகிறது. ஆகவே, வாழ்க்கையை உயர்த்த விரும்புகிறவன் தன்னை ஒரே வரம்புக்குள் அடைத்துக் கொள்ளாமல், உயர்ந்த ஞானிகளின் தொடர்பை விரிவாக நாட வேண்டும் என்பதே இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இந்த ஞானிகளை மந்திரம் “உஷர்புதஃ” என்று அழைக்கிறது. இச்சொல்லுக்கு “அதிகாலையில் விழிப்போர்” என்ற பொருள் இருந்தாலும், அதன் உள் உணர்வு இன்னும் ஆழமானது. இவர்கள் தாமே விழித்திருப்பவர்கள் மட்டுமல்ல; பிறரையும் விழிப்புறச் செய்பவர்கள். விடியற்காலத்தில் சத்சங்கம், ஞான உரை, நல்ல சிந்தனை ஆகியவற்றின் மூலம் மக்களை அறியாமையிலிருந்து விழிப்புணர்விற்கு அழைத்துச் செல்லும் ஆன்மிக ஆசிரியர்களே “உஷர்புதர்கள்”. எனவே, அதிகாலை நேர சத்சங்கங்களும் நல்லவர்களின் தொடர்பும் வாழ்க்கையில் நிலையான சத்ப்ரேரணையை அளிக்கின்றன.

இந்த உயர்ந்தவர்களை நாடிச் செல்லும் மனிதனையே மந்திரம் “விப்ரஃ” என்று குறிப்பிடுகிறது. “விப்ரன்” என்பது வெறும் அறிஞன் அல்ல; தன் குறைகளை உணர்ந்து, தன்னைப் பூரணப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறவன். வாழ்க்கையில் உள்ள குறைபாடுகளை நீக்கி, உயர்ந்த ஞானத்தை நாடி முன்னேற வேண்டும் என்ற உள்ளார்ந்த விருப்பம்தான் உண்மையான விப்ரத்துவத்தின் அடையாளம். இத்தகைய மனிதன் வெறும் அறிவைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக அல்ல, தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் நோக்கத்தோடு ஞானத்தை நாடுகிறான்.

அதே நேரத்தில், அவன் “ஹோதா” — தானம் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு மனப்பான்மை கொண்டவன். “ஹோதா” என்பது யாகத்தில் அர்ப்பணிப்பவன் என்ற பொருளைக் கொண்டாலும், இங்கு அது பகிர்ந்து வாழும், பிறருக்காக எண்ணும் மனநிலையை குறிக்கிறது. விளக்க உரைப்படி, தான மனப்பான்மை கொண்ட வாழ்க்கை மனிதனை உயர்ந்த ஞானத்தை ஏற்கத் தகுதியானவனாக மாற்றுகிறது. சுயநலத்தில் மூழ்கிய மனம் உயர்ந்த அறிவை ஏற்க முடியாது; பகிர்வு மற்றும் தியாகம் உள்ளத்தில் பணிவையும் திறந்த மனதையும் உருவாக்குகின்றன.

மந்திரத்தில் வரும் “இஹ” என்ற சொல், ஆன்மிக உயர்வு இவ்வாழ்க்கையிலேயே நிகழ வேண்டியது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. ஞானம் என்பது மரணத்திற்குப் பிந்தைய கனவு அல்ல; இன்றே தொடங்க வேண்டிய வாழ்க்கை சாதனை. மனிதன் இப்பிறவியிலேயே விழித்து, நல்லவர்களின் தொடர்பைப் பெற்று, தனது வாழ்க்கையை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே இதன் செய்தியாகும்.

இவ்வாறு விழித்தெழும் விப்ரன், ஞானிகளின் தொடர்பை “வக்ஷதி” — நாடிச் செல்கிறான், அணைகிறான். இது வெறும் உடலால் அருகில் செல்வது அல்ல; அவர்களிடமிருந்து அறிவைப் பெற்று, அதை சிந்தித்து, வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தும் செயற்பாட்டைக் குறிக்கிறது. கேட்டு மறந்து விடாமல், அறிவை வாழ்க்கையின் அங்கமாக மாற்றுவதே உண்மையான ஞானப் பயணம் என்று மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

எனவே, இந்த வேத மந்திரம் மனிதனை சோம்பலும் அறியாமையும் நிறைந்த வாழ்க்கையிலிருந்து விழிப்புணர்வு, சத்சங்கம் மற்றும் ஞானமயமான வாழ்விற்கு அழைக்கிறது. அதிகாலை விழிப்பு, உயர்ந்தவர்களின் தொடர்பு, தான மனப்பான்மை, ஞானத்தை நாடுதல் மற்றும் அதனை வாழ்க்கையில் செயல்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதன் தன் குறைகளை நீக்கி, உயர்ந்த மற்றும் ஒளிமிக்க வாழ்க்கையை அடைய முடியும் என்பதை எடுத்துரைக்கும் ஆழ்ந்த ஆன்மிக வாழ்வியல் வழிகாட்டுதலாக இம்மந்திரம் விளங்குகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம், மனிதன் உயர்ந்த வாழ்க்கையை அடைவதற்கு விழிப்புணர்வு, ஞானத் தேடல், சத்சங்கம் மற்றும் தானமயமான மனப்பான்மை ஆகியவை இன்றியமையாதவை என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. உண்மையான “விப்ரன்” என்பவன் தன் குறைகளை உணர்ந்து, தன்னைப் பூரணப்படுத்திக் கொள்ளும் எண்ணத்துடன் வாழ்கிறான். அவன் சோம்பல் மற்றும் அறியாமையில் நிலைத்து நிற்காமல், சூரிய உதயத்தைப் போல உள்ளார்ந்த விழிப்புணர்வுடன் எழுந்து, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் நல்லறிவையும் நல்வழிகாட்டுதலையும் நாடுகிறான்.

இந்த அறிவுப் பயணத்தில், “தேவான்” எனப்படும் ஒளிமிக்க ஞானிகளும் சத்புருஷர்களும் அவனுடைய வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டிகளாகின்றனர். “உஷர்புதர்கள்” எனப்படும் அதிகாலை விழித்து, தாமும் விழிப்புடன் இருந்து பிறரையும் ஞானத்தின் மூலம் விழிப்புறச் செய்பவர்களின் தொடர்பு, மனித வாழ்க்கைக்கு நிலையான சத்ப்ரேரணையையும் உயர்ந்த திசையையும் அளிக்கிறது. இத்தகைய சத்சங்கங்கள் மனிதனை நல்ல சிந்தனை, ஒழுக்கம் மற்றும் உயர்ந்த வாழ்வியல் பாதையில் நிலைநிறுத்துகின்றன.

மேலும், “ஹோதா” என்ற கருத்தின் மூலம், தானம் மற்றும் பகிர்வு கொண்ட மனப்பான்மையே உண்மையான ஞானத்தை ஏற்கத் தகுதியான மனதை உருவாக்குகிறது என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது. சுயநலமற்ற, அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த வாழ்க்கை மனிதனை பணிவும் திறந்த மனதுமுடையவனாக மாற்றுகிறது. ஆன்மிக முன்னேற்றம் மறுபிறவிக்காக காத்திருக்கும் ஒன்று அல்ல; “இஹ” — இவ்வாழ்க்கையிலேயே, இப்பொழுதே தொடங்க வேண்டிய சாதனை என்பதை மந்திரம் தெளிவுபடுத்துகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் அதிகாலை விழிப்பு, உயர்ந்தவர்களின் தொடர்பு, தானமனம், ஞானத் தேடல் மற்றும் அறிவை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துதல் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, மனிதனை அறியாமையிலிருந்து ஒளிக்குத், குறைபாடிலிருந்து பூரணத்திற்கும், சாதாரண வாழ்க்கையிலிருந்து உயர்ந்த ஆன்மிக வாழ்விற்கும் வழிநடத்தும் ஆழ்ந்த வேத வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.