घृतपृष्ठा मनोयुजो ये त्वा वहन्ति वह्नयः ।

आ देवान्त्सोमपीतये ॥ ६ ॥

க்ருதப்ருஷ்டா மனோயுஜோ யே த்வா வஹந்தி வஹ்னயஃ ।
ஆ தேவான்த் ஸோமபீதயே ॥ 6 ॥

பொருள்:

घृतपृष्ठाः க்ருதப்ருஷ்டாஃ – ஒளியை ஆதாரமாகக் கொண்டவர்கள்; ஞானத்தை அடிப்படையாக வைத்தவர்கள். “க்ருத” என்பது ஒளி, பிரகாசம், தெளிவு என்பதைக் குறிக்கிறது; “ப்ருஷ்ட” என்பது ஆதாரம் அல்லது தாங்கும் தளம் என்று பொருள் தருகிறது. எனவே “க்ருதப்ருஷ்டாஃ” என்பது ஒளிமிக்க ஞானத்தையே வாழ்க்கையின் ஆதாரமாகக் கொண்டவர்கள் என்று பொருள். உண்மையான உபாசகர்கள் வாழ்க்கையில் அறியாமையையோ ஆசையையோ அடிப்படையாகக் கொள்ளாமல், ஞானம் மற்றும் தெளிவை அடிப்படையாக வைத்து வாழ்கின்றனர். அறிவொளியே அவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கு ஆதாரமாக இருக்கிறது.

मनोयुजः மனோயுஜஃ – மனதை இணைத்தவர்கள்; மனதை ஒழுங்கு படுத்தியவர்கள். “மனஸ்” என்பது மனம்; “யுஜ்” என்பது இணைத்தல், கட்டுப்படுத்தல், செலுத்துதல் என்று பொருள். “மனோயுஜஃ” என்போர் மனதை வெளிப்புற விஷயங்களிலும் புலனின்பங்களிலும் அலைக்கவிடாமல், அதனை உயர்ந்த ஆத்ம தத்துவத்திலும் இறைநினைவிலும் செலுத்த முயல்பவர்கள். இது மனஒழுக்கம் மற்றும் தியானப் பயிற்சியின் அடிப்படை உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது. உண்மையான உபாசனை, மனம் இறைநெறியில் நிலைபெறும் போது தான் நிகழ்கிறது.

ये யே – அவர்கள், யார். இச்சொல் மந்திரத்தில் குறிப்பிடப்படும் உபாசகர்களைக் குறிக்கிறது. இறைநெறியில் வாழும் மக்களின் பண்புகளை விளக்குவதற்கான தொடுப்புச் சொல்லாக இது அமைகிறது.

त्वा த்வா – உம்மை, உங்களை, இறைவனை. இங்கு இறைவனே மனித வாழ்க்கையின் மையமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். உபாசகர்களின் செயல்கள் அனைத்தும் இறைவனோடு தொடர்புடையவை; அவர்கள் இறைநினைவோடு வாழ்கிறார்கள் என்பதையே இச்சொல் உணர்த்துகிறது.

वहन्ति வஹந்தி – சுமக்கின்றனர், தாங்குகின்றனர், ஏந்துகின்றனர். “வஹந்தி” என்பது வெறும் உடல் சுமப்பதல்ல. விளக்க உரைப்படி, இறைவனைத் தாங்குதல் என்பது இறைநினைவும் இறைநெறியும் உடன் இருந்து அனைத்து செயல்களையும் செய்வதைக் குறிக்கிறது. உபாசகர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை, கடமை, செயல்கள் அனைத்தையும் இறை நினைவோடு இணைத்து நடத்துகின்றனர். அவர்கள் செயல் மற்றும் இறைநினைவு இரண்டையும் பிரிக்காமல் வாழ்கிறார்கள்.

वह्नयः வஹ்னயஃ – முன்னே நடத்துபவர்கள்; செயலை நிறைவு செய்பவர்கள். “வஹ்னி” என்பது கொண்டு செல்லுதல், முன்னேற்றுதல் என்ற பொருளைக் கொண்டது. இங்கு, இறைநினைவுடன் செயல் புரிவோரே “வஹ்னயஃ” எனப்படுகின்றனர். இறைவனை நினைத்து செயல்படுபவர்கள் எந்தக் காரியத்தையும் பாதியில் கைவிடாமல், அதன் நிறைவை நோக்கி எடுத்துச் செல்கிறார்கள். இறைநினைவு அவர்களுக்கு நிலைத்த முயற்சியும் பொறுப்புணர்வும் அளிக்கிறது.

आ ஆ – அண்மையில், உள்ளே, பெறுவதற்காக, அணைய. இச்சொல் தெய்வீக குணங்களை உள்ளத்தில் அணைத்து ஏற்கும் செயல்முறையை உணர்த்துகிறது. உபாசகர் வெளியில் தேடாமல், தெய்வீக பண்புகளை உள்ளத்தில் வளர்த்துக் கொள்கிறான்.

देवान् தேவான் – தெய்வீக குணங்கள்; திவ்ய பண்புகள். இங்கு “தேவர்கள்” என்பது தனித்த தெய்வங்களை மட்டுமல்ல; ஒளி, கருணை, சத்தியம், தன்னடக்கம், ஞானம், அன்பு போன்ற தெய்வீக குணங்களைக் குறிக்கிறது. உண்மையான உபாசகர், இந்த தெய்வீக பண்புகளைத் தன் வாழ்வில் ஏற்று வளர்க்கிறான். அவற்றைத் தாங்குவதே உண்மையான “தேவ ஆவாஹனம்” என்று இம்மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

सोमपीतये ஸோமபீதயே – சோமத்தைப் பாதுகாத்து அனுபவிப்பதற்காக; சோமபானத்திற்காக. “ஸோமபீதயே” என்பது வெறும் பானம் அருந்துதலைக் குறிக்காது. முந்தைய மந்திரங்களில் விளக்கப்பட்டபடி, சோமம் என்பது உயிரின் நுண்ணிய சார சக்தி ஆகும். இந்த சோம சக்தியை பாதுகாத்து, அதனால் கிடைக்கும் உயிர் வலிமை, மனநிறைவு, அறிவொளி மற்றும் ஆன்மிக ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பதே “சோமபானம்” எனப்படுகிறது. சோமத்தைப் பாதுகாப்பதே உண்மையான இறை உபாசனையின் அடிப்படை வழி. இந்த சோம ரட்சிப்பின் மூலம் மனிதன் “சோம” எனப்படும் இறை உண்மையை அடைகிறான்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், உண்மையான இறை உபாசகர் எவ்வாறு வாழ்கிறார், அவர் எந்த உள் பண்புகளால் ஆன்மிக உயர்வை அடைகிறார், மற்றும் இறைநினைவு வாழ்க்கையில் எவ்வாறு வெளிப்பட வேண்டும் என்பதைக் கூறும் ஆழ்ந்த ஆன்மிக வழிகாட்டுதலாகும். இம்மந்திரம், உபாசனை என்பது வெறும் சடங்கோ அல்லது வாய்மொழித் துதியோ அல்ல; மாறாக, ஞானம், மனஒழுக்கம், தெய்வீக குணங்கள் மற்றும் சோம சக்தி ரட்சிப்பு ஆகியவற்றால் நிறைந்த வாழ்வியல் முறையாகும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது.

மந்திரத்தின் தொடக்கச் சொல் “க்ருதப்ருஷ்டாஃ” உபாசகரின் வாழ்க்கை அடித்தளத்தை விளக்குகிறது. “க்ருத” என்பது ஒளி, தெளிவு, பிரகாசம் என்பதையும், “ப்ருஷ்ட” என்பது ஆதாரம் அல்லது தாங்கும் தளம் என்பதையும் குறிக்கிறது. ஆகவே, “க்ருதப்ருஷ்டாஃ” என்பது ஞானஒளியையே வாழ்க்கையின் ஆதாரமாகக் கொண்டவர்களைக் குறிக்கிறது. உண்மையான உபாசகர் அறியாமை, ஆசை அல்லது குழப்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்வதில்லை; அறிவும் விவேகமும் நிறைந்த தெளிவையே தன் வாழ்க்கையின் வழிகாட்டியாகக் கொள்கிறான். அறிவொளியே அவனுடைய உள்ளார்ந்த ஆதாரமாகவும் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் தளமாகவும் விளங்குகிறது.

அடுத்து வரும் “மனோயுஜஃ” என்ற சொல், உபாசகரின் மன ஒழுக்கத்தை எடுத்துரைக்கிறது. மனம் இயல்பாக புலனின்பங்களையும் வெளிப்புற விஷயங்களையும் நோக்கி அலைகிறது. ஆனால் “மனோயுஜஃ” என்பவர் மனதை அப்படியே அலைந்து செல்லவிடாமல், அதை ஆத்ம தத்துவத்திலும் இறைநினைவிலும் இணைக்க முயல்கிறார். இது தியானம், சுயகட்டுப்பாடு மற்றும் உள்ளார்ந்த கவனத்தின் அடிப்படை உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனம் இறைநெறியில் நிலைபெறும் போது மட்டுமே உண்மையான உபாசனை நிகழும் என்பதே இச்சொல்லின் ஆழ்ந்த செய்தியாகும்.

இதனைத் தொடர்ந்து மந்திரம் “யே த்வா வஹந்தி” என்று கூறுகிறது. இங்கு “த்வா” என்பது இறைவனையும், “வஹந்தி” என்பது தாங்குதல் அல்லது ஏந்துதல் என்பதையும் குறிக்கிறது. ஆனால் இந்தத் தாங்குதல் வெளிப்புற சுமை அல்ல; இறைநினைவும் இறைநெறியும் உடன் இருந்து அனைத்து செயல்களையும் செய்வதைக் குறிக்கிறது. உண்மையான உபாசகர் தன் வாழ்க்கை, கடமை, தொழில், உறவுகள் அனைத்தையும் இறைவனிடமிருந்து பிரித்து பார்க்கமாட்டான். அவன் செயலும் இறைநினைவும் ஒன்றிணைந்த நிலையில் இருக்கும். அதனால் அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு உபாசனையாக மாறுகிறது.

இந்த இறைநினைவோடு செயல் புரிவோரையே மந்திரம் “வஹ்னயஃ” என்று அழைக்கிறது. “வஹ்னி” என்பது முன்னேற்றுதல், நிறைவு நோக்கி எடுத்துச் செல்லுதல் என்ற பொருளைக் கொண்டது. இறைவனை நினைத்து செயல்படுகிறவர்கள் காரியங்களை பாதியில் கைவிடுவதில்லை; பொறுப்புணர்வுடனும் நிலைத்த முயற்சியுடனும் அவற்றை நிறைவு செய்கிறார்கள். இறைநினைவு அவர்களுக்கு உள்ளார்ந்த உறுதியையும் செயல் ஒழுக்கத்தையும் அளிக்கிறது. ஆகவே, உபாசனை என்பது செயலிலிருந்து விலகுவது அல்ல; மாறாக, செயல்களை இறைநினைவோடு நிறைவு செய்வதாகவே இம்மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

மந்திரத்தின் அடுத்த பகுதி “ஆ தேவான்” எனும் சொற்களின் மூலம் உபாசகரின் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியை விளக்குகிறது. இங்கு “தேவர்கள்” என்பது தனித்த தெய்வங்களை மட்டுமல்ல; ஒளி, கருணை, சத்தியம், அன்பு, தன்னடக்கம், ஞானம் போன்ற தெய்வீக குணங்களைக் குறிக்கிறது. உண்மையான உபாசகர் இந்த தெய்வீக பண்புகளை வெளியிலிருந்து எதிர்பார்ப்பதில்லை; அவற்றை தன் உள்ளத்தில் ஏற்று வளர்க்கிறான். இதுவே உண்மையான “தேவ ஆவாஹனம்” அல்லது தெய்வத்தை உள்ளத்தில் வரவேற்பதாக விளக்கப்படுகிறது.

இந்தத் தெய்வீக குண வளர்ச்சியின் இறுதி நோக்கம் “ஸோமபீதயே” என்ற சொல்லில் விளக்கப்படுகிறது. “சோமபானம்” என்பது வெளிப்புற பானத்தை அருந்துவதை அல்ல; முந்தைய மந்திரங்களில் கூறப்பட்டபடி, உயிரின் நுண்ணிய சார சக்தியான சோமத்தை பாதுகாத்து அதன் ஆன்மிகப் பயனை அனுபவிப்பதைக் குறிக்கிறது. இந்த சோம சக்தி மனிதனுக்கு உயிர் வலிமை, மனநிறைவு, அறிவொளி மற்றும் ஆன்மிக ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. ஆகவே சோமத்தைப் பாதுகாப்பதே உண்மையான இறை உபாசனையின் அடிப்படை வழியாக மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. இந்த சோம ரட்சிப்பின் மூலம் மனிதன் “சோம” எனப்படும் இறை உண்மையை அடையும் நிலைக்கு உயர்கிறான்.

எனவே, இந்த வேத மந்திரம் உண்மையான உபாசனை என்பது வெளிப்புறச் சடங்கு அல்ல; ஞானத்தை வாழ்க்கையின் ஆதாரமாகக் கொள்ளுதல், மனத்தை இறைநெறியில் நிலைநிறுத்துதல், செயல்களை இறைநினைவோடு செய்வது, அவற்றை முழுமையுடன் நிறைவு செய்தல், தெய்வீக குணங்களை உள்ளத்தில் வளர்த்தல் மற்றும் சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து அதன் ஆன்மிக ஆனந்தத்தை அனுபவித்தல் ஆகியவற்றால் நிறைந்த முழுமையான ஆன்மிக வாழ்வாகும் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கும் மகத்தான வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம், உண்மையான இறை உபாசனை என்பது வெளிப்புற சடங்குகளிலும் வாய்மொழித் துதிகளிலும் மட்டும் நிலைத்திருக்காது; ஞானம், மனஒழுக்கம், இறைநினைவு, தெய்வீக குண வளர்ச்சி மற்றும் சோம சக்தி ரட்சிப்பு ஆகியவற்றால் நிறைந்த முழுமையான வாழ்வியல் முறையாகும் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. உண்மையான உபாசகர், ஞானஒளியையே தனது வாழ்க்கையின் ஆதாரமாகக் கொண்டு, அறியாமை மற்றும் ஆசைகளால் அல்லாது விவேகமும் தெளிவும் கொண்டு வாழ்பவர் ஆவார். அவர் மனதை புலன்களின் அலைச்சலிலிருந்து விலக்கி, ஆத்ம தத்துவத்திலும் இறைநினைவிலும் நிலைநிறுத்த முயல்கிறார்; ஏனெனில் மனஒழுக்கமும் தியானமும் இல்லாமல் உபாசனை முழுமை பெறாது.

அதே நேரத்தில், இறைநினைவு வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்த ஒன்றல்ல; செயலும் இறைநினைவும் ஒன்றிணைந்து இருக்க வேண்டும் என்பதையும் இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. உண்மையான உபாசகர் தன் கடமைகள் அனைத்தையும் இறைவனின் நினைவோடு செய்து, எந்தக் காரியத்தையும் பாதியில் கைவிடாமல் முழுமையுடன் நிறைவு செய்கிறார். இந்த இறைநினைவே அவருக்கு உள்ளார்ந்த உறுதியையும் செயலாற்றும் ஒழுக்கத்தையும் அளிக்கிறது.

மேலும், “தேவான்” என்ற கருத்தின் மூலம், ஒளி, கருணை, சத்தியம், அன்பு, தன்னடக்கம் போன்ற தெய்வீக குணங்களை உள்ளத்தில் வளர்த்துக் கொள்வதே உண்மையான தேவ ஆவாஹனம் என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது. இத்தகைய தெய்வீக வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக, உயிரின் நுண்ணிய சார சக்தியான சோமத்தைப் பாதுகாத்து, அதனால் கிடைக்கும் உயிர் வலிமை, மனநிறைவு, அறிவொளி மற்றும் ஆன்மிக ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பதே “சோமபானம்” என விளக்கப்படுகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனிதனை வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்ளார்ந்த இறை அனுபவத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஞானத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, மனதை ஒழுங்குபடுத்தி, செயல்களை இறைநினைவோடு செய்து, தெய்வீக குணங்களை வளர்த்து, சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழ்வதே உண்மையான இறை உபாசனை என்பதைக் கூறும் ஆழ்ந்த ஆன்மிக மற்றும் வாழ்வியல் வழிகாட்டுதலாக இந்த மந்திரம் விளங்குகிறது.