स्वाहा यज्ञं कृणोतनेन्द्राय यज्वनो गृहे ।

तत्र देवाँ उप ह्वये ॥ १२ ॥

ஸ்வாஹா யஜ்ஞம் க்ருணோதநேந்த்ராய யஜ்வனோ க்ருஹே ।
தத்ர தேவான் உப ஹ்வயே ॥ 12 ॥

பொருள்:

स्वाहा ஸ்வாஹா – ஸ்வாஹா; முழுமையான அர்ப்பணிப்பு; சுயநலத் தியாக உணர்வு. வேத யாகங்களில் “ஸ்வாஹா” என்பது ஹவிஸை அக்னியில் அர்ப்பணிக்கும் போது உச்சரிக்கப்படும் புனிதச் சொல். ஆனால் இம்மந்திர விளக்கத்தில் இது வெறும் யாகச் சொல்லாக மட்டும் அல்லாமல், “ஸ்வ” (தன்) + “ஹா” (விடுதல் / துறத்தல்) என்ற அடிப்படையில் சுயநலத்தைத் துறந்து அர்ப்பணிப்புடன் வாழும் மனப்பான்மையை குறிக்கிறது. மனிதன் தனக்காக மட்டும் வாழாமல், பிறர்நலனும் இறைநெறியும் கருதி வாழ வேண்டும் என்பதே “ஸ்வாஹா” என்ற சொல்லின் உள்பொருள். இது யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் முதல் படியாகும்.

यज्ञम् யஜ்ஞம் – யாகம்; யஜ்ஞம்; தியாகமும் உபாசனையும் நிறைந்த வாழ்க்கை. “யஜ்ஞம்” என்பது வெறும் வேதக் கிரியையையோ, அக்னி காரியத்தையோ மட்டுமே குறிக்கவில்லை. இங்கு அது சுயநலத் தியாகம், பகிர்வு, இறைஉபாசனை மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை ஆகியவற்றின் ஒருமைப்பாட்டைக் குறிக்கிறது. முந்தைய மந்திரத்தில் வேண்டிய “ஹவிஃ” — அர்ப்பணிப்பு உணர்வு — இங்கு யஜ்ஞமாக வெளிப்படுகிறது. மனித வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனுக்கான அர்ப்பணிப்பாக மாறும் போது அதுவே உண்மையான யஜ்ஞம் ஆகிறது.

कृणोतन க்ருணோதந – செய்யுங்கள்; உருவாக்குங்கள்; நடைமுறைப்படுத்துங்கள். “க்ருணோதந” என்பது வெறும் கோட்பாட்டை ஏற்கச் சொல்லவில்லை; யஜ்ஞத்தை வாழ்வில் செயல்படுத்துங்கள் என்று கட்டளையிடுகிறது. தியாகம், பகிர்வு, இறைநினைவு ஆகியவை சிந்தனைகளாக மட்டும் இல்லாமல், வாழ்க்கையின் நடைமுறையாக அமைய வேண்டும் என்பதையே இச்சொல் வலியுறுத்துகிறது. யஜ்ஞ வாழ்க்கை பேசப்பட வேண்டியதல்ல; வாழப்பட வேண்டியது என்பதே இதன் உணர்வு.

इन्द्राय இந்த்ராய – இந்திரனுக்காக; பரம ஐஸ்வர்யமுடைய இறைவனை அடைவதற்காக. இங்கு “இந்த்ர” என்பது வானுலகத் தெய்வத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மந்திர விளக்கத்தின் படி, இது பரம ஐஸ்வர்யம், சக்தி மற்றும் ஆனந்தம் நிறைந்த பரம்பொருளை குறிக்கிறது. மனிதன் யஜ்ஞ வாழ்க்கையை வாழ்வது வெறும் சமூக நன்மைக்காக மட்டுமல்ல; அந்த பரமாத்மாவின் அருளையும் நெருக்கத்தையும் பெறுவதற்காகவும் ஆகும். எனவே “இந்த்ராய” என்பது இறைவனை அடையும் உயர்ந்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

यज्वनः யஜ்வனஃ – யஜ்ஞம் செய்பவர்; விதிப்படி உபாசனை புரிபவர்; தியாக வாழ்வை நடத்துபவர். சாஸ்திர விதிகளுக்கிணங்க யஜ்ஞம் செய்பவன் “யஜ்வா” அல்லது “யஜ்வன்” என அழைக்கப்படுகிறான். ஆனால் இங்கு அது வெறும் சடங்கு செய்பவனை மட்டுமல்ல, தன் வாழ்க்கையைத் தியாகம் மற்றும் இறைஉபாசனையின் பாதையில் நடத்துபவனை குறிக்கிறது. அவன் தினசரி வாழ்வையே யஜ்ஞமாக மாற்றுகிறான். அவன் செய்யும் சேவை, பகிர்வு, தர்மம் ஆகியவை அனைத்தும் இறைஅர்ப்பணிப்பாக மாறுகின்றன.

गृहे க்ருஹே – வீட்டில்; இல்லத்தில்; வாழ்க்கை நடைபெறும் இடத்தில். “க்ருஹே” என்பது வெறும் கட்டிடமாகிய வீட்டைக் குறிக்கவில்லை; மனித வாழ்க்கையின் இல்லற நிலையையே குறிக்கிறது. யஜ்ஞம் காட்டிலும் கோயிலிலும் மட்டும் நடக்க வேண்டியதல்ல; குடும்ப வாழ்க்கையிலும் தினசரி நடத்தையிலும் மலர வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. யஜ்ஞசீலனின் வீடு தர்மம், பகிர்வு மற்றும் இறைநினைவு நிலவும் புனிதத் தலமாக மாறுகிறது.

तत्र தத்ர – அங்கே; அந்த இடத்தில்; அத்தகைய இல்லத்தில். “தத்ர” என்பது யஜ்ஞ மனப்பான்மை நிலைபெற்ற வீட்டைக் குறிக்கிறது. சுயநலத்தை விடுத்து தியாக உணர்வோடு வாழும் இல்லத்தில் தனிப்பட்ட நலன் மட்டும் இல்லாமல், உயர்ந்த ஆன்மீகச் சூழலும் உருவாகிறது. இது யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் விளைவைக் குறிக்கும் சொல்.

देवान् தேவான் – தேவர்களை; தெய்வீக குணங்களை; ஒளிமிகு சக்திகளை. “தேவான்” என்பது வெளிப்புற தேவர்களை மட்டுமல்ல, மனித உள்ளத்தில் மலரும் தெய்வீக குணங்களையும் குறிக்கிறது. கருணை, சத்தியம், தியாகம், பகிர்வு, ஞானம், அன்பு ஆகியவை தேவர்களாகவே வேதத்தில் கருதப்படுகின்றன. யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கை வாழும் இல்லத்தில் இத்தகைய தெய்வீக பண்புகள் இயல்பாக வளர்கின்றன.

उप ह्वये உப ஹ்வயே – அழைக்கிறேன்; வரவேற்கிறேன்; அருகில் வருமாறு வேண்டுகிறேன். “உப ஹ்வயே” என்பது இறைவனின் அருள்மொழியாக இங்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. யஜ்ஞசீலனின் வீட்டில் இறைவன் தெய்வீக குணங்களை அழைக்கிறார் என்று மந்திரம் கூறுகிறது. இதன் பொருள், தியாகம் மற்றும் இறைஉபாசனை நிலவும் இல்லத்தில் தெய்வீக குணங்கள் தாமாகவே குடியிருக்கும் என்பதாகும். யஜ்ஞமுள்ள வாழ்க்கை தெய்வீகத்திற்கான அழைப்பாக மாறுகிறது.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமான தியாக வாழ்வாக மாற்றும் ஆழ்ந்த வேத உபதேசமாகும். வெளிப்படையாக இது யாகத்தைச் செய்யுமாறு கூறும் மந்திரமாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்மையான பொருள் மனிதனை சுயநல வாழ்க்கையிலிருந்து உயர்த்தி, இறைஅர்ப்பணிப்பு மற்றும் தெய்வீக பண்புகள் நிறைந்த வாழ்வுக்குத் திருப்புவதாகும். யஜ்ஞம் என்பது வெறும் அக்னிகாரியமோ சடங்கோ அல்ல; மனித வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனுக்காகவும் உலக நலனுக்காகவும் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஒரு வாழ்வியல் நெறி என்பதையே இம்மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

மந்திரம் “ஸ்வாஹா” என்ற புனிதச் சொல்லால் தொடங்குகிறது. வேத யாகங்களில் ஹவிஸை அக்னியில் அர்ப்பணிக்கும் போது உச்சரிக்கப்படும் இந்தச் சொல், இங்கு மிக ஆழமான உள்பொருளைக் கொண்டுள்ளது. “ஸ்வ” — தன்; “ஹா” — துறத்தல் என்ற அடிப்படையில், இது சுயநலத்தை விட்டுவிட்டு அர்ப்பணிப்புடன் வாழும் மனப்பான்மையை உணர்த்துகிறது. மனிதன் தனக்காக மட்டும் வாழாமல், பிறர்நலனையும் இறைநெறியையும் கருதி வாழ வேண்டும்; இதுவே யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் முதல் படி என மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

இதனுடன் இணைந்த “யஜ்ஞம்” என்ற சொல் வேதப் பார்வையில் வாழ்க்கையின் மையக் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. யஜ்ஞம் என்பது வெறும் வேதச் சடங்கு அல்ல; தியாகம், பகிர்வு, இறைஉபாசனை மற்றும் ஒழுக்கநெறி ஆகியவை ஒருங்கிணைந்த வாழ்வியல் ஆகும். முந்தைய மந்திரத்தில் வேண்டிய “ஹவிஃ” — அர்ப்பணிப்பு மனப்பான்மை — இங்கு செயல்படும் வாழ்க்கை முறையாக யஜ்ஞமாக வளர்கிறது. வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனுக்கான அர்ப்பணிப்பாக மாறும் போது அதுவே உண்மையான யஜ்ஞமாகிறது.

“க்ருணோதந” என்ற சொல் இந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையை நடைமுறையில் கொண்டு வருமாறு கட்டளையிடுகிறது. தியாகம், பகிர்வு, இறைநினைவு ஆகியவை வெறும் எண்ணங்களாக அல்லது கோட்பாடுகளாக இல்லாமல், குடும்ப வாழ்க்கையிலும் சமூக வாழ்விலும் செயல்பட வேண்டும் என்பதே இதன் உணர்வு. யஜ்ஞம் பேசப்பட வேண்டியதல்ல; வாழப்பட வேண்டிய வாழ்க்கை நெறி என மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

மந்திரம் இந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையை “இந்த்ராய” — பரம ஐஸ்வர்யமும் ஆனந்தமும் நிறைந்த பரம்பொருளை அடைவதற்காக செய்யுமாறு கூறுகிறது. இங்கு இந்திரன் ஒரு தனித் தெய்வமாக மட்டும் கருதப்படவில்லை; சக்தி, மகிமை மற்றும் இறையருள் நிறைந்த பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. மனிதன் யஜ்ஞ வாழ்க்கையை வாழ்வது வெறும் உலக நன்மைக்காக மட்டுமல்ல; இறைவனின் அருளுக்கும் நெருக்கத்திற்கும் தகுதியானவனாக வளர்வதற்காகவும் ஆகும். “யஜ்ஞேன யஜ்ஞமயஜந்த தேவாஃ” என்ற வேதவாக்கியத்தைப் போல, யஜ்ஞத்தின் மூலம் யஜ்ஞரூபமான இறைவனை உபாசிக்கும் வாழ்க்கையே இங்கு போதிக்கப்படுகிறது.

அடுத்து வரும் “யஜ்வனஃ க்ருஹே” என்ற பகுதி, யஜ்ஞம் கோயில் அல்லது யாகசாலைகளில் மட்டும் நடைபெற வேண்டியதல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது. சாஸ்திர விதிப்படி யஜ்ஞம் செய்பவன் “யஜ்வன்” எனப்படுகிறான்; ஆனால் இங்கு அது வாழ்க்கையையே தியாகம் மற்றும் இறைஉபாசனையாக மாற்றுபவனை குறிக்கிறது. அவனுடைய “க்ருஹம்” — வீடு — வெறும் வாழும் இடமாக அல்லாமல், தர்மம், பகிர்வு மற்றும் இறைநினைவு மலரும் புனிதத் தலமாக மாறுகிறது. குடும்ப வாழ்க்கை கூட யஜ்ஞமயமாக இருக்க முடியும் என்பதை இம்மந்திரம் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாக “தத்ர தேவான் உப ஹ்வயே” என்ற பகுதி மந்திரத்தின் ஆன்மீக உச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. “தத்ர” — அத்தகைய யஜ்ஞசீலனின் இல்லத்தில்; “தேவான்” — தேவர்களை, அதாவது தெய்வீக குணங்களை; “உப ஹ்வயே” — நான் அழைக்கிறேன் என்று இறைவன் கூறுகிறார். இதன் பொருள், யஜ்ஞ மனப்பான்மை நிறைந்த இல்லத்தில் தெய்வீக குணங்கள் தாமாகவே குடியிருக்கும் என்பதாகும். கருணை, சத்தியம், அன்பு, பகிர்வு, ஞானம், தியாகம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகள் அத்தகைய வீட்டில் இயல்பாக வளர்கின்றன. இறைவன் அங்கு தேவர்களை அழைக்கிறார் என்பதன் உட்பொருள், தியாகமும் உபாசனையும் நிறைந்த இல்லமே தெய்வீக வாழ்வின் மையமாக மாறுகிறது என்பதாகும்.

இதனால் இம்மந்திரத்தின் ஒருங்கிணைந்த கருத்து என்னவெனில்: சுயநலத்தைத் துறந்து யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையை நடத்துங்கள்; வாழ்க்கையை இறைவனுக்கான அர்ப்பணிப்பாக மாற்றுங்கள்; குடும்ப வாழ்க்கையையே தர்மம், தியாகம் மற்றும் உபாசனை நிறைந்த இல்லமாக ஆக்குங்கள்; அத்தகைய யஜ்ஞசீல வாழ்க்கையில் தெய்வீக குணங்கள் தாமாகவே வந்து குடியிருக்கும் என்பதே ஆகும். இவ்வாறு இம்மந்திரம் மனித இல்லத்தை தெய்வீக குணங்கள் தங்கும் யாகசாலையாக மாற்றும் உயர்ந்த வேத வாழ்க்கை நெறியை எடுத்துரைக்கிறது.

முடிவுரை

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை சுயநல மையமான அனுபவ வாழ்விலிருந்து உயர்த்தி, யஜ்ஞமயமான தியாக மற்றும் இறைஅர்ப்பணிப்பு வாழ்வாக மாற்றும் ஆழ்ந்த வேத உபதேசமாக விளங்குகிறது. இதில் “ஸ்வாஹா” என்பது வெறும் யாக உச்சரிப்பாக இல்லாமல், சுயநலத்தைத் துறந்து பிறர்நலனும் இறைநெறியும் கருதி வாழும் மனப்பான்மையை உணர்த்துகிறது. “யஜ்ஞம்” என்பது அக்னிகாரியத்தில் மட்டும் அடங்கியதல்ல; தியாகம், பகிர்வு, தர்மம் மற்றும் இறைஉபாசனை ஒன்றிணைந்த வாழ்க்கை முறையாக விளக்கப்படுகிறது. “க்ருணோதந” என்ற சொல்லின் மூலம் இத்தகைய யஜ்ஞ உணர்வு வெறும் சிந்தனையாக அல்லாமல், நடைமுறை வாழ்க்கையில் செயல்பட வேண்டிய கடமையாக வலியுறுத்தப்படுகிறது.

“இந்த்ராய” என்பது பரம ஐஸ்வர்யமும் ஆனந்தமும் நிறைந்த பரம்பொருளை அடைவதே யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கு என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. “யஜ்வனஃ” என்பது சடங்கு செய்பவனை மட்டுமல்ல, தன் வாழ்க்கையையே இறைஅர்ப்பணிப்பாக மாற்றும் உபாசகனைச் சுட்டுகிறது. அவனுடைய “க்ருஹம்” — இல்லம் — வெறும் குடியிருப்பிடமாக இல்லாமல், தர்மம், பகிர்வு மற்றும் இறைநினைவு மலரும் புனித வாழ்விடமாக மாறுகிறது. ஆகவே யஜ்ஞம் யாகசாலையில் மட்டும் அல்ல, இல்லற வாழ்க்கையிலும் மலர வேண்டும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் முக்கிய போதனையாகும்.

இம்மந்திரத்தின் உச்சமான கருத்து “தத்ர தேவான் உப ஹ்வயே” என்ற பகுதியில் வெளிப்படுகிறது. யஜ்ஞமயமான, தியாக உணர்வும் இறைஉபாசனையும் நிறைந்த இல்லத்தில் கருணை, அன்பு, சத்தியம், ஞானம், பகிர்வு போன்ற தெய்வீக குணங்கள் தாமாகவே குடியிருக்கும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. இறைவன் அத்தகைய இல்லத்தில் தேவர்களை அழைக்கிறார் என்பதன் பொருள், யஜ்ஞசீல வாழ்க்கையே தெய்வீகத்தின் இருப்பிடமாக மாறுகிறது என்பதாகும்.

ஆகவே இம்மந்திரம், சுயநலத்தைத் துறந்து வாழ்க்கையை யஜ்ஞமாக மாற்றி, இல்லற வாழ்வையே இறைஅர்ப்பணிப்பும் தெய்வீக குணங்களும் நிறைந்த புனித நிலையாக்குவோம்; அப்போதுதான் மனித வாழ்வு இறைநெருக்கமும் உயர்ந்த மனிதத்துவமும் கொண்ட அர்த்தமுள்ள வாழ்வாக மலரும் என்ற உயர்ந்த வேத வாழ்க்கை நெறியை எடுத்துரைக்கிறது.