अग्ने देवाँ इहा वह जज्ञानो वृक्तबर्हिषे ।

असि होता न ईड्यः ॥ ३ ॥

அக்னே தேவான் இஹா வஹ ஜஜ்ஞானோ வ்ருக்தபர்ஹிஷே ।
அஸி ஹோதா ந ஈட்யஃ ॥ ३ ॥

பொருள்:

अग्ने அக்னே – அக்னியே; முன்னேற்றம் அளிக்கும் இறைவனே; அக்ரணி பரம்பொருளே. இங்கு ‘அக்னே’ என்பது வெளிப்புற நெருப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனிதனின் முழுமையான முன்னேற்றத்திற்கும் ஆன்மீக உயர்விற்கும் காரணமான அக்ரணி இறைவனைச் சுட்டுகிறது. மனிதனை இருளிலிருந்து ஒளிக்குக் கொண்டு சென்று, உள்மாற்றத்திற்கும் தெய்வீக வளர்ச்சிக்கும் வழிகாட்டும் பரம்பொருளே இங்கு ‘அக்னி’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

देवान् தேவான் – தேவர்களை; தெய்வீக குணங்களை; உயர்ந்த மனப்பாங்குகளை. இங்கு ‘தேவான்’ என்பது வெளிப்புற தேவர்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனிதனின் உள்ளத்தில் வளர வேண்டிய கருணை, சத்தியம், தன்னடக்கம், பக்தி, ஞானம் போன்ற தெய்வீக குணங்களைக் குறிக்கிறது. இறைவனின் அருளால் இத்தகைய உயர்ந்த குணங்கள் மனித வாழ்க்கையில் தோன்றுகின்றன.

इह இஹ – இங்கு; இந்த வாழ்க்கையில்; இவ்வுலக வாழ்வில். இச்சொல் ஆன்மீக உயர்வு மரணத்திற்குப் பின் கிடைக்க வேண்டிய ஒன்றாக மட்டும் அல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது. மனிதன் வாழும் இவ்வாழ்க்கையிலேயே தெய்வீக குணங்களை வளர்த்து உயர வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

वह வஹ – கொண்டு வா; பெற்றுத்தா; அருள்வாயாக. இச்சொல் இறைவனிடம் செய்யப்படும் வேண்டுதலாகும். மனிதன் தன் முயற்சியுடன் கூட, தெய்வீக குணங்கள் முழுமையாக மலர இறையருள் அவசியம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. ஆகவே பக்தன், “என்னுள் இக்குணங்களை வளர்த்தருள்வாயாக” என்று இறைவனை நாடுகிறான்.

जज्ञानः ஜஜ்ஞானஃ – வெளிப்படுபவன்; தோன்றுபவன்; பிரகாசிப்பவன். இச்சொல் இறைவனின் உள்பிரகாசத்தைச் சுட்டுகிறது. இறைவன் மனித இதயத்தில் வெளிப்படும் போது, அங்கு இருள் நீங்கி ஒளி பரவுகிறது. இறைஒளி தோன்றும் இடத்தில் அசுரவாசனைகள் நிலைக்க முடியாது. இதனால் தெய்வீக குணங்கள் இயல்பாக வளரத் தொடங்குகின்றன.

वृक्तबर्हिषे வ்ருக்தபர்ஹிஷே – வாசனைகள் அகற்றப்பட்ட இதயமுடைய வனுக்கு; சுத்தமடைந்த உள்ளத்திற்காக. ‘வ்ருக்த’ என்பது நீக்கப்பட்ட, அகற்றப்பட்ட; ‘பர்ஹிஸ்’ என்பது விரிக்கப்பட்ட புனித ஆசனம் அல்லது உள் வெளி. இங்கு இது வாசனைகள், காமம் மற்றும் அசுத்த எண்ணங்கள் நீக்கப்பட்ட இதயத்தைச் சுட்டுகிறது. அத்தகைய சுத்தமான இதயமே தெய்வீக குணங்களின் விதைகள் விதைக்கத் தகுந்த வளமான நிலமாகிறது. இல்லையெனில் பழைய வாசனைகள் மீண்டும் வளரக்கூடிய அபாயம் உண்டு.

असि அஸி – நீயே இருக்கிறாய்; நீயே ஆவாய். இச்சொல் இறைவனின் செயற்பாட்டு உண்மையை வலியுறுத்துகிறது. மனிதனை உயர்த்துவதும், தெய்வீக குணங்களை அளிப்பதும் இறைவனின் அருளாலேயே சாத்தியம் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது.

होता ஹோதா – ஹோதா; அழைப்பவன்; நற்குணங்களை அளிப்பவன். இங்கு ‘ஹோதா’ என்பது யாகத்தில் ஹவிஸ் அர்ப்பணிப்பவரை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் நற்குணங்களை அழைத்து வருபவராகவும், நல்லவற்றை அளிப்பவராகவும் இறைவனை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் வாழ்க்கைப் பாதையில் முன்னேறுவதற்கு தேவையான உள்சக்தியும் நற்குணங்களும் இறையருளால் கிடைக்கின்றன.

नः நஃ – எங்களுக்கு; நமக்கு. இச்சொல் பக்தனின் பணிவான வேண்டுதலை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் ஒருவருக்கே அல்ல; அனைத்து உயிர் களுக்கும் அருள்புரியும் பொதுவான ஆதாரமாக இருப்பதை இது உணர்த்துகிறது.

ईड्यः ஈட்யஃ – ஸ்துதிக்கத் தகுந்தவர்; போற்றத்தக்கவர்; வணங்கத்தக்கவர். இம்மந்திரத்தின் நிறைவு கருத்து இச்சொல்லில் அடங்கியுள்ளது. இறைவனே மனித வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்கும் ஸ்துதியிற்குரியவரும் ஆவார். அவரை அடையவே மனிதன் அவரது குணங்களைத் தியானிக்கிறான். இறைவன் இதயத்தில் வெளிப்படும் போது, காமம் மற்றும் அசுரவாசனைகள் அழிந்து, தெய்வீக குணங்கள் மலர்கின்றன. ஆகவே இறைவனைப் போற்றியும் தியானித்தும் வாழ்வதே ஆன்மீக வளர்ச்சியின் உண்மையான பாதையாகும்.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மீக மாற்றத்திற்கான அடிப்படை உண்மையை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதனை முழுமையான முன்னேற்றத்திற்கும் உயர்ந்த வாழ்விற்கும் வழிநடத்தும் அக்ரணி இறைவனே வாழ்க்கையின் மையமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் முதன்மைச் செய்தியாகும். இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெளிப்புற நெருப்பல்ல; அறியாமை என்னும் இருளை அகற்றி, மனிதனை உள்மாற்றத்திற்கும் தெய்வீக வளர்ச்சிக்கும் இட்டுச் செல்லும் பரம்பொருளின் ஒளிசக்தியாக விளங்குகிறது. ஆகவே பக்தன், இவ்வாழ்க்கையிலேயே தன்னுடைய உள்ளத்தை பரிசுத்தப்படுத்தி, தெய்வீக குணங்களைப் பெற இறைவனை வேண்டுகிறான்.

மந்திரத்தில் கூறப்படும் ‘தேவான்’ என்பது வெளிப்புற தேவர்களை மட்டுமல்ல; மனித உள்ளத்தில் மலர வேண்டிய கருணை, சத்தியம், தன்னடக்கம், பக்தி, ஞானம் போன்ற உயர்ந்த தெய்வீக குணங்களைக் குறிக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வு, வெளிப்புற செல்வச் சேர்க்கையில் அல்ல; உள்ளார்ந்த குணநலன்களின் வளர்ச்சியில்தான் உள்ளது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. இக்குணங்கள் தானாக உருவாகிவிடுவதில்லை; இறையருளும் விழிப்புணர்வும் இணையும் போது அவை வாழ்க்கையில் வேரூன்றுகின்றன.

‘இஹ’ என்ற சொல் இந்த ஆன்மீக வளர்ச்சி மரணத்திற்குப் பின் எதிர்பார்க்கப்படும் ஒன்றல்ல என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் வாழும் இந்த வாழ்க்கையிலேயே இதயத்தைப் பரிசுத்தப்படுத்தி தெய்வீக நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதே வேதத்தின் அழைப்பு. அதற்காக பக்தன் “வஹ”—என்னுள் இக்குணங்களை அருள்வாயாக—என்று இறைவனை நாடுகிறான். மனித முயற்சி அவசியமானதாயினும், தெய்வீக குணங்கள் முழுமையாக மலர இறையருள் தேவை என்பதை இம்மந்திரம் தெளிவுபடுத்துகிறது.

இதனுடன், ‘வ்ருக்தபர்ஹிஷே’ என்ற சொல் மிக ஆழமான உளவியல் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. வாசனைகள், காமம், அசுத்த எண்ணங்கள் மற்றும் ஆசைகளால் நிரம்பிய இதயம் தெய்வீக வளர்ச்சிக்கு இடமளிக்காது. ஆகவே முதலில் இதயம் சுத்தமாக வேண்டும். வாசனைகள் அகற்றப்பட்ட இதயம் ஒரு வளமான நிலம்போல் தெய்வீக விதைகளை ஏற்கத் தயாராகிறது. ஆனால் அந்த வெற்றிடத்தில் நற்குணங்கள் விதைக்கப் படாவிட்டால், பழைய வாசனைகள் மீண்டும் வளரக்கூடிய அபாயம் இருப்பதையும் மந்திரம் உணர்த்துகிறது. எனவே ஆன்மீக வாழ்க்கை வெறும் தீமைகளை அகற்றுவதில் முடிவதில்லை; அவற்றின் இடத்தில் நற்குணங்களை வளர்ப்பதிலும் அதன் நிறைவு இருக்கிறது.

ஜஜ்ஞானஃ’ என்ற சொல் இறைவனின் உள்பிரகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறது. இறைவன் இதயத்தில் வெளிப்படும் போது, அங்கு இருள் நிலைக்காது. அசுரவாசனைகள், காமம், அறியாமை போன்றவை ஒளி தோன்றும் இடத்தில் இயல்பாகவே அழிகின்றன. அதுபோல, மனித இதயத்தில் இறைஒளி பிரகாசித்தால், அசுர உணர்வுகள் அழிந்து, தெய்வீக குணங்கள் நிச்சயமாக மலரத் தொடங்கும்.

மந்திரம் இறைவனை ‘ஹோதா’ என்று அழைப்பதன் மூலம், அவர் நற்குணங்களை அழைத்து வருபவரும் மனிதனை உயர்வின் பாதையில் நடத்துபவருமாக இருப்பதைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் தனியாக வாழ்க்கைப் பாதையில் முன்னேறுவதில்லை; இறையருளே அவனுக்குத் தேவையான உள்சக்தி, வழிநடத்தல் மற்றும் நன்மைகளை அளிக்கிறது. அதனால் பக்தன் “நஃ”—எங்களுக்கு—என்று பணிவோடு வேண்டுகிறான்; இறைவன் அனைவருக்கும் பொதுவான அருளாதாரமென்பதை உணர்கிறான்.

இறுதியில் ‘ஈட்யஃ’ என்ற சொல் மந்திரத்தின் உச்ச உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவனே வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்கும், ஸ்துதிக்கத் தகுந்தவரும் ஆவார். மனிதன் அவரை அடையவே அவரது குணங்களைத் தியானிக்கிறான். இறைவனை இலக்காக ஏற்ற வாழ்க்கை, வெளிப்புற வெற்றியைவிட ஆழமான உள்நிறைவை அளிக்கிறது. இறைவன் இதயத்தில் வெளிப்படும் போது, அசுரவாசனைகள் அழிந்து, கருணை, பக்தி, ஞானம், அமைதி போன்ற தெய்வீக குணங்கள் வளர்கின்றன.

எனவே இம்மந்திரம் முழுமையாகக் கூறுவது என்னவெனில், மனிதன் தன் இதயத்தை வாசனைகளிலிருந்து சுத்தப்படுத்தி, இவ்வாழ்க்கையிலேயே தெய்வீக குணங்களைப் பெற இறைவனை நாட வேண்டும். மனித முன்னேற்றத்தின் அக்ரணி இறைவனே நற்குணங்களை அளிக்கும் ஹோதாவும், வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்குமான ஈட்யனும் ஆவார். இறைவன் இதயத்தில் வெளிப்படும் போது அசுர இருள் அழிந்து, தெய்வீக ஒளி பரவி, மனித வாழ்க்கை உண்மையான ஆன்மீக உயர்வையும் பரிசுத்த நிறைவையும் அடைகிறது என்பதே இம்மந்திரம் வழங்கும் ஆழ்ந்த வேதப் போதனையாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான முன்னேற்றம் வெளிப்புற சாதனைகளில் அல்ல, இதயத்தின் பரிசுத்தத்திலும் தெய்வீக குணங்களின் வளர்ச்சியிலும் இருக்கிறது என்பதை ஆழமாக உணர்த்துகிறது. அக்ரணி இறைவன் மனிதனை இருளிலிருந்து ஒளிக்குக் கொண்டு செல்லும் ஆன்மீக வழிகாட்டியாக இருந்து, வாசனைகள் நீக்கப்பட்ட புனித இதயத்தில் கருணை, சத்தியம், பக்தி, ஞானம் போன்ற தெய்வீக குணங்களை மலரச்செய்கிறார். மனிதன் இவ்வாழ்க்கையிலேயே தன் உள்ளத்தைச் சுத்தப்படுத்தி இறையருளை நாடும்போது, அசுரவாசனைகள் மற்றும் காமமூலமான இருள் இறைஒளியின் முன் அழிந்து விடுகின்றன. நற்குணங்களை அளிக்கும் ஹோதாவாகவும், வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்காகவும், ஸ்துதிக்கத் தகுந்தவராகவும் விளங்கும் இறைவனையே மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் மையமாக ஏற்று அவரது குணங்களைத் தியானித்து வாழ வேண்டும். இவ்வாறு இறைவன் இதயத்தில் வெளிப்படும் போது, வாழ்க்கை தெய்வீக ஒளியால் நிரம்பி, உண்மையான ஆன்மீக உயர்வு, உள்நிறைவு மற்றும் பரிசுத்தமான வாழ்வை அடைகிறது என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த சாரமாகும்.