यो अग्निं देववीतये हविष्माँ आविवासति ।

तस्मै पावक मृळय ॥ ९ ॥

யோ அக்னிம் தேவவீதயே ஹவிஷ்மான் ஆவிவாஸதி ।
தஸ்மை பாவக ம்ருளய ॥ 9 ॥

பொருள்:

यः யஃ – எவன், யார், எவரோ அவர். இந்த மந்திரம் குறிப்பிட்ட ஒருவரை மட்டும் அல்லாது, இறைநெறியில் நடக்க விரும்பும் ஒவ்வொரு உபாஸகரை யும் நோக்கிக் கூறப்படுகிறது. யார் உண்மையான இறை வழிபாட்டை மேற்கொள்கிறாரோ, அவரைப் பற்றியே மந்திரம் பேசுகிறது.

अग्निम् அக்னிம் – அக்னியை, முன்னே நடத்துபவரை, மகாதேவனை, இறைவனை. இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெறும் புற நெருப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. எல்லா தெய்வீக குணங்களுக்கும் முன்னோடியாக இருந்து, உயிர்களை உயர்வின் பாதையில் நடத்தும் பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. ‘அக்ரணி’—முன்னே நடத்துபவன் என்ற பொருள் இதில் அடங்கியுள்ளது. தேவர்களுக்கு தேவத்துவத்தை அளிப்பவர் மகாதேவன்; ஆகவே இறைவன் ‘அக்னி’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

देववीतये தேவவீதயே – தெய்வீக குணங்களை அடைவதற்காக; தேவத்துவத்தைப் பெறுவதற்காக. ‘தேவவீதி’ என்பது தெய்வீக நிலை அல்லது தெய்வ குணங்களை அடையும் பாதையைக் குறிக்கிறது. இறை உபாஸனையின் நோக்கம் வெறும் உலக நலன் அல்ல; கருணை, சத்தியம், தியாகம், ஒழுக்கம், ஞானம் போன்ற தெய்வீக குணங்களைப் பெறுவதாகும்.

हविष्मान् ஹவிஷ்மான் – ஹவியுடன் இருப்பவன்; தானம், தியாகம், யஜ்ஞ மனப்பான்மை கொண்டவன். ‘ஹவிஸ்’ என்பது அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருள். ‘ஹவிஷ்மான்’ என்பது வெறும் யாகப் பொருள் உடையவன் அல்ல; தானம், பகிர்வு, தியாகம் ஆகிய மனப்பான்மையுடன் வாழ்பவன். ‘हु दानादनयोः’ (ஹு தானாதனயோஃ) என்ற தாது பொருள்படி, தானம் செய்து, அளவோடு அனுபவித்து வாழ்வதே உண்மையான யஜ்ஞ வாழ்க்கை. இயற்கை இன்பங்களில் சிக்காமல், தியாக உணர்வோடு பொருட்களைப் பயன்படுத்துகிறவன் ‘ஹவிஷ்மான்’.

आविवासति ஆவிவாஸதி – அணுகி உபாஸனை செய்கிறான்; தொடர்ந்து சேவிக்கிறான்; பக்தியுடன் தங்குகிறான். இது வெறும் ஒரு நேர பூஜையை மட்டும் குறிக்கவில்லை. இறைவனை இடையறாது நினைத்து, அன்புடனும் பக்தியுடனும் சேவித்து வாழ்வதே ‘ஆவிவாஸதி’ என்பதன் ஆழமான பொருள். உபாஸனை வாழ்க்கையின் ஒரு நிகழ்ச்சி அல்ல; வாழ்வின் நிலையான திசையாக இருக்க வேண்டும்.

तस्मै தஸ்மை – அவனுக்கு, அந்த உபாஸகருக்கு. யார் இறைவனை உண்மையுடன் உபாஸனை செய்கிறாரோ, அந்த பக்தனுக்காக இறை அருள் செயல்படுகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது.

पावक பாவக – பரிசுத்தப்படுத்துபவனே! தூய்மையாக்குபவனே! இறைவன் ‘பாவக’—தூய்மைப்படுத்துபவன். அவர் உபாஸகரின் வாழ்க்கையில் இருக்கும் அறியாமை, தீய குணங்கள், மனஅசுத்தங்கள் ஆகியவற்றை அகற்றி, அவனை உள்ளும் புறமும் பரிசுத்தமாக்குகிறார். இறை உபாஸனையே பாவங்களை நீக்கி நற்குணங்களை வளர்க்கும் சக்தியாகும்.

मृळय ம்ருளய – அருள் புரிவாயாக; சுகமளிப்பாயாக; வாழ்க்கையை நன்மையாக்குவாயாக. இது இறைவனை நோக்கிய பிரார்த்தனை. “எங்கள் வாழ்க்கையை நலமுடனும் கல்யாணமுடனும் அமைத்தருள்வாயாக” என்ற வேண்டுகோள் இதில் அடங்கியுள்ளது. இறை அருள் வாழ்க்கையை வெறும் துன்பமற்றதாக்குவது மட்டும் அல்ல; அதை கல்யாணமயமாக, ஆனந்தமிக்கதாக மாற்றுகிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் இறைவனின் பரிசுத்த சக்தியையும், அவரை உபாஸனை செய்வதன் மூலம் மனிதன் எவ்வாறு தெய்வீக குணங்களை அடைந்து கல்யாணமயமான வாழ்க்கையைப் பெறுகிறான் என்பதையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த மந்திரத்தில், இறைவன் முதலில் “அக்னி” என அழைக்கப்படுகிறார். இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெறும் யாக நெருப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை; எல்லா தெய்வீக குணங்களுக்கும் முன்னோடியாக இருந்து, உயிர்களை உயர்வின் பாதையில் நடத்தும் பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. ‘அக்ரணி’—முன்னே நடத்துபவன் என்ற பொருளில், இறைவன் மனிதனை அறியாமையிலிருந்து அறிவிற்கும், பலவீனத்திலிருந்து ஆற்றலுக்கும், சாதாரண நிலையிலிருந்து உயர்ந்த ஆன்மிக நிலைக்கும் வழிநடத்துகிறார். தேவர்களுக்கு தேவத்துவத்தை அளிக்கும் மகாதேவனாக அவர் விளங்குவதால், ‘அக்னி’ என்ற திருநாமம் அவருக்குப் பொருந்துகிறது.

இந்த மந்திரம் இறை உபாஸனையின் நோக்கத்தையும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. அது “தேவவீதயே”—தெய்வீக குணங்களை அடைவதற்காக என்று கூறுகிறது. மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம் வெறும் பொருளாதார வசதிகள் அல்லது இன்பங்களைப் பெறுவது மட்டும் அல்ல; கருணை, சத்தியம், தியாகம், தன்னடக்கம், ஒழுக்கம், ஞானம் போன்ற தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டு தேவத்துவ நிலையை நோக்கிச் செல்லுவதாகும். ஆகவே இறை உபாஸனை என்பது உலகப் பலன்களுக்காக மட்டுமே செய்யப்படும் செயலல்ல; மனிதனை உள்ளிருந்து மாற்றி உயர்த்தும் ஆன்மிகப் பயிற்சியாகும்.

இந்த உபாஸனையைச் செய்பவன் “ஹவிஷ்மான்” எனப்படுகிறான். ‘ஹவிஸ்’ என்பது யஜ்ஞத்தில் அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருளைக் குறித்தாலும், இங்கு அது தியாகம் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த வாழ்க்கையை உணர்த்துகிறது. ‘हु दानादनयोः’’ (ஹு தானாதனயோஃ)  என்ற தாது விளக்கத்தின் அடிப்படையில், தானம் செய்து, பகிர்ந்து கொண்டு, அளவோடு அனுபவித்து வாழ்வதே உண்மையான யஜ்ஞ மனப்பான்மை ஆகும். எனவே ‘ஹவிஷ்மான்’ என்பது வெறும் யாகப் பொருள் கொண்டவன் அல்ல; இயற்கை இன்பங்களில் பற்றுண்டாகாமல், தியாக உணர்வோடும் ஒழுக்கத்தோடும் வாழ்பவன். பொருள்களை அனுபவிக்கும் போதும் அவற்றில் அடிமையாகாமல், அவற்றை இறைவனின் அருளாகக் கருதி பயன்படுத்துகிறவன் தான் உண்மையான உபாஸகர்.

மந்திரத்தில் வரும் “ஆவிவாஸதி” என்ற சொல் இறை உபாஸனையின் தொடர்ச்சியான இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவனை ஒருசில நேரங்களில் மட்டும் நினைப்பது அல்ல; அவரை எப்போதும் அணுகி, அன்போடும் பக்தியோடும் வாழ்வதே உண்மையான உபாஸனை. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலும் இறை நினைவோடும் தர்ம உணர்வோடும் நடைபெறும்போது, மனித வாழ்க்கையே ஒரு யஜ்ஞமாக மாறுகிறது.

இவ்வாறு பக்தியுடனும் தியாக மனப்பான்மையுடனும் இறைவனை அணுகுகிற உபாஸகரை நோக்கி மந்திரம் ஒரு பிரார்த்தனையை முன்வைக்கிறது: “தஸ்மை பாவக ம்ருளய”—அந்த பக்தனுக்கு, ஓ பரிசுத்தப்படுத்துபவனே, அருள் புரிவாயாக! இங்கு இறைவன் “பாவக”—தூய்மையாக்குபவன் எனப் போற்றப்படுகிறார். அவர் உபாஸகரின் வாழ்க்கையில் இருக்கும் அறியாமை, மனஅசுத்தம், தீய பழக்கங்கள், குற்றவுணர்வுகள் மற்றும் பலவீனங்களை அகற்றி, அவனை உள்ளும் புறமும் பரிசுத்தமாக்குகிறார். பாவங்களை அழித்து நற்குணங்களை வளர்க்கும் சக்தி இறை உபாஸனையிலேயே உள்ளது.

அதன் பலனாக இறைவன் “ம்ருளய”—வாழ்க்கையை நன்மையுடனும் சுகத்துடனும் கல்யாணமயமாகவும் ஆக்குபவர் என மந்திரம் கூறுகிறது. இறை அருள் வெறும் துன்ப நிவாரணமாக மட்டும் இல்லாமல், மனிதனின் வாழ்க்கையை அமைதி, ஆனந்தம், உயர்ந்த நோக்கம் மற்றும் ஆன்மிக நிறைவு நிறைந்ததாக மாற்றுகிறது.

எனவே இந்த மந்திரம் மனிதனின் உண்மையான உயர்வு இறைவனை உபாஸனை செய்வதிலேயே இருப்பதை போதிக்கிறது. இறைவன் அக்னியாக முன்னே நடத்துபவர், பாவகனாக பரிசுத்தப்படுத்துபவர்; அவரை ஹவிஷ்மானாக—தியாகம், தானம், பகிர்வு மற்றும் யஜ்ஞ மனப்பான்மையுடன்—உபாஸனை செய்பவன் தெய்வீக குணங்களை அடைந்து, இறை அருளால் நன்மை, சுகம், பரிசுத்தம் மற்றும் கல்யாணம் நிறைந்த வாழ்க்கையை அடைகிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த வாழ்வியல் மற்றும் ஆன்மிகப் போதனையாகும்.

முடிவுரை :

இந்த மந்திரம் இறைவன் ‘அக்னி’ என அனைத்து தெய்வீக குணங்களுக்கும் முன்னோடியாக இருந்து உயிர்களை உயர்வின் பாதையில் நடத்துபவரும், ‘பாவக’ என உபாஸகரின் வாழ்க்கையை உள்ளும் புறமும் பரிசுத்தப்படுத்துபவரும் ஆவார் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் வெறும் உலக இன்பங்களை அடைவது அல்ல; ‘தேவவீதயே’—கருணை, சத்தியம், தியாகம், ஒழுக்கம், ஞானம் போன்ற தெய்வீக குணங்களைப் பெற்று தேவத்துவ நிலையை நோக்கி உயர்வதே ஆகும். இதனை அடைவதற்கான வழி ‘ஹவிஷ்மான்’ ஆக—தானம், பகிர்வு, தியாகம் மற்றும் யஜ்ஞ மனப்பான்மையுடன் வாழ்ந்து, இயற்கை இன்பங்களில் பற்றில்லாமல் இறைவனை இடையறாது உபாஸனை செய்வதிலேயே உள்ளது. இத்தகைய தொடர்ச்சியான இறைநினைவும் தர்மமயமான வாழ்க்கையும் மனிதனை அறியாமை, மனஅசுத்தம் மற்றும் தீய குணங்களிலிருந்து விடுவித்து, இறை அருளால் நன்மை, சுகம், அமைதி மற்றும் கல்யாணம் நிறைந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்துகின்றன. ஆகவே இறை உபாஸனை என்பது வெறும் சடங்கு அல்ல; மனிதனை பரிசுத்தப்படுத்தி தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்த உயர்ந்த ஆன்மிக வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு செல்லும் முழுமையான வாழ்வியல் நெறியாகும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த போதனையாகும