अग्निं दूतं वृणीमहे होतारं विश्ववेदसम् ।

अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम् ॥ १ ॥

அக்நிம் தூதம் வ்ருணீமஹே ஹோதாரம் விஶ்வவேதஸம் ।
அஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய ஸுக்ரதும் ॥ 1 ॥

பொருள்:

अग्निम् அக்நிம் – அக்னியை; முன்னேற்றம் அளிப்பவரை; அக்ரணி இறைவனை. இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெறும் பௌதிக நெருப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனிதனை உயர்வின் பாதையில் நடத்தும், உள்இருளை அகற்றி முன்னேற்றம் அளிக்கும் தெய்வீக சக்தியைக் குறிக்கிறது. ‘அக்னி’ என்பது “அக்ரணி” — முன்னின்று வழிநடத்துபவன் — என்ற கருத்தையும் தருகிறது. மனிதன் வாழ்க்கையில் பல தேர்வுகளுக்கு முன் நிற்கும் போது, உண்மையான உயர்வைத் தரும் பரம்பொருளையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதே இச்சொல்லின் உள்ளார்ந்த உணர்வு.

दूतम् தூதம் – தூதன்; இணைப்பவன்; சுத்திகரிப்பவன்.‘தூதம்’ என்பது செய்தியை எடுத்துச் செல்லும் ஒருவனை மட்டுமல்ல; மனிதனையும் இறைவனையும் இணைக்கும் தெய்வீக சக்தியையும் குறிக்கிறது. விளக்க உரையின் படி, இறைவன் தவத்தின் அக்னியில் மனிதனுடைய மலம், குற்றவாசனை மற்றும் அசுத்தங்களைச் சுட்டெரித்து சுத்தப்படுத்துபவர். ஆகவே அவர் ஆன்மாவை உயர்த்தும் தெய்வீக தூதராகக் கருதப்படுகிறார்.

वृणीमहे வ்ருணீமஹே – நாம் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்; வரிக்கிறோம்; ஏற்றுக்கொள்கிறோம். இச்சொல் மனிதனுடைய சுயத் தேர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. வாழ்க்கையில் இயற்கை ஆசைகள் மற்றும் இறைநெறி ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையில் மனிதன் நிற்கும் போது, மேதாவி மனிதன் இறைவனையே தன் இலக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். இது வெறும் நம்பிக்கையல்ல; விழிப்புணர்வுடன் செய்யப்படும் ஆன்மீகத் தீர்மானமாகும்.

होतारम् ஹோதாரம் – ஹோதா; அர்ப்பணிப்பை ஏற்றுக்கொள்வவன்; தேவையானவற்றை அளிப்பவன். இங்கு ‘ஹோதாரம்’ என்பது யாகத்தில் ஹவிஸ் ஏற்றுக் கொள்பவராக மட்டுமல்ல, மனித வாழ்க்கைக்கு தேவையான பொருள்களையும் அருளையும் அளிப்பவராகவும் விளக்கப்படுகிறது. மனிதனுடைய உடல், உணவு, அறிவு, பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கு ஆதாரமாக இருப்பவர் இறைவனே என்பதே இதன் கருத்து.

विश्ववेदसम् விஶ்வவேதஸம் – அனைத்தையும் அறிந்தவன்; சகல செல்வங்களின் அதிபதி. ‘விஶ்வ’ என்பது அனைத்தும்; ‘வேதஸ்’ என்பது அறிவும் செல்வமும். ஆகவே ‘விஶ்வவேதஸம்’ என்பது உலகிலுள்ள அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் அறிவிற்கும் உரிய ஆண்டவனைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் தனக்குச் சொந்தம் என்று நினைப்பவை கூட உண்மையில் இறைவனின் அருளால் கிடைத்தவையே என்பதை இச்சொல் நினைவூட்டுகிறது.

अस्य அஸ்ய – இந்த; இவ்வாழ்க்கையின்; எனது. இச்சொல் வாழ்க்கையை ஒரு தனிப்பட்ட ஆன்மீகப் பொறுப்பாகக் காட்டுகிறது. மனிதன் வாழும் இந்த வாழ்க்கை வெறும் உடல் இருப்பல்ல; அர்த்தமுள்ள யாகமாகக் கருதப்பட வேண்டிய புனிதப் பயணமாகும்.

यज्ञस्य யஜ்ஞஸ்ய – யஜ்ஞத்தின்; வேள்வியின்; அர்ப்பணிப்பான வாழ்க்கையின். இங்கு ‘யஜ்ஞம்’ என்பது வெளிப்புற வேள்வியை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனித வாழ்க்கையே ஒரு யஜ்ஞம் என்ற வேதப் பார்வை இச்சொல்லில் வெளிப்படுகிறது. கடமை, தியாகம், சேவை மற்றும் இறைநினைவு நிறைந்த வாழ்வே உண்மையான வாழ்க்கை-யஜ்ஞமாகும்.

सुक्रतुम् ஸுக்ரதும் – சிறந்த செயற்பாட்டாளர்; உயர்ந்த கர்த்தா; நற்காரியங்களை நடத்துபவன். இம்மந்திரத்தின் நிறைவு கருத்து இச்சொல்லில் உள்ளது. ‘ஸுக்ரது’ என்பது நல்ல திட்டமிடல் மற்றும் உயர்ந்த செயற்பாட்டு திறன் கொண்டவரை குறிக்கிறது. மனித வாழ்க்கை யஜ்ஞமாகச் செழித்து நடைபெறுவதற்கு இறைவனின் அருளும் வழிநடத்தலும் அவசியம். இறைஅருளின்றி வாழ்க்கை யஜ்ஞமயமாக இருக்க முடியாது என்பதே இச்சொல்லின் ஆழ்ந்த உண்மை.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மீக நோக்கத்தையும், அதனை வழிநடத்தும் இறைசக்தியின் அவசியத்தையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் உலகில் பல தேர்வுகளுக்கும் ஈர்ப்புகளுக்கும் மத்தியில் வாழ்கிறான். இயற்கை ஆசைகள், புலனின்பங்கள் மற்றும் தற்காலிக இன்பங்கள் ஒரு பக்கம் அழைக்கின்றன; மறுபக்கம் நிலையான உயர்வையும் பரிசுத்தத்தையும் தரும் இறைநெறி அழைக்கிறது. இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் நின்று, மேதாவியான மனிதன் உண்மையான முன்னேற்றத்தையும் நித்திய நலனையும் தரும் பரம்பொருளையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதே “அக்நிம் வ்ருணீமஹே” என்ற மந்திரத்தின் அடிப்படைச் செய்தியாகும். இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெறும் வெளிப்புற நெருப்பல்ல; மனிதனை இருளிலிருந்து ஒளிக்குக் கொண்டு செல்லும் அக்ரணி தெய்வீக சக்தியாக விளங்குகிறது.

அக்னி “தூதம்” என அழைக்கப்படுவது, அவர் மனிதனையும் இறைவனையும் இணைக்கும் தெய்வீக பாலமாக இருப்பதாலேயே ஆகும். இறைவன் தொலைவில் இருந்து பார்க்கும் சாட்சி மட்டுமல்ல; மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையில் செயற்பட்டு அவனை சுத்திகரிக்கும் அருள்சக்தியாகவும் இருக்கிறார். தவம், ஒழுக்கம் மற்றும் உள்சுத்தி ஆகியவற்றின் அக்னியில் மனிதனுடைய மலம், குற்றவாசனை மற்றும் அறியாமை எரிந்து அகலும்போது, ஆன்மா தனது இயல்பான பரிசுத்தத்தை அடைகிறது. ஆகவே இறைவன் வெறும் வழிகாட்டி அல்ல; மனிதனை மாற்றி உயர்த்தும் சுத்திகரிப்பவனாகவும் திகழ்கிறார்.

“ஹோதாரம்” என்ற சொல் இறைவனின் பரிபாலக தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. யாகத்தில் ஹவிஸ் ஏற்றுக் கொள்பவன் போல, மனிதனுடைய வாழ்வின் தேவைகளையும் ஏற்று நிறைவேற்றுபவர் இறைவன். உயிர் வாழ்வதற்கு தேவையான உணவு, உடல் வலிமை, அறிவு, பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்தின் ஆதாரம் அனைத்தும் அவரிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன. மனிதன் தனதென கருதும் திறமைகளும் வளங்களும் கூட உண்மையில் இறையருளின் பரிசுகளே என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது.

“விஶ்வவேதஸம்” என்ற சொல் இறைவனின் எல்லையற்ற அறிவையும் செல்வாதிக்கத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது. உலகிலுள்ள சகல செல்வங்களுக்கும் அறிவிற்கும் ஆதாரமானவர் அவர். மனிதன் தனக்குரியது என்று நினைக்கும் பொருள்கள் கூட, இறைவன் அளித்த அருளின் மூலம் தான் கிடைத்தவை என்பதை உணரும்போது, அவனுடைய அகந்தை குறைந்து நன்றியுணர்வு பெருகுகிறது. இவ்வுணர்வு, மனிதனை பொருள் பற்றிலிருந்து உயர்த்தி இறைநம்பிக்கை மற்றும் பணிவு நிறைந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்துகிறது.

மந்திரத்தின் இரண்டாம் பகுதி மனித வாழ்க்கையை “யஜ்ஞம்” என்ற உயர்ந்த பார்வையில் காணச் செய்கிறது. “அஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய” என்பது வாழ்க்கை வெறும் உடல் இருப்போ அல்லது இன்பத் தேடலோ அல்ல; அர்ப்பணிப்பு, கடமை, தியாகம் மற்றும் இறைநினைவு நிறைந்த ஒரு புனித வேள்வி என்பதைக் காட்டுகிறது. குடும்பப் பொறுப்புகள், சமூகச் சேவை, தர்மநிலை மற்றும் நற்காரியங்கள்—இவை அனைத்தும் வாழ்க்கை-யஜ்ஞத்தின் அங்கங்களாகின்றன. இந்த யஜ்ஞம் வெற்றிகரமாக நடைபெற, வெறும் மனித முயற்சி மட்டும் போதாது.

இதனால்தான் இறைவன் “ஸுக்ரதும்” — வாழ்க்கை யஜ்ஞத்தைச் சிறப்பாக நடத்தும் உயர்ந்த கர்த்தா — என அழைக்கப்படுகிறார். நல்ல செயற்பாடு, சரியான வழிநடத்தல் மற்றும் உயர்ந்த நோக்கம் ஆகியவற்றின் ஆதாரம் இறைவனே. மனிதன் முயற்சி செய்யலாம்; ஆனால் அந்த முயற்சி யஜ்ஞமயமாக, அர்த்தமுள்ளதாக, நன்மை தருவதாக அமைய இறைஅருள் அவசியம். இறையருளின்றி வாழ்க்கை வெறும் செயல்களின் தொகுப்பாகவே இருக்கும்; ஆனால் இறைவனை வழிகாட்டியாக ஏற்றுக்கொண்டால், அதே வாழ்க்கை அர்ப்பணிப்பும் பரிசுத்தமும் நிறைந்த யஜ்ஞமாக மாறுகிறது.

எனவே இம்மந்திரம் முழுமையாக எடுத்துரைப்பது என்னவெனில், மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் மையமாக உயர்வை அளிக்கும் அக்ரணி இறைவனையே விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அவர் மனிதனுடைய குற்றவாசனைகளை சுத்திகரித்து, தேவையான அனைத்தையும் அளித்து, சகல செல்வங்களுக்கும் ஆதாரமாக இருந்து, வாழ்க்கை என்னும் யஜ்ஞத்தை உயர்ந்த நோக்குடன் நடத்தும் தெய்வீக கர்த்தாவாக விளங்குகிறார். வாழ்க்கையை யஜ்ஞமாக உணர்ந்து, இறைவனையே அதன் வழிகாட்டியாகவும் ஆதாரமாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதே உண்மையான ஆன்மீக நிறைவு மற்றும் வேதம் போதிக்கும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறியாகும் என்பதே இம்மந்திரம் அளிக்கும் ஆழ்ந்த போதனையாகும்.

முடிவுரை :

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கை ஒரு புனித யஜ்ஞம் என்பதையும், அந்த யஜ்ஞம் அர்த்தமுடனும் பரிசுத்தத்துடனும் நடைபெற இறைவனே மையமாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் ஆழமாக உணர்த்துகிறது. மனிதன் வாழ்க்கையில் பல தேர்வுகளுக்கு முன் நிற்கும் போது, தற்காலிக ஆசைகள் மற்றும் புலனின்பங்களை விட உண்மையான உயர்வை அளிக்கும் அக்ரணி இறைவனையே விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அவர் மனிதனை இறைவனோடு இணைக்கும் தெய்வீக தூதராக இருந்து, தவம் மற்றும் உள்சுத்தியின் அக்னியில் குற்றவாசனைகளையும் அறியாமையையும் நீக்கி பரிசுத்தப்படுத்துகிறார். மேலும் உயிர்க்குத் தேவையான அன்னம், அறிவு, பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரம் அனைத்தையும் அளிக்கும் ஹோதாவாகவும், சகல செல்வங்களுக்கும் அறிவுக்கும் ஆதாரமான விஶ்வவேதஸமாகவும் விளங்குகிறார். மனித வாழ்க்கை கடமை, தியாகம் மற்றும் இறைநினைவு நிறைந்த யஜ்ஞமாகச் செழிக்க, இறைவனே அதன் உயர்ந்த கர்த்தாவாகவும் வழிநடத்துபவராகவும் இருக்க வேண்டும். ஆகவே வாழ்க்கையை இறையருளால் நடத்தப்படும் யஜ்ஞமாக உணர்ந்து, இறைவனையே அதன் ஆதாரமாகவும் வழிகாட்டியாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதே உண்மையான ஆன்மீக உயர்வும் வேதம் போதிக்கும் நிறைவான வாழ்வும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த சாரமாகும்.