पुरां भिन्दुर्युवा कविरमितौजा अजायत ।

इन्द्रो विश्वस्य कर्मणो धर्ता वज्री पुरुष्टुतः ॥ ४ ॥

புராம் பிந்துர்யுவா கவிரமிதௌஜா அஜாயத ।

இந்த்ரோ விஶ்வஸ்ய கர்மணோ தர்தா வஜ்ரீ புருஷ்டுதஃ ॥ 4 ॥

பொருள்:

पुराम् புராம் – புரிகளை; நகரங்களை; உடலுருவ கோட்டைகளை. இங்கு ‘புராம்’ என்பது சாதாரண நகரங்களை அல்ல; மனிதனைப் பிணைத்து நிற்கும் உடல் மற்றும் அவன் சார்ந்த உறைகளைக் குறிக்கிறது. ஸ்தூல, சூக்ஷ்ம, காரண சரீரங்கள் எனப்படும் மூன்று உடல் நிலைகளே இங்கு ‘புரிகள்’ எனக் கொள்ளப்படுகின்றன. இவை மனிதனை அறியாமை மற்றும் பந்தத்தில் வைத்திருக்கும் கோட்டைகள் போன்றவை.

भिन्दुः பிந்துஃ – உடைப்பவன்; பிளப்பவன்; அழிப்பவன். இச்சொல் பந்தங்களை உடைக்கும் ஆற்றலைக் குறிக்கிறது. புலன்களின் அடிமைத்தனம், அறியாமை, ஆசை மற்றும் பிற குற்றவாசனைகள் ஆகியவற்றை வென்று உடைத்து விடுபடுகிற மனிதனே உண்மையான ‘புரபிந்துஃ’. அவன் உடல்பற்றும் பிறவிச் சுழற்சியும் மீறி உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

युवा யுவா – இளமையுள்ளவன்; வளர்ச்சியுடையவன்; நல்லவற்றைச் சேர்த்துக் கொள்ளுபவன். ‘யுவா’ என்பது வயது இளமையை மட்டும் குறிக்காது. நல்ல குணங்களை ஏற்று வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் சுறுசுறுப்பான மனநிலையையும் குறிக்கிறது. நல்லவற்றைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொண்டு, தீயவற்றை விலக்கி வாழும் மனிதனே உண்மையான ‘யுவா’. சோம்பல் மற்றும் செயலின்மை வாழ்க்கையை வீழ்த்தும்; ஆனால் செயல்மிக்க வாழ்வு வளர்ச்சியை அளிக்கும்.

कविः கவிஃ – ஞானி; தூரதரிசி; ஆழ்ந்த பார்வையுடையவன். இங்கு ‘கவிஃ’ என்பது கவிதை படைப்பவனை மட்டும் குறிக்கவில்லை. உண்மையை ஆழமாக அறிந்து, விளைவுகளை முன்கூட்டியே உணரும் ஞான பார்வையுடையவரைக் குறிக்கிறது. ஆசை மற்றும் அறியாமையின் திரை அகன்றபின் மனிதனின் அறிவு தீப்தியடைந்து தூரநோக்கு பெறுகிறது.

अमितौजाः அமிதௌஜாஃ – அளவற்ற ஒளி மற்றும் சக்தியுடையவன். ‘அமித’ என்பது அளவிட முடியாதது; ‘ஓஜஸ்’ என்பது சக்தி. இறைநினைவும் இறைஸ்துதியும் நிறைந்த வாழ்க்கையால் மனிதனில் அளவற்ற உள்சக்தி தோன்றுகிறது. அவன் சாதாரண ஆற்றலைத் தாண்டி உயர்ந்த மனவலிமை மற்றும் ஆன்மீக சக்தி பெறுகிறான்.

अजायत அஜாயத – பிறந்தான்; வளர்ந்தான்; வெளிப்பட்டான். இச்சொல் ஆன்மீக வளர்ச்சியைச் சுட்டுகிறது. இறைபக்தியுடன் வாழும் மனிதன் புதிதாய் பிறந்தவன் போல வளர்ச்சி அடைகிறான். அவனுடைய வாழ்க்கை குற்றவாசனைகளிலிருந்து உயர்ந்து புதிய ஒளியுடன் மலர்கிறது.

इन्द्रः இந்த்ரஃ – புலன்களை வென்றவன்; சக்தியின் அதிபதி. இங்கு ‘இந்த்ரஃ’ என்பது ஜிதேந்திரியனாகிய மனிதனைச் சுட்டுகிறது. புலன்களின் அடிமைத்தனமே மனிதனின் பல குறைகளுக்குக் காரணம். அவற்றை வென்றவன் சுயகட்டுப்பாடு பெற்று உயர்ந்த வாழ்க்கை மற்றும் சித்தியை அடைகிறான்.

विश्वस्य விஶ்வஸ்ய – அனைத்தின்; உலகத்தின்; முழுமையான. இச்சொல் மனித வாழ்க்கையின் பரந்த கடமைகளைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் வாழ்க்கையைப் பகுதி பகுதியாக அல்லாமல் முழுமையான பொறுப்புணர்வுடன் அணுக வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

कर्मणः கர்மணஃ – கர்மங்களின்; கடமைகளின்; செயல்களின். இங்கு ‘கர்ம’ என்பது தர்மமான கடமைகளைக் குறிக்கிறது. வாழ்க்கை செயல் நிறைந்ததாக இருக்க வேண்டும்; செயலற்ற நிலை பல குறைகளுக்கு வழிவகுக்கும். கடமையுணர்வுடன் வாழ்வதே உயர்வின் அடித்தளம்.

धर्ता தர்தா – தாங்குபவன்; நிறைவேற்றுபவன்; காப்பவன். இச்சொல் கடமைகளைத் தாங்கி நிறைவேற்றும் மனிதனைச் சுட்டுகிறது. அவன் சோம்பல் அல்லது அலட்சியத்திற்கு இடமளிக்காமல், தன் பொறுப்புகளை நிலைத்துணிவுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

वज्री வஜ்ரீ – வஜ்ரத்தை உடையவன்; சக்தி ஆயுதம் கொண்டவன். இங்கு ‘வஜ்ரம்’ என்பது இந்திரனின் ஆயுதமாக மட்டுமல்ல, தொடர்ச்சியான செயல்மிக்க வாழ்க்கையின் அடையாளமாகவும் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. இடையறாத செயற்பாடு மற்றும் முயற்சியே மனிதனின் ‘வஜ்ரம்’. இதன் மூலம் அவன் அறியாமை மற்றும் காமவாசனை போன்ற உள் எதிரிகளை வெல்கிறான்.

पुरुष्टुतः புருஷ்டுதஃ – பெரிதும் போற்றப்படுபவன்; இடைவிடாது ஸ்துதி செய்பவன். இச்சொல் இறைஸ்துதியின் உயர்ந்த நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மையான பக்தன் வெறும் வாயால் மட்டுமல்ல, சுவாசம் முதல் செயல்கள் வரை அனைத்திலும் இறைநினைவோடு வாழ்கிறான். அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் இறைஸ்துதியின் வடிவமாக மாறுகிறது.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீக உயர்விற்கான உள்பயணத்தையும், புலனடக்கம், செயற்பாடு, ஞானம் மற்றும் இறைநினைவு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த வாழ்வையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் வெறும் உடல் வாழ்க்கையில் மட்டும் சிக்கித் தவிப்பவன் அல்ல; அவன் தன்னுள் மறைந்திருக்கும் உயர்ந்த தெய்வீக ஆற்றலை வெளிப்படுத்தக்கூடியவன் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும். “புராம் பிந்துஃ” என்ற சொல்லின் மூலம், மனிதனைப் பந்தப்படுத்தி நிற்கும் உடல் மற்றும் அறியாமை சார்ந்த கோட்டைகளை உடைக்கும் ஆற்றல் பற்றி மந்திரம் பேசுகிறது. ஸ்தூல, சூக்ஷ்ம மற்றும் காரண சரீரங்கள் எனப்படும் உடல் நிலைகளின் பற்றுதலும், ஆசை மற்றும் புலன்களின் அடிமைத்தனமும் மனிதனை பிறவி–இறப்பு சுழற்சியில் கட்டிப் போடுகின்றன. அவற்றை வென்று விடுபடுகிற மனிதனே உண்மையான ‘புரபிந்து’ — உள் பந்தங்களை உடைத்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவன் ஆகிறான்.

இந்த விடுதலை வெறும் துறவறம் அல்லது செயலற்ற நிலையால் கிடைப்பதில்லை என்பதை “யுவா” மற்றும் “கர்மணோ தர்தா” என்ற சொற்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. ‘யுவா’ என்பது வயதின் இளமையை மட்டும் அல்லாது, நல்லவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் சுறுசுறுப்பான மனநிலையைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் தன் வாழ்வில் நற்குணங்களைத் தன்னோடு இணைத்து, தீய பழக்கங்களையும் குற்றவாசனைகளையும் விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதேபோல் “கர்மணோ தர்தா” — கடமைகளைத் தாங்கி நிறைவேற்றுபவன் — என்ற கருத்து, வாழ்க்கையில் செயற்பாட்டின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. சோம்பலும் செயலின்மையும் எண்ணற்ற குறைகளுக்குக் காரணமாகின்றன; ஆனால் கடமையுணர்வும் ஒழுங்கான செயற்பாடும் மனிதனை வளர்ச்சிப் பாதையில் நடத்துகின்றன.

இம்மந்திரத்தின் முக்கியமான கருத்துகளில் ஒன்று “இந்த்ரஃ” மற்றும் “வஜ்ரீ” என்ற சொற்களால் வெளிப்படுகிறது. இங்கு ‘இந்த்ரன்’ என்பது புலன்களை வென்ற ஜிதேந்திரிய மனிதனைக் குறிக்கிறது. புலன்களின் கட்டுப்பாடின்றி வாழும் மனிதன் அறியாமை மற்றும் ஆசைகளின் அடிமையாகிறான்; ஆனால் சுயகட்டுப்பாட்டை அடைந்தவன் தன்னுடைய உள்ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறான். “வஜ்ரீ” என்ற சொல்லில், மனிதனின் இடையறாத செயற்பாடே அவனுடைய ‘வஜ்ரம்’ என எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. இந்த செயல்மிக்க வாழ்க்கை என்னும் வஜ்ரத்தின் மூலம் அவன் காமவாசனை, அறியாமை, சோம்பல் போன்ற உள் எதிரிகளை அழிக்கிறான். இதுவே வேதத்தில் இந்திரன் வ்ருத்திரனை வெல்வதன் உள்நிலை அர்த்தமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

இந்த உள்மாற்றத்தின் விளைவாக மனிதன் “கவிஃ” — தூரநோக்குடைய ஞானி — ஆகிறான். இங்கு ‘கவிஃ’ என்பது கவிதை இயற்றுபவனை அல்ல; உண்மையை ஆழமாக உணர்ந்து, வாழ்க்கையின் விளைவுகளை முன்கூட்டியே அறியும் ஞான பார்வையுடையவரைக் குறிக்கிறது. ஆசை மற்றும் அறியாமையின் திரைகள் அகன்றபின், அவனுடைய அறிவு தெளிவடைகிறது; அவன் நல்லதையும் கெட்டதையும் பகுத்தறியும் திறனைப் பெறுகிறான். இதன் மூலம் அவனுடைய வாழ்க்கை வெறும் உலக அனுபவத்தில் முடங்காமல், உண்மையை நோக்கிய ஆன்மீகப் பயணமாக மாறுகிறது.

“அமிதௌஜாஃ” மற்றும் “புருஷ்டுதஃ” என்ற சொற்கள் மந்திரத்தின் உச்ச நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன. இறைநினைவும் இறைஸ்துதியும் நிறைந்த வாழ்க்கை மனிதனில் அளவற்ற உள்சக்தியை உருவாக்குகின்றன. “அமிதௌஜாஃ” — அளவற்ற ஓஜஸ் மற்றும் சக்தியுடையவன் — என்பது இறைசக்தியோடு இணைந்த மனிதனின் நிலையைச் சுட்டுகிறது. அவனுடைய வலிமை வெறும் உடல் ஆற்றலாக இல்லாமல், மன உறுதி, ஆன்மீக தெளிவு மற்றும் தெய்வீகத் தீப்தியாக வெளிப்படுகிறது. “புருஷ்டுதஃ” என்பது உண்மையான பக்தன் வெறும் வாயால் இறைவனைப் புகழ்பவன் அல்ல; அவனுடைய சுவாசம் முதல் செயல்கள் வரை அனைத்தும் இறைஸ்துதியின் வடிவமாக மாறுகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. அவனுடைய வாழ்க்கையே இறைநினைவின் ஓர் இடைவிடாத அர்ப்பணிப்பாக ஆகிறது.

எனவே இம்மந்திரம் முழுமையாகக் கூறுவது என்னவெனில், மனிதன் புலன்களை வென்று, உடல்–அறியாமை பந்தங்களை உடைத்து, நல்லவற்றை ஏற்று தீயவற்றை விலக்கி, கடமையுணர்வும் செயற்பாடும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். செயற்பாடே அவனுடைய வஜ்ரமாக இருந்து உள் எதிரிகளை வெல்லச் செய்கிறது. இவ்வாறு வாழும் மனிதன் ஞானப் பார்வையும் அளவற்ற உள்சக்தியும் பெற்று, இறைநினைவும் இறைஸ்துதியும் நிறைந்த வாழ்க்கையின் மூலம் இறைசக்தியோடு ஒன்றிப்பட்டு உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைகிறான் என்பதே இம்மந்திரம் அளிக்கும் ஆழ்ந்த வேதப் போதனையாகும்.

முடிவுரை :

இம்மந்திரம் மனிதன் புலனடக்கமும் செயற்பாடும் இறைநினைவும் நிறைந்த வாழ்க்கை வாழ்வதன் மூலம் ஆன்மீக உயர்வை அடைய முடியும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. உடல்பற்று, அறியாமை மற்றும் ஆசைகள் என்னும் பந்தங்களை உடைத்து, ஸ்தூல–சூக்ஷ்ம–காரண சரீரங்களின் கட்டுப்பாட்டை மீறி உயர்வதே உண்மையான விடுதலையாகும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. நல்ல குணங்களை ஏற்று தீயவற்றை விலக்கி, சோம்பலுக்கும் செயலின்மைக்கும் இடமளிக்காமல் கடமையுணர்வுடன் வாழும் மனிதன், தன்னுடைய செயற்பாட்டையே வஜ்ரமாகக் கொண்டு உள் எதிரிகளான காமவாசனை, அறியாமை மற்றும் குற்றவாசனைகளை வெல்லுகிறான். இதன் விளைவாக அவன் ஞானப்பார்வை கொண்ட ‘கவிஃ’ நிலையை அடைந்து, தூரநோக்குடனும் உண்மை உணர்வுடனும் வாழ்கிறான். மேலும் வாழ்க்கை முழுவதையும் இறைநினைவும் இறைஸ்துதியும் நிறைந்ததாக ஆக்கியபோது, அவனுள் அளவற்ற ஓஜஸ் மற்றும் தெய்வீக சக்தி பெருகி, இறைசக்தியோடு ஒன்றிப்பட்ட உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைகிறான். ஆகவே புலனடக்கம், செயற்பாடு, ஞானம் மற்றும் இடைவிடாத இறைஸ்துதி ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த வாழ்வே மனிதனை உண்மையான வெற்றி, விடுதலை மற்றும் ஆன்மீக நிறைவு நோக்கி உயர்த்தும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த சாரமாகும்.