उक्थमिन्द्राय शंस्यं वर्धनं पुरुनिष्षिधे ।

शक्रो यथा सुतेषु णो रारणत्सख्येषु च ॥ ५ ॥

உக்தம் இந்த்ராய ஷம்ஸ்யம் வர்தனம் புருநிஷ்ஷிதே ।

ஷக்ரோ யதா ஸுதேஷு நோ ராரணத்ஸக்யேஷு ச ॥ 5 ॥

பொருள்:

उक्थम् உக்தம் – புகழ் உரை, ஸ்துதி, வேதப் புகழ்ச்சிப் பாடல். இது இறைவனின் மகிமையை எடுத்துரைக்கும் வேத மந்திரங்கள் மற்றும் ஸ்தோத்திரங்களை குறிக்கிறது.

इन्द्राय இந்த்ராய  – இந்திரியங்களின் அதிபதியானவருக்கு, பரம சக்திக்கு. இங்கு அது எல்லா சக்திகளுக்கும் ஆளான பரம்பொருளையும், ஜிதேந்திரிய நிலையை அடைந்த உயர்ந்த ஆத்மாவையும் குறிக்கிறது.

शंस्यम् ஷம்ஸ்யம் – புகழ்ந்து சொல்ல வேண்டியது, ஸ்துதிக்கத் தக்கது.
இறைவனின் மகிமை எப்போதும் பக்தியுடன் உரைக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது.

वर्धनम् வர்தனம்  –  வளர்ச்சியை ஏற்படுத்துவது. இறைஸ்துதி மனிதனின் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கும் உயர்வுக்கும் காரணமாகிறது.

पुरुनिष्षिधे புருநிஷ்ஷிதே – பல எதிரிகளைத் தடுத்து நிறுத்துபவன்.
இங்கு காமம், கோபம், லோபம் போன்ற உள்ளார்ந்த பகைவர்களை அழிக்கும் சக்தியை உடையவன் எனப் பொருள்.

शक्रः ஷக்ர: – சக்திவான், எல்லாம் செய்ய வல்லவர். பரம சக்தியுடைய இறைவனை அல்லது உள் ஆற்றல் பெற்ற ஜிதேந்திரிய மனிதனை குறிக்கிறது.

यथा யதா – எவ்வாறு, எப்படி. ஒரு நிபந்தனையை அல்லது ஒப்பீட்டை குறிக்கும் சொல்.

सुतेषु ஸுதேஷு – சுத்தமான நிலையில், சோமம் பாதுகாக்கப்பட்ட நிலையில்.
இங்கு மனதில் உள்ள வாசனைகள் அழிக்கப்பட்டு தூய்மை அடைந்த நிலையை குறிக்கிறது.

नः ந:  – எங்கள், நமக்கு. பக்தர்களின் வேண்டுதலைக் குறிக்கிறது.

रारणत् ராரணத்  –  பெருமையாக ஒலிக்கச் செய்கிறான், வலியுறுத்தி உபதேசிக்கிறான். இறைவன் உள்ளிருந்து வலுவாக ஞானத்தை உபதேசிப்பதை குறிக்கிறது.

सख्येषु ஸக்யேஷு  –  நட்பில், தோழமையில். இறைவனுடன் உள்ள நெருக்கமான ஆன்மீக உறவை (பக்தி நட்பு நிலை) குறிக்கிறது.

च ச -மேலும், மற்றும். இரண்டு கருத்துகளை இணைக்கும் சொல்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீக உயர்வுக்கான மூன்று முக்கிய பாதைகளை—பக்தி, மனத் தூய்மை, மற்றும் ஞானம்—ஒருங்கிணைத்து விளக்குகிறது. இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடும் ஸ்தோத்திரங்கள் வெறும் சொற்கள் அல்ல; அவை மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாற்றத்தை உருவாக்கும் சக்தி கொண்டவை என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது.

“उक्थम् (உக்தம்)” என்பது இறைவனின் மகிமையை எடுத்துரைக்கும் வேதப் புகழ்ச்சிப் பாடல்களையும் ஸ்தோத்திரங்களையும் குறிக்கிறது. இந்தப் புகழ்ச்சி மனித மனத்தை உயர்த்தி, அதனை நல்ல பாதையில் செலுத்தும் முதல் படியாக அமைகிறது. “इन्द्राय (இந்த்ராய)” என்பது எல்லா சக்திகளுக்கும் ஆதாரமான பரம சக்தியையோ அல்லது தன் இந்திரியங்களை வென்ற உயர்ந்த ஆத்ம நிலையை அடைந்தவரையோ குறிக்கிறது. “शंस्यम् (ஷம்ஸ்யம்)” என்றால் எப்போதும் பக்தியுடன் புகழ்ந்து சொல்ல வேண்டியது; “वर्धनम् (வர்தனம்)” என்பது அந்த ஸ்துதி மனிதனின் ஆன்மீக வளர்ச்சியை உருவாக்குகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது.

“पुरुनिष्षिधे (புருநிஷ்ஷிதே)” என்பது காமம், கோபம், லோபம் போன்ற உள்ளார்ந்த எதிரிகளை முழுமையாகத் தடுக்கக்கூடிய இறை சக்தியைக் குறிக்கிறது. அதாவது இறைஸ்துதி மனிதனின் உள்ளார்ந்த தீய குணங்களை அழிக்கிறது. “शक्रः (ஷக்ர:)” என்பது சக்திவான்; எல்லாம் செய்ய வல்ல பரம சக்தியையோ அல்லது தன்னைக் கட்டுப்படுத்திய ஜிதேந்திரிய மனிதனையோ குறிக்கிறது.

“सुतेषु (ஸுதேஷு)” என்பது மனம் தூய்மையடைந்த நிலை, வாசனைகள் நீங்கிய சுத்தமான ஆன்மீக நிலை எனப் பொருள்படுகிறது. அந்த நிலையில் மனிதன் இறைவனின் அருளை தெளிவாக உணர்கிறான். “रारणत् (ராரணத்)” என்பது இறைவன் அல்லது உள்ளார்ந்த தெய்வ சக்தி மனிதனுக்கு வலுவாக ஞானத்தை உபதேசிப்பதை குறிக்கிறது. “सख्येषु (ஸக்யேஷு)” என்பது இறைவனுடன் உருவாகும் நெருக்கமான நட்பு நிலை; அதாவது பக்தன் இறைவனுடன் தனிப்பட்ட உறவை அடையும் உயர்ந்த பக்தி நிலை.

இந்த மந்திரத்தின் மொத்த கருத்து என்னவெனில்—மனிதன் இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடும் பக்தி வழியில் நிலைத்து, மனத்தை தூய்மையாக்கி, உள்ளார்ந்த எதிரிகளை வென்று, இறைவனுடன் நெருங்கிய ஆன்மீக உறவை உருவாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவன் உள்ளத்தில் ஞானம் வெளிப்பட்டு, இறைவனின் உபதேசத்தை நேரடியாக உணரக்கூடிய நிலை கிடைக்கும். இவ்வாறு பக்தி, மனத் தூய்மை, மற்றும் ஞானம் ஒன்றோடொன்று இணைந்து மனிதனை உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைக்கும் முழுமையான வாழ்வுப் பூரணத்திற்கும் கொண்டு செல்கின்றன என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த உபதேசமாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மீக உயர்விற்கான முழுமையான பாதையை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடும் ஸ்தோத்திரங்கள் வெறும் சொற்களல்ல; அவை மனிதனின் மனதைத் தூய்மையாக்கி, காமம், கோபம், லோபம் போன்ற உள்ளார்ந்த எதிரிகளை நீக்கி, அவனை உயர்ந்த ஒழுக்க நிலைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. அந்தத் தூய்மை நிலை மனிதனுக்கு இறைவனின் அருளை தெளிவாக உணரும் திறனை அளிக்கிறது.

மனம் சுத்தமாகும் போது, மனிதன் இறைவனுடன் நெருங்கிய ஆன்மீக நட்பு நிலையை அடைகிறான். அந்த நிலையில் உள்ளிருந்து எழும் தெய்வீக ஞானம் அவனுக்கு சரியான வழிகாட்டுதலாக அமைகிறது. இவ்வாறு பக்தி, மனத் தூய்மை மற்றும் ஞானம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படும்போது மனிதன் தனது உள்ளார்ந்த சக்தியை முழுமையாக வெளிப்படுத்தி, ஆன்மீக வளர்ச்சியையும் வாழ்க்கையின் உண்மைப் பயனையும் அடைகிறான்.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் மையப் போதனை என்னவெனில்—இறைபக்தி மனிதனை தூய்மையாக்குகிறது; தூய்மை ஞானத்தைத் தருகிறது; ஞானம் மனிதனை இறைவனுடன் ஒன்றிணைக்கும் உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது என்பதாகும்.