आश्रुत्कर्ण श्रुधी हवं नू चिद्दधिष्व मे गिरः ।

इन्द्र स्तोममिमं मम कृष्वा युजश्चिदन्तरम् ॥ ९ ॥

ஆஶ்ருத்கர்ண ஶ்ருதீ ஹவம் நூ சித் ததிஷ்வ மே கிர:

இந்த்ர ஸ்தோமமிமம் மம க்ருஷ்வா யுஜஶ்சிதந்தரம் ॥ 9 ॥

பொருள்:

आश्रुत्कर्ण ஆஶ்ருத்கர்ண –  எல்லாவற்றையும் கேட்கும் செவியுடையவன்; நன்கு செவிமடுக்கும்வன். இங்கு இறைவன் அல்லது புலனடக்கமுடைய உயர்ந்த உணர்வாளர் குறிக்கப்படுகிறார். மனிதனின் வெளிப்புற வார்த்தைகளையே அல்லாமல், உள்ளத்தின் எண்ணங்களையும் இறைவன் உணர்கிறான். மேலும், மனிதனும் இறைஉந்துதலையும் தர்மவழி அறிவுரைகளையும் உண்மையோடு கேட்க வேண்டும் என்ற கருத்தும் இதில் அடங்கியுள்ளது.

श्रुधी ஶ்ருதீ – கேள், செவிமடு. இது கட்டளை அல்லது வேண்டுகோள் வடிவிலான சொல். இறைவன் உயிரிடம், “என் அழைப்பையும் உந்துதலையும் அலட்சியப்படுத்தாமல் கேள்” என்று கூறுவதை உணர்த்துகிறது. வாழ்க்கையில் நல்ல வழிகாட்டுதலைக் கேட்டு ஏற்றுக்கொள்வதன் அவசியத்தை இது நினைவுபடுத்துகிறது.

हवम् ஹவம் – அழைப்பு, ஆஹ்வானம், இறைஅழைப்பு. இங்கு “ஹவம்” என்பது யாக அழைப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. இறைவன் மனிதனை தர்மம், ஞானம், நல்வழி ஆகியவற்றிற்கு அழைக்கும் தெய்வீக உந்துதலாகவும் பொருள்படுகிறது. அந்த அழைப்பை ஏற்று நடப்பதே ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் தொடக்கம்.

नु நு – உடனே, விரைவாக, இப்போதே. இறைஉபதேசத்தை தாமதமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. நல்ல செயல் அல்லது ஞானவழி பின்னால் தள்ளப்படாமல் உடனடியாக வாழ்க்கையில் நடைமுறைக்கு வர வேண்டும் என்பதே இதன் உணர்வு.

चित् சித் – நிச்சயமாக, உறுதியாக, உண்மையாய். சந்தேகமின்றி ஏற்றுக் கொள்வது மற்றும் உறுதியுடன் நிலை நிற்றல் என்பதைக் குறிக்கிறது. இறைவழி மற்றும் வேதவழி வாழ்க்கையில் தளராத மனநிலையை வளர்க்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

दधिष्व ததிஷ்வ – தாங்கிக்கொள், ஏற்று வைத்துக்கொள், நிலைநிறுத்து. இங்கு வேதவாணிகள் அல்லது இறைஉபதேசங்களை வெறும் கேள்வியாக அல்லாமல் மனத்தில் ஆழமாக பதியச் செய்ய வேண்டும் என்பதே கருத்து. ஞானம் வாழ்வில் நிலையாக அமைய வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

मे மே – என், என்னுடைய. இங்கு இறைவன் தன்னுடைய உபதேசங்களையும் அருள்வாக்குகளையும் சுட்டிக் காட்டுகிறான். மனிதனை வழிநடத்தும் தெய்வீக ஞானத்தின் ஆதாரம் இறைவனே என்பதைக் நினைவூட்டுகிறது.

गिरः கிர: – வார்த்தைகள், வேதவாணிகள், தெய்வீக மொழிகள். இங்கு “கிர:” என்பது சாதாரண சொற்களை அல்ல; வேதங்களில் வெளிப்பட்ட ஞானவாக்குகளைக் குறிக்கிறது. அவை மனிதனை அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கும் தர்மத்திற்கும் அழைத்துச் செல்லும் ஒளியாகும்.

इन्द्र இந்த்ர – வல்லமைமிக்கவன்; புலன்களை வென்றவன்; பரமன்.
இங்கு “இந்திரன்” என்பது தேவர்களின் தலைவரை மட்டும் குறிக்கவில்லை. புலன்களை அடக்கி, ஒளியையும் சக்தியையும் அருளும் பரமசக்தியான இறைவனைச் சுட்டுகிறது.

स्तोमम् ஸ்தோமம் –  துதி, புகழ்ச்சி, இறைஸ்தோத்திரம். இறைவனைப் போற்றும் மந்திரங்களும் பக்திச் சிந்தனைகளும் மனித மனத்தை உயர்த்துகின்றன. இறைநினைவு மனதைச் சுத்தப்படுத்தி இறைவனுடன் நெருக்கத்தை வளர்க்கிறது.

इमम् இமம் – இந்த, இவ்வாறு உள்ள. இங்கு பக்தன் அர்ப்பணிக்கும் குறிப்பிட்ட துதியை அல்லது பிரார்த்தனையைச் சுட்டுகிறது. “இத்துதியை ஏற்றருள் வாயாக” என்ற பணிவான உணர்வு இதில் உள்ளது.

मम மம – என்னுடைய, எனது.பக்தன் தனது மனமார்ந்த துதியை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கிறான். இது தனிப்பட்ட பக்தி உணர்வையும் இறைவனுடனான உறவையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

कृष्वा க்ருஷ்வா – செய், ஏற்படுத்து, நிலைநிறுத்து. இது இறைவனை நோக்கிய வேண்டுகோள். “என் வாழ்வில் இந்த இறைநினைவும் துதியும் உறுதியாக நிலைபெறச் செய்” என்ற பிரார்த்தனை இதில் அடங்கியுள்ளது.

युजः யுஜ: – துணை, இணை, எப்போதும் கூட இருப்பவன். இறைவன் மனிதனை ஒருபோதும் கைவிடாத நித்திய துணைவன் என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது. மனிதன் தனிமையில் இல்லை; இறைசக்தி எப்போதும் அவனுடன் இருக்கிறது.

अन्तरम् அந்தரம் – அருகில், உள்ளத்தில், நெருக்கத்தில். இறைவனும் இறைநினைவும் மனித வாழ்க்கையில் மிக நெருக்கமான இடத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. பிற ஆசைகளைக் காட்டிலும் இறைநினைவு உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் சாரம்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனிதன் இறைவனின் அழைப்பை உணர்ந்து, அதனை வாழ்க்கையின் மையமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை ஆழமாக எடுத்துரைக்கும் வேதப் பிரார்த்தனையாகும். மனிதன் உலக வாழ்க்கையில் பல்வேறு ஆசைகள், சஞ்சலங்கள் மற்றும் புலன்களின் ஈர்ப்புகளால் சிக்கிக் கொண்டு வாழ்கின்றான். இதனால் அவனுள் எழும் இறைஉந்துதலையும் தர்மவழி அறிவுரைகளையும் பல நேரங்களில் அலட்சியப்படுத்திவிடுகிறான். இந்நிலையில், இறைவன் மனிதனை அன்புடன் அழைத்து, “என் குரலைக் கேள்; என் உந்துதலை ஏற்று வாழ்” என்று போதிப்பதே இம்மந்திரத்தின் அடிப்படை உணர்வாகும்.

“ஆஶ்ருத்கர்ண” என்ற சொல், எல்லாவற்றையும் கேட்கும் செவியுடைய இறைவனை அல்லது உயர்ந்த உணர்வுடையவரைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் வெளியில் பேசும் வார்த்தைகளையே அல்லாமல், உள்ளத்தின் ஆழத்தில் எழும் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் இறைவன் அறிகிறான். ஆனால் இதன் மறுபக்கம், மனிதனும் இறைவனின் குரலைக் கேட்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதையே உணர்த்துகிறது. மனித வாழ்க்கையின் பல துன்பங்களும் குழப்பங்களும் இறைஅறிவுரையை புறக்கணிப்பதாலேயே தோன்றுகின்றன என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

“ஶ்ருதீ ஹவம்” என்ற பகுதி, இறைவனின் அழைப்பை செவிமடுத்து கேட்கும் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. “ஹவம்” என்பது வெறும் யாக அழைப்பு அல்ல; தர்மம், ஞானம் மற்றும் நல்வழிக்கான தெய்வீக அழைப்பு. மனிதன் தனது மனதின் சஞ்சலத்தாலும் உலக ஆசைகளாலும் இந்த அழைப்பைக் கேட்காமல் விடுகிறான். தந்தை மகனுக்கு நல்வழி கூறினாலும் மகன் அதை அலட்சியப்படுத்தினால் அந்த அறிவுரை பயனற்றதாகி விடுவது போல, இறைவனின் உந்துதலைப் புறக்கணிப்பதும் மனிதனை துன்பத்தின் வழிக்கே இட்டுச் செல்கிறது. ஆகவே, “கேள்” என்ற இறைவாக்கு வெறும் ஒலி கேட்பதல்ல; உள்ளார்ந்த விழிப்புணர்வோடு ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

“நு சித் ததிஷ்வ மே கிர:” என்ற சொற்கள், இறைஉபதேசங்களை உடனடியாகவும் உறுதியுடனும் மனத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டியதைக் கூறுகின்றன. நல்ல எண்ணங்களையும் வேதவாணிகளையும் பின்னால் தள்ளாமல், “இப்போதே” வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதே “நு” என்ற சொல்லின் உணர்வு. “சித்” என்ற சொல் அதனை நிச்சயமான உறுதியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. “ததிஷ்வ” என்பது வெறும் கேள்வியாக வைத்திருக்காமல், அந்த ஞானத்தை மனத்தில் பதித்து வாழ்வின் வழிகாட்டியாக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. “மே கிர:” என்று கூறும்போது, இறைவன் அருளிய வேதவாணிகள் மனிதனை அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கும் தர்மத்திற்கும் அழைக்கும் தெய்வீக மொழிகள் என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

மந்திரத்தின் இரண்டாம் பாதியில் “இந்த்ர ஸ்தோமமிமம் மம” என்று பக்தன் இறைவனை நோக்கி தனது துதியை அர்ப்பணிக்கிறான். இங்கு “இந்த்ர” என்பது தேவர்களின் தலைவரை மட்டும் குறிக்கவில்லை; புலன்களை அடக்கி ஒளியும் சக்தியும் அருளும் பரமசக்தியைச் சுட்டுகிறது. “ஸ்தோமம்” என்பது இறைதுதி, பக்திப் புகழ்ச்சி, இறைநினைவு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் இறைவனைப் போற்றும் போது, அது இறைவனுக்காக மட்டுமல்ல; அவனுடைய மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, உள்ளத்தை உயர்த்தி, இறைவனோடு நெருக்கத்தை வளர்க்கும் ஆன்மீக சாதனையாகவும் அமைகிறது.

“இமம் மம க்ருஷ்வா” என்ற சொற்களில் பக்தன், “என் இந்தத் துதியை ஏற்றருளி, என் வாழ்வில் இறைநினைவை நிலைநிறுத்துவாயாக” என்று வேண்டுகிறான். இது ஒரு வெளிப்புற வழிபாட்டை மட்டும் அல்லாமல், மனதின் ஆழத்தில் இறைவனை மையமாகக் கொண்ட வாழ்வை உருவாக்கும் வேண்டுகோளாகும்.

“யுஜ: சித் அந்தரம்” என்பது இந்த மந்திரத்தின் மிக ஆழமான கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. “யுஜ:” என்பது நித்திய துணைவனாகிய இறைவனைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் உலகத்தில் தனிமையோடு வாழ்வதாக எண்ணினாலும், இறைசக்தி எப்போதும் அவனுடன் இருக்கிறது. “அந்தரம்” என்பது இறைவன் மனித வாழ்க்கையில் மிக நெருக்கமான இடத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. பிற ஆசைகள், பொருட்கள், உலக ஈர்ப்புகள் ஆகியவற்றை விட இறைநினைவும் இறைதுதியும் வாழ்வின் உயர்ந்த மதிப்பாக நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே இதன் மையம்.

இந்த மந்திரம் ஒரு சாதாரண துதி அல்ல; மனிதனை உள்ளார்ந்த மாற்றத்திற்குத் தயார்படுத்தும் ஆன்மீக அழைப்பாகும். இறைவனின் அழைப்பை கேட்டு, வேதஞானத்தை மனத்தில் பதித்து, இறைநினைவை வாழ்க்கையின் மையமாக ஏற்றுக்கொண்டால்தான் மனிதன் காமம், அகந்தை, பொறாமை, அறியாமை போன்ற உள்எதிரிகளை வெல்ல முடியும். நற்செயல்களில் நிலைத்து, தர்மமயமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடையவும் இயலும்.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் மையச் செய்தி: “ஓ பரமனே! உமது தெய்வீக அழைப்பை நாங்கள் செவிமடுத்து கேட்கும் மனப்பக்குவத்தை அருள்வாயாக; வேதவாணிகளை எங்கள் உள்ளங்களில் நிலைநிறுத்துவாயாக; உமது துதியும் நினைவும் எங்கள் வாழ்வின் மிக நெருக்கமான மற்றும் உயர்ந்த செல்வமாக அமையச் செய்க; நித்திய துணைவனாக இருந்து எங்களை தர்மமும் ஞானமும் நிறைந்த உயர்ந்த வாழ்வில் நடத்துவாயாக” என்பதே ஆகும். இவ்வாறு இந்த மந்திரம் மனிதனை இறைநம்பிக்கை, பக்தி, மனஒழுக்கம் மற்றும் ஆன்மீக விழிப்புணர்வு நிறைந்த வாழ்விற்குத் தூண்டும் ஆழ்ந்த வேத வழிகாட்டுதலாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை :

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வு இறைவனின் அழைப்பை உணர்ந்து, அவன் அருளிய ஞானத்தை மனதில் நிலைநிறுத்தி வாழ்வதில்தான் இருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறது. இறைவன் அனைத்தையும் அறிந்து கேட்கும் நித்திய துணைவனாக இருந்து மனிதனை தர்மம், ஞானம் மற்றும் நல்வழிக்குத் தொடர்ந்து அழைக்கிறான். ஆனால் அந்த தெய்வீக உந்துதலை செவிமடுத்து ஏற்றுக்கொண்டு, வேதவாணிகளை உள்ளத்தில் பதித்து, இறைநினைவும் இறைதுதியும் வாழ்க்கையின் உயர்ந்த மதிப்பாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியது மனிதனின் கடமையாகும். இவ்வாறு இறைவனை வாழ்வின் மிக நெருக்கமான ஆதாரமாக ஏற்றுக் கொண்டால்தான் காமம், அகந்தை, அறியாமை போன்ற உள்எதிரிகளை வென்று, மனத் தூய்மை, நற்செயல், தர்மநெறி மற்றும் ஆன்மீக உயர்வு நிறைந்த வாழ்வை அடைய முடியும். ஆகவே, “இறைஅழைப்பை உணர்ந்து, ஞானத்தை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தி, இறைநினைவை வாழ்வின் மையமாகக் கொண்டு தர்மவழியில் நடத்துவாயாக” என்ற ஆழ்ந்த இறைவேண்டுதலே இம்மந்திரத்தின் மையப் பொருளும் நிலையான வாழ்வியல் வழிகாட்டுதலும் ஆகும்.