सुतेसुते न्योकसे बृहद्बृहत एदरिः ।

इन्द्राय शूषमर्चति ॥ १० ॥

ஸுதேஸுதே ந்யோகஸே ப்ருஹத்‌ப்ருஹத ஏதரிஃ ।

இந்த்ராய ஶூஷமர்ச்சதி ॥ 10 ॥

பொருள்:

सुतेसुते ஸுதேஸுதே – ஒவ்வொரு சோம சாதனையிலும், ஒவ்வொரு யாகச் செயலிலும். வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து செய்யப்படும் ஆன்மிக முயற்சிகள், யாகங்கள், நல்ல செயல்கள் மற்றும் மனத் தூய்மையை வளர்க்கும் சாதனைகளை குறிக்கிறது. ஒருமுறை மட்டும் அல்லாமல், இடையறாத முயற்சியால் மனிதன் உயர்ச்சி அடைய வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

न्योकसे ந்யோகஸே – நிச்சயமாக நம்முள் வாசமிருக்கிறவருக்காக. இறைவன் தொலைவில் அல்ல; உயிர்களின் உள்ளத்தில் தங்கியிருக்கும் பரம்பொருள். பக்தன் தனது உள்ளத்தில் இறைநிலையை உணர்ந்து அவனை அடைய முயல வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

बृहत्-बृहत् ப்ருஹத் ப்ருஹத் – மிகப் பெரிய, எப்போதும் வளர்ச்சியடையும். இறைவனின் மகிமை எல்லையற்றது. மேலும் மனிதனும் சிறிய நிலையில் நின்றுவிடாமல் அறிவிலும், தர்மத்திலும், ஆன்மிகத்திலும் தொடர்ந்து வளர வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

एदरिः ஏதரிஃ – வளர்ச்சியடையும் செயல்வீரன்,  செயலாற்றுபவன். சோம்பேறித்தனமின்றி உழைத்து முன்னேறும் மனிதன் மட்டுமே உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும். ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கும் செயல்மிகு வாழ்க்கை அவசியம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

इन्द्राय இந்த்ராய – இந்திரனுக்காக, பரம ஐஸ்வர்யமுள்ள இறைவனுக்காக. அனைத்துக்கும் ஆதாரமான பரம்பொருளை அடையும் நோக்கத்துடன் செய்யப்படும் சாதனை மற்றும் பக்தியை குறிக்கிறது.

शूषम् ஶூஷம் – வலிமை, பகைவர்களை வெல்லும் சக்தி. இது உடல் வலிமை மட்டும் அல்ல; மனவலிமை, ஆத்மபலன், தீய எண்ணங்களை வெல்லும் உள்சக்தி ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. பலமில்லாதவன் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைய முடியாது என்பதைக் கூறுகிறது.

अर्चति அர்ச்சதி – அர்ச்சிக்கிறான், வணங்குகிறான். பக்தியுடன் இறைவனை துதித்து, அவனை அடைய மனம், சொல், செயல் மூன்றாலும் முயற்சி செய்வதை குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையான அடிப்படை உண்மைகளை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இதில் பக்தன், பரம ஐஸ்வர்யமுடைய இறைவனை அடைவதற்கு மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறான். வெறும் பக்தி மட்டும் போதாது; அதனுடன் இடையறாத முயற்சி, உழைப்பு, மனவலிமை மற்றும் ஆன்மிக சாதனை ஆகியவை இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

மந்திரத்தில் “ஸுதேஸுதே” என்ற சொல்லின் மூலம், மனிதன் வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து ஆன்மிக முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது. யாகம், தியானம், நற்செயல்கள், மனத் தூய்மை ஆகியவை ஒருமுறை செய்யப்பட வேண்டிய செயல்கள் அல்ல; அவை இடையறாத சாதனையாக தொடர வேண்டும். இப்படிப்பட்ட முயற்சிகள் மூலம் தான் மனிதன் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியை அடைகிறான்.

“ந்யோகஸே” என்ற சொல், இறைவன் தொலைவில் இல்லாமல் நம்முள் வாழ்கிறான் என்ற உயர்ந்த வேத சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதன் தனது உள்ளத்தில் இறைநிலையை உணர்ந்து வாழ வேண்டும். இறைவனை வெளியில் மட்டும் தேடாமல், தன்னுள்ளே உள்ள தெய்வீக ஒளியை உணர முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதே இதன் தத்துவம்.

“ப்ருஹத் ப்ருஹத்” என்ற பகுதி, இறைவனின் மகிமை எல்லையற்றது என்பதையும், மனிதனும் தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைய வேண்டும் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறது. அறிவு, தர்மம், பக்தி, மனிதநேயம் ஆகியவற்றில் முன்னேறிக்கொண்டே இருப்பதே உண்மையான வாழ்க்கை முன்னேற்றம் ஆகும். சிறிய எண்ணங்களிலும் சோம்பேறித்தனத்திலும் நிலைத்து நிற்காமல், உயர்ந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது.

“ஏதரிஃ” என்ற சொல்லின் மூலம் செயல்வீரியத்தின் அவசியம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. செயலற்ற வாழ்க்கை ஆன்மிக உயர்வை அளிக்காது. உழைப்பும் முயற்சியும் கொண்ட மனிதனே இறைவனின் அருளைப் பெற தகுதியானவன். ஆன்மிகம் என்பது உலக வாழ்க்கையை விட்டு விலகுவது அல்ல; மாறாக, வாழ்க்கையில் செயல்மிகு நிலையை அடைந்து அதனை தெய்வீக நோக்குடன் நடத்துவதாகும்.

“ஶூஷம்” என்ற சொல், வலிமையின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. இது உடல் வலிமையை மட்டும் குறிக்காது; மனவலிமை, ஆத்மபலன், தீய எண்ணங்களை வெல்லும் உள்சக்தி ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. பலமில்லாதவன் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைய முடியாது என்பதே வேதக் கருத்தாகும். மனிதன் தன் உள்ளேயுள்ள பயம், சோம்பல், அறியாமை போன்ற பகைவர்களை வெல்ல வேண்டும்.

இறுதியில் “அர்ச்சதி” என்ற சொல்லின் மூலம், பக்தி மற்றும் துதிப்பின் முக்கியத்துவம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. மனம், சொல், செயல் ஆகிய மூன்றிலும் தூய்மையுடன் இறைவனை வணங்குகிறவன் மட்டுமே உண்மையான ஆன்மிக அனுபவத்தை அடைகிறான்.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனை இடையறாத முயற்சி, வளர்ச்சி, வலிமை மற்றும் பக்தியுடன் வாழ வழிநடத்துகிறது. இறைவன் நம்முள் இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து, தொடர்ந்து ஆன்மிக சாதனைகள் செய்து, மனவலிமையுடனும் தர்மநெறியுடனும் வாழும் மனிதனே உண்மையான உயர்ந்த நிலையை அடைவான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த தத்துவச் செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வு இடையறாத முயற்சி, ஆன்மிக சாதனை, மனவலிமை மற்றும் இறைபக்தி ஆகியவற்றின் ஒருமைப்பாட்டில் உள்ளது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. இறைவன் வெளியில் மட்டுமல்லாது நம்முள் உறையும் பரம்பொருள் என்பதால், மனிதன் தனது உள்ளத்தை தூய்மைப்படுத்தி அவனை உணர முயல வேண்டும். தொடர்ந்து நற்செயல்கள் செய்து, அறிவிலும் தர்மத்திலும் வளர்ச்சி அடைந்து, சோம்பேறித்தனத்தையும் அறியாமையையும் வெல்லும் உள்சக்தியைப் பெற வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் அடிப்படை போதனையாகும். உடல் வலிமையோடு மனவலிமையும் ஆத்மபலனும் பெற்று, பக்தியுடன் இறைவனை துதித்து வாழும் மனிதனே உண்மையான ஆன்மிக முன்னேற்றத்தையும் இறையருளையும் அடைவான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் இறுதியான தத்துவச் செய்தியாகும்.