सं चोदय चित्रमर्वाग्राध इन्द्र वरेण्यम् ।

असदित्ते विभु प्रभु ॥ ५ ॥

ஸம் சோதய சித்ரமர்வாக்ராத இந்த்ர வரேண்யம் ।

அஸதித்தே விபு பிரபு ॥ 5 ॥

பொருள்:

सं ஸம் – முழுமையாக, ஒன்றிணைந்து, நன்றாக. இறைவனின் அருள் முழுமையாக நமக்கு கிட்டி, நல்ல சக்திகள் அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்து நன்மை பயக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

चोदय சோதய – தூண்டு, ஊக்குவி, முன்னேற்று. இறைவன் நம்மை நல்ல செயல்கள், தர்மம், உலக நலம் ஆகியவற்றில் ஈடுபடச் செய்ய வேண்டும் என்ற வேண்டுதல்.

चित्रम् சித்ரம் – அற்புதமான, ஒளிமிக்க, அறிவை வளர்க்கும். சாதாரண பொருள் செல்வம் அல்ல; அறிவு, நற்பண்பு, உலக நன்மை மற்றும் உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கு உதவும் சிறந்த செல்வம்.

अर्वाक् அர்வாக் – எங்களை நோக்கி, எங்களிடமாக. இறைவனின் அருள், வளம், அறிவு, நன்மை ஆகியவை நம்மை நோக்கி வர வேண்டும் என்ற உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.

राधः ராத: – சாதனை தரும் செல்வம், வெற்றி தரும் வளம். நல்ல காரியங்களை நிறைவேற்றவும், உலக நலத்திற்குப் பயன்படும் பணிகளுக்கு உதவும் வளம்.

इन्द्र இந்த்ர – பரம ஐஸ்வர்யமுள்ள இறைவன், சக்தியின் அதிபதி. அனைத்திற்கும் ஆளும் வல்லமை உடைய இறைவனை அழைத்து வேண்டுதல் செய்வது.

वरेण्यम् வரேண்யம் – தேர்ந்தெடுக்கத் தகுந்த, உயர்ந்த, சிறந்த. தர்மமான வழியில் கிடைத்த, நல்ல பயன்பாடு உடைய, விரும்பத்தக்க செல்வம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

असत् அஸத் – கிடைக்கச் செய்கிறது, பெறப்படுவது. இறைவனின் அருளால் மனிதனுக்குத் தேவையான பொருட்கள் மற்றும் வளங்கள் கிடைக்கின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது.

इत् இத் – நிச்சயமாக, உறுதியாக. “இது இறைவனுடைய அருளே” என்ற உறுதியை வலியுறுத்தும் சொல்.

ते தே – உன்னுடைய, உமக்குரியது. நமக்குக் கிடைக்கும் செல்வம், திறமை, சக்தி அனைத்தும் இறைவனுடைய அருளால் வந்தவை; அவை உண்மையில் அவருக்கே சொந்தமானவை.

विभु விபு – எங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்தையும் அளிப்பவன். மனிதனின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் பரம்பொருளின் எல்லையற்ற சக்தியை உணர்த்துகிறது.

प्रभु பிரபு – ஆண்டவன், சக்திவாய்ந்த இறைவன். அனைத்தையும் நடத்தும், காக்கும், அருள்புரியும் பரமாத்மாவை குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இம்மந்திரத்தில் பக்தன் பரம ஐஸ்வர்யமுள்ள இறைவனை நோக்கி ஆழ்ந்த பக்தியுடனும் பணிவுடனும் பிரார்த்திக்கிறான். “ஓ ஆண்டவனே! எங்களுடைய வாழ்க்கை தர்மத்தின் வழியில் சென்று உலக நலனுக்குப் பயன்படுமாறு, எங்களை நல்ல செயல்களில் தூண்டி முன்னேற்றுவீராக” என்று வேண்டுகின்றான். இங்கு “சோதய” என்ற சொல், மனிதனின் உள்ளத்தில் நல்ல எண்ணம், உயர்ந்த சிந்தனை, தர்ம உணர்வு, சேவை மனப்பான்மை ஆகியவற்றை எழச் செய்யும் தெய்வீக உந்துதலைக் குறிக்கிறது.

“சித்ரம்” எனப்படும் செல்வம் சாதாரண பொருள் செல்வம் அல்ல. அது அறிவை வளர்க்கும், நற்பண்புகளை உயர்த்தும், மனித வாழ்க்கையை ஒளிமிக்கதாக்கும் உயர்ந்த செல்வமாகும். அத்தகைய செல்வம் தனிப்பட்ட இன்பத்திற்காக மட்டுமல்லாது, உலக நலனுக்காகவும் பயன்பட வேண்டும் என்பதே மந்திரத்தின் முக்கிய நோக்கம். “ராத:” என்ற சொல், நல்ல செயல்களை நிறைவேற்ற உதவும் வளம் மற்றும் சாதனைகளை அளிக்கும் சக்தியை உணர்த்துகிறது. அதாவது, இறைவன் அருளும் செல்வம் தர்மச் செயல்கள், சேவை, கல்வி, நன்மை, சமூக உயர்வு போன்றவற்றிற்குச் சாதகமாக இருக்க வேண்டும்.

“வரேண்யம்” என்பதன் மூலம், அந்தச் செல்வம் உயர்ந்ததாகவும், தேர்ந்தெடுக்கத் தகுந்ததாகவும், தர்மமான வழியில் சம்பாதிக்கப்பட்டதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. தீய வழியில் கிடைக்கும் பொருள் அல்ல; இறைவனருளால், நேர்மையான வழியில் கிடைக்கும் தூய செல்வமே உண்மையான செல்வம் என்பதே இங்கு எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

இம்மந்திரத்தின் மற்றொரு ஆழ்ந்த கருத்து, மனிதன் தன்னுடைய செல்வம், திறமை, வல்லமை ஆகியவற்றை தனக்குரியதாக எண்ணாமல், அவை அனைத்தும் இறைவனுடைய அருளால் கிடைத்தவை என்பதை உணர வேண்டும் என்பதாகும். “தே” மற்றும் “இத்” என்ற சொற்கள், “இவை அனைத்தும் நிச்சயமாக உன்னுடையதே” என்ற உண்மையை வலியுறுத்துகின்றன. மனிதன் செயற்படுகிறான்; ஆனால் சக்தி, அறிவு, வாய்ப்பு, வளம் அனைத்தையும் அளிப்பவன் இறைவனே. ஆகவே மனிதன் கருவி மட்டுமே; செயற்படுத்தும் ஆதார சக்தி பரம்பொருளாகும்.

“விபு” மற்றும் “பிரபு” என்ற சொற்கள், இறைவன் எங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்தையும் காக்கும் சக்திவாய்ந்த ஆண்டவன் என்பதைக் காட்டுகின்றன. மனிதனுக்குத் தேவையான பொருட்கள், வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய வளங்கள், அனுபவிக்க வேண்டிய நலன்கள் ஆகிய அனைத்தும் இறைவனருளால் கிடைக்கின்றன. அந்த அருள் உலக நலனுக்கும், தர்ம வாழ்விற்கும் பயன்பட வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் உயர்ந்த தத்துவமாகும்.

எனவே, இந்த மந்திரம் செல்வம் வேண்டிக் கேட்கும் ஒரு சாதாரண வேண்டுதல் அல்ல. மாறாக, “அறிவும் தர்மமும் உடைய உயர்ந்த வாழ்க்கையை வாழ, உலக நலனுக்குப் பயன்படும் தூய செல்வத்தை இறைவன் அருள வேண்டும்; அந்தச் செல்வமும் சக்தியும் உண்மையில் இறைவனுடைய அருளே என்பதை உணர்ந்து பணிவுடன் வாழ வேண்டும்” என்ற ஆன்மீகப் பாடத்தை அளிக்கும் மந்திரமாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை உணர்த்தும் அருள்மந்திரமாகும். மனிதன் செல்வம், அறிவு, சக்தி ஆகியவற்றைப் பெற வேண்டும்; ஆனால் அவை தனிப்பட்ட இன்பத்திற்காக மட்டுமல்லாது, தர்மம், உலக நலம், சேவை மற்றும் நல்ல செயல்களுக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்பதையே இது வலியுறுத்துகிறது. இறைவன் அருளால் கிடைக்கும் செல்வம் தூய்மையானதாகவும், நேர்மையான வழியில் கிடைத்ததாகவும், மனிதகுல நலனுக்குச் சாதகமானதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று இம்மந்திரம் போதிக்கிறது.

மேலும், மனிதன் “எல்லாம் எனது” என்ற அகந்தையை விடுத்து, “எல்லாம் இறைவனுடைய அருள்” என்ற உண்மையை உணர வேண்டும் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது. நமக்கு உள்ள அறிவு, திறமை, வளம், வாய்ப்பு ஆகிய அனைத்தும் பரம்பொருளின் அருளால் கிடைத்தவை; மனிதன் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் கருவி மட்டுமே. இந்த உணர்வோடு பணிவும் பக்தியும் கொண்டு வாழும்போது வாழ்க்கை உயர்வடையும்.

அதனால், இம்மந்திரம் பொருள் வளத்தை வேண்டுவதைக் கடந்தும், அறிவு, தர்மம், பணிவு, உலக நலம், இறை உணர்வு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஆன்மீக வாழ்வின் மாபெரும் செய்தியை அளிக்கும் தெய்வீக மந்திரமாக விளங்குகிறது.