या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥ ६९ ॥

யா நிசா ஸர்வபூதாநாம் தஸ்யாம் ஜாகர்த்தி ஸம்யமீ |
யஸ்யாம் ஜாக்ரதி பூதாநி ஸா நிசா பச்யதோ முநே: || 69 ||

பொருள்:

“எல்லா உயிர்களுக்கும் இரவாக இருப்பதில் சம்யமி விழித்திருக்கிறான்; அதாவது, உலகப் பற்றுடைய மனிதர்களுக்கு அறியப்படாத ஆத்ம தத்துவத்தில் ஞானி விழிப்புடன் இருக்கிறான். மேலும், எல்லா உயிர்களும் விழித்திருக்கும் விஷயப் பிரபஞ்சம், உண்மையைத் தரிசித்த முனிவனுக்கு இரவைப் போன்றதாக இருக்கிறது.”

விளக்கம்:

ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய லக்ஷணத்தை விளக்கிக் கொண்டிருந்த பகவான், அவன் எவ்வாறு உலகத்தைப் பார்க்கிறான், அவனுடைய பார்வைக்கும் சாதாரண மனிதனுடைய பார்வைக்கும் எவ்வளவு அடிப்படையான வேறுபாடு இருக்கிறது என்பதை இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் மிகவும் அழகான ஓர் உவமையைக் கொண்டு விளக்குகிறார். “யா நிஷா ஸர்வபூதாநாம்” — எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் எது இரவைப் போன்றதாக இருக்கின்றதோ, அதில் “ஸம்யமீ” என்று அழைக்கப்படும் ஞானி விழித்துக் கொண்டிருக்கிறான். “யஸ்யாம் ஜாக்ரதி பூதாநி” — எதில் எல்லா ஜீவராசிகளும் விழித்துக் கொண்டிருக்கின்றனவோ, “ஸா நிஷா பஷ்யதோ முநே:” — தத்துவத்தை உணர்ந்து காண்கின்ற முனிவனுக்கு அது இரவைப் போன்றதாக இருக்கின்றது. வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் இது பகல்–இரவு பற்றிய ஒரு சாதாரண உவமை போலத் தோன்றலாம். ஆனால் பகவான் இங்கு கூறுவது காலத்தின் பகல், இரவு அல்ல; ஞானம் மற்றும் அஞ்ஞானம், அத்வைதம் மற்றும் த்வைதம், சத்தியம் மற்றும் மித்யா ஆகியவற்றைப் பற்றிய மிக ஆழமான வேதாந்தப் பார்வையாகும்.

இங்கு “நிஷா” என்றால் வெறும் இரவு என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. இரவு என்றால் பொதுவாக நமக்கு ஒரு பொருள் தெளிவாகத் தெரியாத நிலை. வெளிச்சம் இல்லாதபோது ஒரு பொருள் நமக்கு மறைந்து போகிறது. அதுபோல அஞ்ஞானத்தில் இருக்கும் மனிதனுக்கு பரமார்த்த தத்துவம், அதாவது உண்மையான ஆத்ம–பிரம்ம தத்துவம், இருளைப் போன்றதாக இருக்கிறது. அது அவனுடைய அனுபவத்தில் வெளிப்படுவதில்லை. அவனுடைய பார்வை முழுவதும் வெளிப்புற உலகத்தின் மீது செல்கிறது. அவனுக்குத் தெரியும் உலகம் பலவிதமான பெயர், ரூபம், பொருள், மனிதர்கள், உறவுகள், வெற்றி, தோல்வி, இன்பம், துன்பம், நான், நீ, அவன், இது, அது என்று எண்ணற்ற வேறுபாடுகளால் நிரம்பியதாகத் தெரிகிறது. அந்தத் த்வைதமான உலகமே அவனுக்கு பகலைப் போலத் தெளிவாக இருக்கிறது. ஆனால் அந்தப் பல்வேறு தோற்றங்களுக்கு ஆதாரமாக இருக்கும் ஒரே பரமார்த்த தத்துவம் அவனுக்குத் தெரியாமல் இருக்கிறது. இதைத்தான் “எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் எது இரவாக இருக்கின்றதோ” என்று பகவான் கூறுகிறார்.

ஆனால் அதே இடத்தில் ஞானி விழித்துக் கொண்டிருக்கிறான். “தஸ்யாம் ஜாகர்த்தி ஸம்யமீ” என்று பகவான் கூறுகிறார். “ஸம்யமீ” என்பது தன்னுடைய இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் கட்டுப்படுத்தியவன்; இங்கு குறிப்பாக ஞானத்தை அடைந்து ஞானநிஷ்டையில் நிலைபெற்ற ஸ்திதப்ரஜ்ஞனைச் சுட்டுகிறது. சாதாரண மனிதன் பார்க்காத அந்தப் பரமார்த்த தத்துவத்தில் ஞானி விழிப்புடன் இருக்கிறான். அவன் புதிதாக வேறு ஓர் உலகத்தைப் பார்க்கவில்லை. அவன் இதே உலகத்தையே பார்க்கிறான். ஆனால் அவனுடைய பார்வை மாறிவிட்டது. இதுதான் இந்த ஸ்லோகத்தின் மிக முக்கியமான கருத்து.

இதற்கு எதிர்மாறாக இரண்டாவது வரியில் பகவான் கூறுகிறார்: “யஸ்யாம் ஜாக்ரதி பூதானி” — எதில் எல்லா ஜீவராசிகளும் விழித்துக் கொண்டிருக்கின்றனவோ, “ஸா நிஷா பஷ்யதோ முநே:” — தத்துவத்தைப் பார்க்கின்ற ஞானிக்கு அது இரவைப் போன்றது. சாதாரண மனிதனுக்கு இந்தப் புற உலகத்தின் வேறுபாடுகள் மிகவும் உண்மையாகத் தெரிகின்றன. “நான்” வேறு, “நீ” வேறு; “எனது” வேறு, “உனது” வேறு; நான் செய்கிறேன், நான் அனுபவிக்கிறேன்; எனக்கு வெற்றி வேண்டும், எனக்கு இன்பம் வேண்டும், எனக்கு சொத்து வேண்டும், எனக்கு புகழ் வேண்டும் என்று உலக வாழ்க்கையின் இருமைகளில் அவன் முழுமையாக ஈடுபட்டு வாழ்கிறான். அவனுடைய விழிப்பு இந்த த்வைத உலகத்தில்தான். ஆனால் ஞானியின் பார்வையில் இந்த வேறுபாடுகள் பரமார்த்த சத்தியமாக இல்லை. ஆகவே மற்றவர்கள் விழிப்புடன் அனுபவித்து கொண்டிருக்கும் இந்த த்வைதப் பார்வை ஞானிக்கு “நிஷா” — இருளைப் போன்றது.

இந்தக் கருத்தை புரிந்துகொள்ள பகவான் கொடுக்கும் மிகச் சிறந்த உதாரணம் கயிறு–பாம்பு உதாரணம். இருட்டில் ஒரு கயிறு கிடக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அதைப் பார்த்த ஒருவர் அறியாமையினால் பாம்பாகப் புரிந்து கொள்கிறார். அவருடைய பார்வையில் பாம்பு உண்மையாக இருக்கிறது. அவர் பயப்படுகிறார், பின்னால் செல்கிறார், உதவி கேட்கிறார். அந்த நேரத்தில் அவருடைய விழிப்பு முழுவதும் “பாம்பு” என்ற தோற்றத்தின் மீது இருக்கிறது. ஆனால் சரியான வெளிச்சம் கொண்டு வந்து பார்த்த பிறகு அது பாம்பு அல்ல, கயிறு என்று தெரிகிறது. கயிற்றை அறிந்தவனுக்கு பாம்பு மறைந்து போக வேண்டிய அவசியமில்லை; பாம்பு ஒருபோதும் உண்மையில் அங்கு இருந்ததில்லை என்ற அறிவு வந்துவிடுகிறது. எனவே அவனுடைய பார்வையில் பாம்பு இருளைப் போன்றதாகிறது; கயிறு மட்டுமே உண்மையான ஆதாரமாகப் பிரகாசிக்கிறது.

இதுபோலவே இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கும் ஒரு அதிஷ்டானம் இருக்கிறது என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. அஞ்ஞானத்தில் இருக்கும் மனிதனுக்கு உலகமே சத்தியமாகத் தெரிகிறது. அவன் உலகத்தின் பெயர்–ரூப வேறுபாடுகளையே உண்மையாகப் பார்க்கிறான். ஆனால் ஞானி அந்த உலகத்தின் ஆதாரமான பிரம்ம தத்துவத்தைப் பார்க்கிறான். இதனால் உலகம் அவனுக்குத் தெரியாமல் போய்விடுகிறது என்று பொருள் அல்ல. உலகம் தொடர்ந்து தெரியும்; மனிதர்கள் தெரியும்; செயல்கள் நடைபெறும்; உறவுகள் இருக்கும்; வாழ்க்கை வழக்கம்போலத் தொடரும். ஆனால் அவன் அந்த உலகத்திற்கு பரமார்த்த சத்தியமான அந்தஸ்தைக் கொடுப்பதில்லை. கானல் நீர் தெரிந்தாலும் அது உண்மையான நீர் அல்ல என்பதை அறிந்தவனுக்கு அது முன்பு இருந்த அளவுக்கு உண்மையாக இருக்காது. அதுபோல ஞானிக்குத் தெரியும் உலகம் “மித்யா” — தோற்றமாகும்; அதற்கான ஆதாரம் பிரம்மம் என்பதே அவனுடைய தெளிவான பார்வை.

இதில் ஒரு நுணுக்கமான கருத்தை மிகவும் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஞானி உலகத்தை விட்டு ஓடிவிடுவதில்லை. உலகத்தை அழிப்பதில்லை. உலகத்தைப் பார்க்காமல் கண்களை மூடிக்கொண்டு இருப்பதுமில்லை. அவனுடைய மாற்றம் பார்வையில் நிகழ்கிறது. அஞ்ஞானி உலகத்தைப் பார்த்து “இதுவே முழுமையான சத்தியம்” என்று நினைக்கிறான். ஞானி அதே உலகத்தைப் பார்த்து “இதன் ஆதாரம் பிரம்மம்; பெயரும் ரூபமும் தோற்றமாக இருக்கின்றன” என்று அறிகிறான். எனவே வேறுபாடு வெளிப்புற உலகத்தில் இல்லை; அதை அறியும் பார்வையில்தான் இருக்கிறது. ஒரே உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும், ஒரே வீட்டில் இருந்தாலும், ஒரே நிகழ்வை எதிர்கொண்டாலும், ஞானியின் உள்ளார்ந்த பார்வையும் அஞ்ஞானியின் பார்வையும் பகல்–இரவு போல முற்றிலும் மாறுபட்டிருக்கலாம்.

இதையே மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானையின் உதாரணத்தாலும் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு சிறு குழந்தை மரத்தில் செய்யப்பட்ட யானையைப் பார்த்து “யானை” என்று மட்டும் பார்க்கிறது; அதன் உண்மையான ஆதாரமான “மரம்” அவனுடைய கவனத்தில் இல்லை. அவன் பார்த்தது யானை என்ற பெயர்–ரூபம். அதனால் அவன் அதைப் பார்த்து பயப்படலாம். ஆனால் அந்தப் பொருளின் தன்மையை அறிந்த பெரியவன் “இது மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானை” என்று பார்க்கிறான். அவனுக்கு யானை என்ற ரூபம் தெரிந்தாலும், அதன் ஆதாரமான மரம் மறைந்து போகவில்லை. குழந்தைக்கு யானை பகல் போலவும் மரம் இரவு போலவும் இருக்கிறது. அறிவுடையவனுக்கு மரம் பகல் போலவும், யானை என்ற பெயர்–ரூபம் இரவு போலவும் இருக்கிறது. ஒரே பொருள்; இரண்டு பார்வைகள்.

இதுதான் இந்த ஸ்லோகத்தின் மையக் கருத்து: இருப்பது ஒன்றே; அதை அறியும் பார்வைதான் வேறுபடுகிறது. இரண்டு தனித்தனி சத்தியங்கள் இல்லை. அஞ்ஞானத்தில் இருப்பவனுக்கு த்வைதம் சத்தியமாகத் தெரிகிறது; ஞானிக்கு அதே த்வைதத்தின் ஆதாரமான அத்வைத தத்துவம் பிரகாசமாகிறது. எனவே ஞானி வேறு ஒரு உலகத்தைப் பார்க்கிறான் என்று சொல்ல முடியாது. அவன் இதே உலகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, அதற்குள் ஒரே பரம்பொருளின் இருப்பை உணர்கிறான்.

இந்தப் பார்வை கர்த்திருத்துவம் மற்றும் போக்திருத்துவம் பற்றிய புரிதலிலும் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அஞ்ஞானி “நான் செய்பவன்; நான் அனுபவிப்பவன்” என்று நினைக்கிறான். சரீரம் செய்கிறது, மனம் சிந்திக்கிறது, இந்திரியங்கள் செயல்படுகின்றன என்ற விவகாரத்தைத் தாண்டி, அவற்றின் செயல்களைத் தன்னுடைய உண்மையான ஆத்ம சொரூபத்தோடு இணைத்துக் கொள்கிறான். அதனால் “நான் செய்தேன்”, “நான் அனுபவித்தேன்”, “எனக்கு பலன் கிடைத்தது”, “எனக்கு துன்பம் ஏற்பட்டது” என்ற கர்த்தா–போக்தா அபிமானம் உருவாகிறது. ஞானியின் பார்வையில் இவை ஆத்மாவின் பரமார்த்த இயல்பு அல்ல; சரீரம்–மனம்–இந்திரியங்களின் மட்டத்தில் நடைபெறும் விவகாரம். இதனால் அவனுடைய பார்வையில் கர்த்திருத்துவம், போக்திருத்துவம் ஆகியவை அத்யஸ்தமானவை — ஆத்மத்தின் மீது ஏற்றிவைக்கப்பட்டவை — என்று புரிகின்றன.

இதன் விளைவாக ஞானிக்கு கர்மத்தின் மீதான பார்வையும் மாறுகிறது. அஞ்ஞான நிலையில் “நான் கர்த்தா” என்ற உணர்வு இருப்பதால் கர்மம், அதன் பலன், கடமை, சாதனை, பந்தம் ஆகியவை அனைத்தும் மிகவும் உண்மையானதாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் ஞானநிஷ்டையில் ஆத்மா கர்த்தா அல்ல என்ற தெளிவு ஏற்பட்ட பிறகு, கர்மம் ஆத்மாவை பந்தப்படுத்தும் சக்தியை இழக்கிறது. இதை வெளிப்புறச் செயல்களை விட்டுவிடுதல் என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. முக்கியமான மாற்றம் “நான் கர்த்தா” என்ற அபிமானத்தின் நீக்கமே. ஞானியின் பார்வையில் உடல் செயல்படலாம், மனம் செயல்படலாம், உலக விவகாரம் நடக்கலாம்; ஆனால் அவன் தன்னை அவற்றின் பரமார்த்த கர்த்தாவாகப் பார்க்கவில்லை.

இதனால்தான் இந்த ஸ்லோகம் வெறும் ஒரு உபதேச ஸ்லோகம் அல்ல; ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டிய நிதித்யாசனத்திற்கான ஸ்லோகமாகவும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. “நான் இப்போது எதை உண்மையாகப் பார்க்கிறேன்? அஞ்ஞான நிலையில் எது எனக்கு சத்தியமாகத் தெரிகிறது? ஞானத்தின் பார்வையில் அதன் நிலை என்ன? நான் உலகத்தைப் பார்க்கிறேனா, அல்லது உலகத்தின் ஆதாரமான தத்துவத்தையும் பார்க்கிறேனா?” என்று ஒருவர் தன்னுடைய பார்வையைத் தானே ஆராய வேண்டும். ஞானம் என்பது உலகத்தை மறுப்பது அல்ல; உலகத்திற்கு நாம் கொடுத்திருக்கும் தவறான சத்தியத்துவத்தை நீக்குவதாகும்.

ஒருவர் நம்மை புகழ்ந்தாலும், இகழ்ந்தாலும், ஒரு பொருள் கிடைத்தாலும், இழந்தாலும், வெற்றி வந்தாலும், தோல்வி வந்தாலும், இவை அனைத்தும் விவகார உலகத்தில் நடைபெறும் நிகழ்வுகள். அஞ்ஞானி அவற்றைத் தன்னுடைய முழுமையான சத்தியமாக எடுத்துக்கொள்வதால் அவை அவனுடைய மனத்தில் ஆழமான சம்சாரத்தை உருவாக்குகின்றன. ஞானி அவற்றைப் பார்க்காமல் இருப்பதில்லை; ஆனால் அவற்றுக்கு உரிய அளவிலேயே அவற்றைப் பார்க்கிறான். அவற்றின் ஆதாரமான ஆத்ம தத்துவத்திலிருந்து அவன் பார்வை விலகுவதில்லை. இதனால் வெளிப்புற உலகம் மாறாவிட்டாலும், அந்த உலகம் அவனுக்கு அளிக்கும் பந்தத்தின் தன்மை முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது.

எனவே இந்த ஸ்லோகத்தில் கூறப்படும் “பகல்” மற்றும் “இரவு” என்பது கடிகாரத்தில் மாறிக்கொண்டிருக்கும் பகல்–இரவு அல்ல. அறியாமையில் இருப்பவனுக்கு மறைந்திருப்பது ஞானிக்கு வெளிச்சமாக இருக்கிறது; அறியாமையில் இருப்பவனுக்கு மிகவும் உண்மையாகத் தோன்றுவது ஞானியின் பார்வையில் பரமார்த்த சத்தியமாக இல்லை. இதுவே “யா நிஷா ஸர்வபூதாநாம் தஸ்யாம் ஜாகர்த்தி ஸம்யமீ” என்பதன் ஆழ்ந்த பொருள். ஒரே பிரபஞ்சம், ஒரே உலகம், ஒரே வாழ்க்கை; ஆனால் பார்வை வேறுபட்டதால் அனுபவத்தின் அர்த்தமே மாறிவிடுகிறது.

இவ்வாறு அறுப்பத்தி ஒன்பதாவது ஸ்லோகம் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய மிக உயர்ந்த இலக்கணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அவன் உலகத்திலிருந்து விலகியவன் அல்ல; உலகத்தை உண்மையான ஆதாரத்துடன் பார்த்தவன். அஞ்ஞானியின் பார்வையில் பலவாகத் தெரியும் உலகத்தில் ஞானி ஒன்றை உணர்கிறான். அஞ்ஞானிக்கு இருளாக இருக்கும் அத்வைத தத்துவத்தில் ஞானி விழித்திருக்கிறான். அஞ்ஞானி விழித்துக் கொண்டிருக்கும் த்வைதத்தின் சத்தியத்துவத்தில் ஞானி உறங்குகிறான். கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது போலவும், மரத்தில் யானை தோன்றுவது போலவும், கானல் நீர் தோன்றுவது போலவும், உலகம் தோன்றினாலும் அதன் ஆதாரமான பிரம்ம தத்துவத்தை அறிந்தவனுக்கு அந்தத் தோற்றம் இனி சம்சார பந்தத்தை உருவாக்கும் சக்தியை இழந்து விடுகிறது. இதுவே ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய பார்வை; இதுவே இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆழ்ந்த வேதாந்தச் செய்தி.