नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥ ६६ ॥

நாஸ்தி புத்திரயுக்தஸ்ய ந சாயுக்தஸ்ய பாவனா |
ந சாபாவயத: சாந்திர் அசாந்தஸ்ய குத: ஸுகம் || 66 ||

பொருள்:

“தன்னுடைய மனதை அடக்கி ஒருமுகப்படுத்தாதவனுக்கு நிலையான புத்தி இல்லை; அத்தகையவனுக்கு ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலையான சிந்தனையும் ஏற்படாது. ஆத்ம தத்துவத்தைச் சிந்திக்காதவனுக்கு மன அமைதி இல்லை. மன அமைதி இல்லாதவனுக்கு சுகம் எவ்வாறு கிடைக்கும்?”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகங்களில் பகவான் மனக்கட்டுப்பாட்டின் அவசியத்தையும், மனம் அமைதியாக இருந்தால் ஞானம் நிலைபெறும் என்பதையும் விளக்கினார். 64-ஆம் ஸ்லோகத்தில் ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்டு, இந்திரியங்களைத் தன்னுடைய வசத்தில் வைத்துக்கொண்டு, மனத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவன் ப்ரஸாதம் எனப்படும் மன அமைதியை அடைகிறான் என்று கூறினார். அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகத்தில் அந்த மன அமைதியின் பலனாக துக்கங்கள் நீங்கி, புத்தி நிலைபெறும் என்றும் கூறினார். இப்போது அறுபத்தி ஆறாம் ஸ்லோகத்தில் அதற்கு எதிரான நிலையை எடுத்துக்கொண்டு, மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாத ஒருவனுக்கு ஆத்மஞானம் எவ்வாறு தடையாகிறது, ஞானம் நிலைபெறுவதற்கு ஏன் நிதித்யாசனம் முடியாமல் போகிறது, அதன் காரணமாக ஏன் உண்மையான சாந்தியும் சுகமும் கிடைக்காது என்பதை பகவான் படிப்படியாக விளக்குகிறார்.

“நாஸ்தி புத்திரயுக்தஸ்ய” என்று பகவான் ஆரம்பிக்கிறார். “நாஸ்தி புத்திஹி” என்றால் புத்தி இல்லை என்று பொருள். ஆனால் இங்கு புத்தி என்ற சொல்லை சாதாரணமாக நாம் பயன்படுத்தும் புத்திசாலித்தனம் என்ற பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. இந்தச் சூழலில் புத்தி என்பது ஆத்மஞானம். அதாவது ஆத்மாவைப் பற்றிய உண்மையான அறிவு. அந்த ஆத்மஞானம் யாருக்கு ஏற்படாது? “அயுக்தஸ்ய” — மனம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதவனுக்கு, சமம் என்ற சாதனை இல்லாதவனுக்கு ஆத்மஞானம் ஏற்படாது என்று பகவான் கூறுகிறார்.

இங்கு “யுக்த” என்ற சொல்லுக்கு “பொருந்தியவன்”, “இணைந்தவன்” என்று பொருள். எந்த ஒரு காரியத்தை நாம் எடுத்துக்கொண்டாலும், அந்தக் காரியத்தில் மனம் பொருந்தியிருந்தால்தான் அதைச் சரியாகச் செய்ய முடியும். உடல் மட்டும் ஒரு காரியத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் மனம் வேறு இடத்தில் இருந்தால் அந்தச் செயலில் முழுமையான பயன் கிடைக்காது. இதை ஒரு மாணவனுடைய உதாரணத்தின் மூலம் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு மாணவன் இரண்டு மணி நேரம் புத்தகத்தைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு அறையில் அமர்ந்திருக்கலாம். வெளியிலிருந்து பார்க்கும் பெற்றோருக்கு அவன் இரண்டு மணி நேரம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று தோன்றலாம். ஆனால் அவனுடைய மனம் அந்தப் புத்தகத்தில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தது என்பதுதான் உண்மையான படிப்பு. இரண்டு மணி நேரம் உடலால் புத்தகத்தின் முன்னால் அமர்ந்திருப்பது மட்டும் படிப்பு அல்ல. மனம் அந்த விஷயத்தில் பொருந்தியிருப்பதே முக்கியம்.

அதேபோல வேதாந்தத்தைக் கேட்கும்போதும் மனம் அதில் பொருந்தியிருக்க வேண்டும். ஆசிரியர் உபதேசம் செய்கிறார்; சாஸ்திரத்தின் வாக்கியங்கள் காதில் விழுகின்றன. ஆனால் மனம் வேறு விஷயத்தில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தால், அந்த வார்த்தைகள் காதில் வெறும் சப்தமாக மட்டுமே விழும். சப்தத்திலிருந்து அறிவு தோன்றாது. ஒரு வாகனம் செல்லும்போது அதன் சத்தம் காதில் விழுவது போல, சாஸ்திரத்தின் வார்த்தைகளும் வெறும் ஒலியாகச் சென்று விடலாம். ஆனால் மனம் அந்த வார்த்தைகளில் பொருந்தி, அவற்றின் பொருளை கவனமாக ஏற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் சப்தம் ஞானமாக மாறுகிறது. எனவே ஆத்மஞானத்தை அடைவதற்கு குறைந்தபட்சம் ஓரளவாவது மன ஒருமுகப்பாடு அவசியம் என்று இங்கு விளக்கப்படுகிறது.

அதற்குப் பிறகு பகவான் “ந சாயுக்தஸ்ய பாவனா” என்று கூறுகிறார். மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவனுக்கு “பாவனா” கிடையாது. இங்கு பாவனா என்றால் சாதாரணமான நினைப்பு அல்ல; நிதித்யாசனம், அதாவது ஏற்கனவே கேட்டறிந்த ஆத்மஞானத்தை மனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிலைநிறுத்திப் பழகுதல் என்று பொருள்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மனம் முற்றிலும் கட்டுப்பாடின்றி இருந்தால் ஆத்மஞானமே ஏற்படாது. ஒருவேளை ஓரளவு மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் ஒருவர் சாஸ்திரத்தைக் கேட்டு அறிவைப் பெற்றுவிட்டார் என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அந்த அறிவை ஞானநிஷ்டையாக மாற்றுவதற்கு மேலும் மன ஒருமுகப்பாடு தேவைப்படும். ஏனெனில் நிதித்யாசனம் என்பது அறிவைப் பெறுவதற்கான முயற்சி மட்டுமல்ல; பெற்ற அறிவிலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தும் சாதனை.

இதனால் வேதாந்தப் படிப்பில் ஒரு நுட்பமான விஷயம் புரிகிறது. ஒருவர் பல ஆண்டுகள் வேதாந்தம் படித்து, சாஸ்திரத்தில் வரும் வார்த்தைகள் அனைத்தையும் அழகாக விளக்கக்கூடியவராக இருக்கலாம். “பஞ்சகோசம்”, “தத்துவமசி”, “ஆத்மா”, “பிரம்மம்” போன்ற பல வார்த்தைகளையும் தெளிவாகப் பயன்படுத்தக்கூடியவராக இருக்கலாம். ஆனால் மனம் பொருந்தாமல், உள்ளார்ந்த விசாரணை இல்லாமல் படித்திருந்தால், அவரிடம் பதகோசரம், அதாவது வார்த்தைகளின் அறிவு இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் சுட்டிக்காட்டும் வஸ்துவின் அறிவு முழுமையாக நிலைபெறாமல் இருக்கலாம் என்று விளக்கப்படுகிறது.

இதனால் “ஞானம் வந்துவிட்டது; இனிமேல் மனக்கட்டுப்பாடு தேவையில்லை” என்ற எண்ணம் தவறானது. உண்மையில் ஞானம் கிடைத்த பிறகு மனத்தை இன்னும் நுட்பமாகப் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. சாஸ்திரத்தை கேட்கும்போது எவ்வளவு மனக்கட்டுப்பாடு தேவையோ, அதைவிட அதிகமான மன ஒருமுகப்பாடு நிதித்யாசனத்திற்கு தேவைப்படுகிறது. ஏனெனில் ஸ்ரவணத்தில் அறிவைப் பெறுவதற்காக மனத்தை ஒரு விஷயத்தில் செலுத்த வேண்டும்; நிதித்யாசனத்தில் அந்த அறிவிலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

இதை நாம் வாழ்க்கையில் ஏற்கனவே செய்துகொண்டிருக்கும் பல செயல்களின் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒருவர் பல ஆண்டுகள் படித்து ஒரு உயர்ந்த கல்வித் தகுதியைப் பெற்றிருக்கிறார் என்றால், அவர் மனதை ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் செலுத்திப் பழகியிருக்கிறார் என்று பொருள். அதேபோல ஜபம், பாராயணம், பிரார்த்தனை போன்ற சாதனைகளில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவதாலும் மனத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு ஒருமுகப்பாடு உருவாகலாம். அந்த மனப்பக்குவம் சாஸ்திர விசாரணைக்கு உதவும். ஆனால் ஞானம் கிடைத்த பிறகு அதை நிலைநிறுத்துவதற்கு அந்த மனப்பக்குவத்தைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு பகவான் படிப்படியாக கீழ்நோக்கிச் செல்கிறார். முதலில் “நாஸ்தி புத்திஹி” — மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவனுக்கு ஆத்மஞானம் இல்லை. ஒருவேளை ஓரளவு ஞானம் வந்திருந்தாலும் “ந சாயுக்தஸ்ய பாவனா” — அந்த ஞானத்தில் நிலைபெறுவதற்கான நிதித்யாசனம் நடைபெறாது. நிதித்யாசனம் இல்லையென்றால் அடுத்ததாக என்ன நடக்கும்? அதைத்தான் “ந சாபாவயத: சாந்திஹி” என்று கூறுகிறார்.

“அபாவயதஹ” என்றால் பாவனையை, அதாவது நிதித்யாசனத்தைச் செய்யாதவன். அவனுக்கு “சாந்தி” கிடையாது. இங்கு சாந்தி என்ற சொல்லுக்கு வெறும் மன அமைதி என்ற பொருள் மட்டும் அல்ல. உபரமம், அதாவது தேவையற்ற உலக விவகாரங்களிலிருந்து மனம் படிப்படியாக விலகிக் கொள்ளுதல் என்ற பொருளும் இங்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. நிதித்யாசனம் இல்லாதபோது மனம் உலக விஷயங்களிலிருந்து இயல்பாக விலகாது. மாறாக, தேவையில்லாத பேச்சு, தேவையில்லாத தொடர்பு, தேவையில்லாத விசாரணை, தேவையில்லாத விவகாரம் ஆகியவற்றில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

இங்கு “விலகிக் கொள்ளுதல்” என்றால் கடமைகளை எல்லாம் விட்டுவிட்டு ஓடிப்போவது என்று பொருள் அல்ல. வாழ்க்கையில் நமக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் இருக்கின்றன. உண்மையில் நம்மால் செய்யப்பட வேண்டிய கடமையைச் செய்யாமல் விலகிவிட்டால் மனம் அமைதியடையாது. அதனால் குற்ற உணர்வு தோன்றும்; அந்தக் குற்ற உணர்வே மனத்தைத் தொடர்ந்து கலக்கத்தில் வைத்திருக்கும். எனவே முதலில் தன்னுடைய கடமைகளை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். அதன் பிறகு தேவையில்லாத விஷயங்களில் தலையிடாமல், தேவையற்ற பேச்சையும் தொடர்புகளையும் குறைத்துக்கொண்டு, மனத்தை உள்ள்நோக்கி திருப்புவதே இங்கு கூறப்படும் உபரமம்.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையை இரவு நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தாலே இதை ஓரளவு சோதித்துக்கொள்ள முடியும். “இன்று காலையிலிருந்து மாலை வரை நான் எத்தனை தேவையற்ற விஷயங்களில் தலையிட்டேன்? எத்தனை வார்த்தைகளைப் பேசாமல் இருந்திருக்கலாம்? எத்தனை விஷயங்களைப் பற்றி தேவையில்லாமல் விசாரித்தேன்? நான் தலையிடாமல் இருந்திருந்தாலும் அந்த விஷயம் நடந்திருக்குமா?” என்று நம்மையே கேட்டுப் பார்க்கலாம். நம்மால் தேவையற்ற விஷயங்களிலிருந்து படிப்படியாக விலக முடிகிறது என்றால், நம் மனம் உபரமத்தை நோக்கிச் செல்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

இதற்குப் பிறகு பகவான் மிக அழகான ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறார்: “அசாந்தஸ்ய குதஹ் ஸுகம்?” — அமைதி இல்லாதவனுக்கு எங்கிருந்து சுகம் வரும்? சாந்தி இல்லாத மனத்தில் உண்மையான சுகம் எவ்வாறு தோன்றும்? இங்கு “சுகம்” என்பது சாதாரணமான இந்திரிய இன்பத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை; இந்தச் சூழலில் அது மோக்ஷம், மனநிறைவு, பரிபூரணமான ஆனந்தநிலை என்பதைக் குறிக்கிறது.

ஒருவன் வெளியில் எவ்வளவு பொருள்களைப் பெற்றிருந்தாலும், மனம் அமைதியாக இல்லையென்றால் அவனுக்கு உண்மையான நிறைவு கிடைக்காது. மனம் தொடர்ந்து வெளிப்புற விஷயங்களை நாடிக்கொண்டிருந்தால், ஒரு ஆசை நிறைவேறியவுடன் இன்னொரு ஆசை எழும். ஒரு பிரச்சினை முடிந்தவுடன் இன்னொரு பிரச்சினை தோன்றும். இவ்வாறு மனம் எப்போதும் வெளியில் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் உள்ளார்ந்த நிறைவு ஏற்படாது. அதனால் பகவான் சுகத்திற்கான அடிப்படையாக சாந்தியை வைத்துக் காட்டுகிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் மனக்கட்டுப்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை ஒரு சங்கிலித் தொடராக விளக்குகிறார். சமம் இல்லை என்றால் மனம் யுக்தமாகாது; மனம் யுக்தமாக இல்லையென்றால் ஆத்மஞானம் ஏற்படாது. ஞானம் ஏற்பட்டாலும் மனக்கட்டுப்பாடு இல்லையென்றால் நிதித்யாசனம் நடைபெறாது. நிதித்யாசனம் இல்லையென்றால் உபரமம் எனப்படும் சாந்தி ஏற்படாது. சாந்தி இல்லையென்றால் உண்மையான சுகமான மோக்ஷம் கிடையாது.

இதன் எதிர்மறையான பாதையைச் சுருக்கமாகப் பார்த்தால், மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாமை முதலில் ஞானத்திற்கு தடையாகிறது; ஞானம் இல்லாததால் நிதித்யாசனம் நடைபெறாது; நிதித்யாசனம் இல்லாததால் மனம் உலக விஷயங்களிலிருந்து விலகாது; மனம் விலகாததால் சாந்தி கிடைக்காது; சாந்தி இல்லாததால் உண்மையான சுகமும் கிடைக்காது. இவ்வாறு மோக்ஷத்திலிருந்து படிப்படியாகப் பின்னோக்கிச் செல்லும் நிலையை பகவான் இந்த ஒரே ஸ்லோகத்தில் காட்டுகிறார்.

அதே நேரத்தில், இந்த ஸ்லோகம் நம்மை பயமுறுத்துவதற்காகக் கூறப்பட்டதல்ல. எங்கே குறை இருக்கிறது என்பதை நமக்கே காட்டுவதற்காகக் கூறப்பட்டது. மனம் முழுமையாகக் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்றால் உடனே நம்மை குற்றம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. மாறாக, “என்னுடைய மனம் எவ்வளவு தூரம் யுக்தமாக இருக்கிறது? நான் கேட்கும் சாஸ்திரத்தை உண்மையில் கவனத்துடன் கேட்கிறேனா? கேட்ட ஞானத்தை மனத்தில் நிலைநிறுத்துவதற்கு நிதித்யாசனம் செய்கிறேனா? தேவையில்லாத விஷயங்களில் எவ்வளவு தூரம் நான் தலையிடுகிறேன்? என்னுடைய மனம் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறது?” என்று நம்மையே ஆராய வேண்டும்.

இந்தப் பயணம் ஒரே நாளில் முடிவடைவதில்லை. மனக்கட்டுப்பாடு படிப்படியாக வளர வேண்டும். கர்ம யோகம் மூலம் மனத்தூய்மை, சமம்–தமம் போன்ற சாதனைகளின் மூலம் மன ஒழுக்கம், ஸ்ரவணம்–மனனம் மூலம் ஞானம், நிதித்யாசனம் மூலம் அந்த ஞானத்தில் நிலைபெறுதல், அதன் மூலம் உபரமம் மற்றும் சாந்தி, இறுதியில் சுகம் எனப்படும் மோக்ஷநிலை — இவ்வாறு முழு ஆன்மீகப் பயணமும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையதாக இருக்கிறது.

எனவே “நாஸ்தி புத்திரயுக்தஸ்ய…” என்ற இந்த அறுபத்தி ஆறாம் ஸ்லோகத்தின் ஆழமான செய்தி என்னவென்றால், ஆத்மஞானத்தை அடைவதற்கும், அடைந்த ஞானத்தை ஞானநிஷ்டையாக மாற்றுவதற்கும், அந்த ஞானத்தில் நிலைத்து இறுதியில் மோக்ஷத்தை அடைவதற்கும் அடிப்படைத் தகுதியாக மனக்கட்டுப்பாடு அவசியம் என்பதாகும். மனம் அமைதியாகவும் ஒருமுகமாகவும் இல்லாமல் சாஸ்திரத்தைப் படிப்பது வெறும் வார்த்தை அறிவாக மாறிவிடும்; ஞானத்தைப் பெற்றிருந்தாலும் அதை மனத்தில் நிலைநிறுத்தாமல் விட்டால் நிதித்யாசனம் நடைபெறாது; நிதித்யாசனம் இல்லையென்றால் மனம் உலக விஷயங்களில் இருந்து விலகாது; மனம் விலகாதபோது சாந்தி ஏற்படாது; சாந்தி இல்லாதபோது உண்மையான சுகம் கிடைக்காது. ஆகவே பகவான் இறுதியில் மிகத் தெளிவான கேள்வியை முன்வைக்கிறார்: “அசாந்தஸ்ய குதஃ ஸுகம்?” — அமைதி இல்லாதவனுக்கு எங்கிருந்து உண்மையான சுகம் வரும்? இதுவே இந்த ஸ்லோகத்தின் மையமான உபதேசமாகும்.