प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥ ६५ ॥

ப்ரஸாதே ஸர்வதுக்கானாம் ஹாநிரஸ்யோபஜாயதே |
ப்ரஸந்நசேதஸோ ஹ்யாஶு புத்திஃ பர்யவதிஷ்டதே || 65 ||

பொருள்:

“மனதில் பிரசாத புத்தி ஏற்படும்போது, அவனுடைய எல்லாத் துக்கங்களும் நீங்குகின்றன. மனம் தெளிந்து மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கும்போது, அவனுடைய புத்தி மிக விரைவில் நிலைபெறுகிறது.”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான், ராகம்–த்வேஷம் இல்லாமல் இந்திரியங்களைத் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, உலக விஷயங்களில் தேவையான அளவு தொடர்புடன் வாழ்பவன் “ப்ரஸாதம்” என்கின்ற மன அமைதியை அடைகிறான் என்று கூறினார். அந்த மன அமைதி கிடைத்த பிறகு என்ன பலன் ஏற்படுகிறது என்பதை இந்த அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகத்தில் விளக்குகிறார். ஆகவே இந்த ஸ்லோகம் தனியாகப் பார்க்க வேண்டியதல்ல; அறுபத்தி நான்காம் ஸ்லோகத்தின் நேரடியான தொடர்ச்சியாகப் பார்க்க வேண்டும். அறுபத்தி நான்காம் ஸ்லோகத்தில் சாதனம் கூறப்பட்டது; அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகத்தில் அந்தச் சாதனையினுடைய பலன் கூறப்படுகிறது. அந்தப் பலனின் மையக்கருத்து: அமைதியான மனதில் ஞானம் நிலைபெறும்.

மனிதனுடைய மனம் எப்போதும் நம்முடைய வசத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதே இங்கு முக்கியமான கருத்து. மனம் நம்முடைய வசத்தில் இருக்கிறது என்றால், மனதில் எண்ணங்களே இல்லாமல் போய்விட வேண்டும் என்று பொருள் அல்ல. எண்ணங்கள் வரலாம்; உலக விஷயங்களைப் பற்றிய சிந்தனைகள் வரலாம்; வாழ்க்கையில் பல்வேறு பொறுப்புகள் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த எண்ணங்களின் பின்னால் மனம் கட்டுப்பாடின்றி ஓடாமல் இருப்பதே மனக்கட்டுப்பாடு. மனம் எப்போதும் வெளிப்புற விஷயங்களின் வசத்தில் இருக்கும்போது அமைதி கிடைக்காது. ஒரு விஷயம் பிடித்திருந்தால் அதைத் தொடர்ந்து நாடும்; பிடிக்கவில்லை என்றால் அதைத் தள்ளுவதற்காகப் போராடும். இவ்வாறு விருப்பு–வெறுப்பு மனத்தை தொடர்ந்து அலைக்கழித்துக்கொண்டே இருக்கும். மனம் தன்னுடைய வசத்தில் இருக்கும்போது மட்டுமே அது அமைதியை அடைகிறது.

இதைத்தான் முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான் “ப்ரஸாதமதிகச்சதி” என்று கூறினார். இங்கு அந்தப் ப்ரஸாதத்தின் பலனை எடுத்துச் சொல்கிறார். “ப்ரஸாதே” என்றால் அமைதியான, தெளிவான மனநிலையில். அந்த மன அமைதியில் என்ன நடக்கிறது? “ஸர்வதுக்கானாம் ஹாநிஹி” — எல்லா துக்கங்களின் நாசமும் ஏற்படுகிறது என்று பகவான் கூறுகிறார்.

“ஹாநி” என்றால் குறைதல், நீங்குதல், நாசம். “ஸர்வதுக்கானாம்” என்றால் எல்லாவிதமான துக்கங்களும். ஆகவே அமைதியான மனம் கொண்டவனுக்கு துக்கங்களின் ஆதிக்கம் குறைந்து, அவற்றிலிருந்து விடுதலை ஏற்படுகிறது. இங்கு துக்கம் என்ற சொல்லை இரண்டு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒன்று, சம்சாரத்தின் காரணமாக ஏற்படும் துக்கம். ஆத்மா என்ன என்பதை அறியாமல், அனாத்மாவைத் தன்னுடைய உண்மையான சொரூபமாக எடுத்துக்கொள்வதிலிருந்து உருவாகும் துக்கம். மற்றொன்று, மனத்தின் விக்ஷேபம் — மனக்கொந்தளிப்பு, அமைதியின்மை, கவலை, பயம், கோபம், ஏக்கம், எதிர்பார்ப்பு போன்றவற்றால் உருவாகும் துன்பநிலை. மனம் அமைதியடையும் போது இந்த விக்ஷேபங்கள் படிப்படியாக குறைகின்றன.

இதற்கு ஒரு எளிய உதாரணம் நீர்நிலையாகும். ஒரு குளத்தில் தண்ணீர் இருந்தாலும் அது தொடர்ந்து அலைந்து கொண்டிருந்தால் அதன் அடியில் என்ன இருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது. காற்று வீசுகிறது, அலைகள் எழுகின்றன என்றால் தண்ணீருக்குள் இருக்கும் பொருட்கள் தெளிவாகத் தெரியாது. அதே தண்ணீர் அமைதியாகி, அதில் அழுக்கோ கலக்கமோ இல்லாமல் இருந்தால், அதன் அடிப்பகுதி வரை தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். மனமும் இதேபோலத்தான். மனத்தில் ஆசை, கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை, பயம், கவலை போன்ற அலைகள் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டிருந்தால் மனத்தின் உண்மையான திறன் வெளிப்படாது. மனம் அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கும்போது அதற்குள் ஏற்கனவே பெற்றிருக்கும் அறிவு தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.

இதனால்தான் இந்த ஸ்லோகத்தின் இரண்டாவது வரி மிகவும் முக்கியமானது: “ப்ரஸந்நசேதஸோ ஹ்யாஶு புத்திஃ பர்யவதிஷ்டதே.” “ப்ரஸந்நசேதஸ்” என்றால் அமைதியான, தெளிவான மனத்தை உடையவன். அப்படிப்பட்டவனுடைய “புத்தி” விரைவில் “பர்யவதிஷ்டதே” — நிலைபெறுகிறது என்று பகவான் கூறுகிறார்.

இங்கு “புத்தி” என்ற சொல்லை வெறும் அறிவாற்றல் அல்லது புத்திசாலித்தனம் என்று எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. இந்தச் சூழலில் அது ஆத்மஞானத்தை, பிரம்மஞானத்தை, உண்மையைப் பற்றிய தெளிவான அறிவை குறிக்கிறது. ஏற்கனவே சாஸ்திரத்தின் மூலம் கேட்டும், ஆசிரியரின் உபதேசத்தின் மூலம் அறிந்தும் இருக்கும் அறிவு மனத்தில் உறுதியாக நிலைபெறுவதற்கு மன அமைதி அவசியம். அதனால் இங்கு ஞானம் ஞானநிஷ்டையாக மாறுகிறது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஞானம் கிடைத்துவிட்டது என்பதும், அந்த ஞானத்தில் நிலைத்திருப்பது என்பதும் ஒரே விஷயம் அல்ல. ஒருவர் “நான் ஆத்மா; ஆத்மா நித்தியமானது; உலகம் அனித்தியம்” என்ற அறிவை சாஸ்திரத்திலிருந்து தெளிவாகக் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய சூழ்நிலை மாறியவுடன் கோபம், பயம், ஏக்கம், பொறாமை போன்றவை அவருடைய மனத்தை ஆட்கொண்டுவிட்டால், அந்த அறிவு நடைமுறையில் நிலைபெறவில்லை என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அறிவு இருக்கிறது; ஆனால் அந்த அறிவு மனத்தில் உறுதியான நிலையை அடையவில்லை. இதுவே ஞானத்திற்கும் ஞானநிஷ்டைக்கும் இடையிலான முக்கியமான வேறுபாடு.

அதற்காகத்தான் பகவான் மன அமைதியின் அவசியத்தை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார். ஞானம் என்பது ஒரு முறை கேட்டு முடித்துவிடக்கூடிய தகவல் அல்ல. அதை மனத்தில் நிலைநிறுத்துவதற்கு மனம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். மனம் தொடர்ந்து வெளிப்புற விஷயங்களின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தால், ஞானத்தில் மனம் நிலைத்திருக்க முடியாது. மனம் ஒருபுறம் சாஸ்திரத்தைக் கேட்கிறது; இன்னொருபுறம் உலக விஷயங்களில் எழுகின்ற விருப்பு–வெறுப்புகளால் இழுக்கப்படுகிறது என்றால், அந்த மனத்தில் ஞானநிஷ்டை எளிதாக ஏற்படாது.

இதை ஒரு ஊறுகாய் உதாரணத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு பொருளை ஊறுகாயாக மாற்றுவதற்கு அதை உடனடியாக எடுத்துச் சாப்பிட்டுவிட முடியாது. தேவையான பொருட்களுடன் சேர்த்து ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் அமைதியாக வைத்திருக்க வேண்டும். அந்தக் காலப்பகுதியில் அது மெதுவாகப் பக்குவம் அடைகிறது. அதுபோலவே சாஸ்திரத்தைக் கேட்டு ஞானத்தைப் பெற்ற பிறகு, அந்த ஞானம் மனத்தில் ஆழமாக நிலைபெறுவதற்கும் ஒரு பக்குவநிலை தேவை. மனத்தைத் தொடர்ந்து புதிய புதிய விக்ஷேபங்களுக்குள் அனுப்பாமல், அமைதியாக அந்த ஞானத்தில் நிலைநிறுத்துவது ஒரு முக்கியமான சாதனையாகிறது.

இதனால் நிதித்யாசனத்தின் முக்கியத்துவமும் இங்கு தெளிவாகிறது. ஞானத்தைப் பெற்ற பிறகு, அந்த ஞானத்தில் மனத்தை மீண்டும் மீண்டும் நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனம் அமைதியாக இருந்தால் இந்தச் சாதனை இயல்பாக நடைபெறும். ஆனால் மனம் வெளிப்புற விஷயங்களால் தொடர்ந்து அலைக்கழிக்கப்படுமானால், நிதித்யாசனத்திற்குத் தேவையான ஒருமுகத்தன்மை கிடைக்காது. ஆகவே சமம் என்று கூறப்படும் மனக்கட்டுப்பாடு நிதித்யாசனத்திற்கு துணையாகிறது; நிதித்யாசனம் ஞானத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது; ஞானம் உறுதியாகும்போது ஞானநிஷ்டை நிலைபெறுகிறது.

இங்கு பகவான் கூறும் “ஆசு” என்ற சொல்லும் கவனிக்கத்தக்கது. “ஆசு” என்றால் விரைவில். அமைதியான மனம் கிடைத்தவுடன் புத்தி விரைவில் நிலைபெறும் என்று பகவான் கூறுகிறார். இதன் பொருள், மன அமைதி என்பது ஞானநிஷ்டைக்கு மிகவும் நேரடியான துணை என்பதாகும். மனம் அமைதியாக இருந்தால் ஏற்கனவே பெற்றுள்ள ஞானத்தை மீண்டும் மீண்டும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். சந்தேகங்கள் குறையும்; மனக்குழப்பங்கள் குறையும்; அறிவு வாழ்க்கையில் உறுதியான பார்வையாக மாறும்.

இதை நாம் ஒரு கண்ணாடியின் உதாரணத்தாலும் புரிந்துகொள்ளலாம். கண்ணாடி தூசியால் மூடப்பட்டிருந்தால் நம்முடைய முகம் அதில் தெளிவாகத் தெரியாது. கண்ணாடி சுத்தமாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து அசைந்துகொண்டிருந்தால் பிரதிபலிப்பு தெளிவாக இருக்காது. கண்ணாடி சுத்தமாகவும் அசைவில்லாமலும் இருந்தால் பிரதிபலிப்பு தெளிவாகத் தெரியும். அதுபோல மனத்திற்கு இரண்டு முக்கியமான தகுதிகள் தேவை: மனத்தூய்மை மற்றும் மன அமைதி. கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனத்தூய்மை வளர்கிறது; சமம், தமம் போன்ற சாதனைகளின் மூலம் மனம் கட்டுப்பாட்டையும் அமைதியையும் அடைகிறது. அந்தத் தூய்மையான, அமைதியான மனத்தில் ஆத்மஞானம் தெளிவாக நிலைபெறுகிறது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. ராக–த்வேஷங்களைக் குறைத்தல், இந்திரியங்களைத் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்தல், மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம் ப்ரஸாதம், அதாவது மன அமைதி கிடைக்கிறது. அந்த மன அமைதியின் மூலம் துக்கங்களின் ஆதிக்கம் குறைகிறது. மனம் தெளிவடைகிறது. அந்தத் தெளிவான மனத்தில் ஆத்மஞானம் நிலைபெறுகிறது. இவ்வாறு மன அமைதி வெறும் வாழ்க்கை வசதிக்காக வேண்டிய ஒன்று அல்ல; அது ஞானநிஷ்டைக்கான முக்கியமான அடித்தளமாகிறது.

மன அமைதி என்றால் வாழ்க்கையில் எந்தத் துன்பமும் வராது என்பதல்ல. ஞானிக்கும் உலக வாழ்க்கையில் சூழ்நிலைகள் வந்து செல்லும். உடல், குடும்பம், சமூகம், தொழில் போன்றவற்றில் மாற்றங்கள் ஏற்படலாம். ஆனால் அவற்றால் மனம் முற்றிலும் இழுத்துச் செல்லப்படாத நிலையே இங்கு கூறப்படும் ப்ரஸாதம். வெளியில் நிகழ்வுகள் மாறினாலும் உள்ளே மனம் தன்னுடைய சமநிலையைப் பாதுகாக்கிறது. இதனால் துக்கம் வந்தாலும் அது மனத்தின் முழு அடையாளமாக மாறுவதில்லை.

முந்தைய ஸ்லோகங்களில் மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாதபோது ஏற்படும் வீழ்ச்சியை பகவான் கூறினார். விஷயங்களைச் சிந்தித்தல், பற்று, ஆசை, கோபம், மோகம், ஸ்ம்ருதி நாசம், புத்திநாசம், இறுதியில் வீழ்ச்சி என்று அந்தப் பாதை கீழ்நோக்கிச் சென்றது. அறுபத்தி நான்காம் ஸ்லோகத்தில் அதற்கு எதிரான பாதையைத் தந்தார்: ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்ட இந்திரியங்கள், ஆத்மவச்ய நிலை, விதேயாத்மா, ப்ரஸாதம். அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகத்தில் அந்தப் ப்ரஸாதத்தின் பலனைச் சொல்கிறார்: துக்கங்களின் நாசம் மற்றும் புத்தியின் நிலைபெறுதல். ஆகவே இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களும் சேர்ந்து பார்க்கப்படும்போது பகவானுடைய உபதேசம் இன்னும் தெளிவாகிறது.

நம்முடைய மனம் எங்கே இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள இந்த ஸ்லோகம் ஒரு முக்கியமான அளவுகோலையும் தருகிறது. வெளியில் எவ்வளவு அறிவு இருந்தாலும், மனம் எப்போதும் கலங்கிக்கொண்டிருந்தால் அந்த அறிவு இன்னும் முழுமையாக நிலைபெறவில்லை. அதேபோல் வாழ்க்கையில் எத்தனை பிரச்சினைகள் இருந்தாலும், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் போது மனம் மெதுவாகத் தன்னுடைய அமைதியை மீட்டுக்கொள்ள முடிகிறது என்றால், மனப்பக்குவம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். எனவே மன அமைதி என்பது வெறும் உணர்ச்சி சார்ந்த நிம்மதி அல்ல; அது ஞானம் நிலைபெறுவதற்கான உள்நிலைத் தகுதி.

ஆகவே இந்த அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகத்தின் முழுமையான சாரத்தை எடுத்துக்கொண்டால், இந்திரியங்களைக் கட்டுப்படுத்தி, ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்டு, மனத்தைத் தன்னுடைய வசத்தில் வைத்துக்கொண்டு வாழும்போது ப்ரஸாதம் எனப்படும் மன அமைதி கிடைக்கிறது; அந்த மன அமைதியில் மனக்குழப்பங்களும் துக்கங்களும் குறைகின்றன; மனம் தெளிவடைகிறது; அதன் விளைவாக ஆத்மஞானம் விரைவாக நிலைபெற்று ஞானநிஷ்டையாக மாறுகிறது. இதுவே இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆழமான உபதேசமாகும்.