कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥ ५१ ॥

கர்மஜம் புத்தியுக்தா ஹி பலம் த்யக்த்வா மநீஷிணஃ |
ஜன்மபந்தவிநிர்முக்தாஃ பதம் கச்சந்த்யனாமயம் || 51 ||

பொருள்:

கர்மயோகத்தில் நிலைபெற்ற ஞானிகள், கர்மங்களால் உண்டாகும் பலன்களைத் துறந்து செயல்படுவதால், பிறப்பு என்னும் பந்தத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, துன்பம் எதுவும் இல்லாத பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்.

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகங்களில் பகவான் கர்ம யோகத்தின் இயல்பையும், கர்ம யோகப்படி செயல்பட வேண்டிய பாவனையையும் தெளிவாகக் கூறினார். பலனில் பற்றைக் குறைத்து, வெற்றி–தோல்வி போன்ற இருமைகளில் சமநிலையுடன் இருந்து, தன்னுடைய கடமையைச் செய்வதே கர்ம யோகத்தின் அடிப்படை என்று விளக்கினார். இப்போது ஐம்பத்தொன்றாவது ஸ்லோகத்தில், அந்தக் கர்ம யோகத்தின் மூலம் ஒருவன் இறுதியாக எதை அடைகிறான் என்பதை பகவான் கூறுகின்றார். இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் பலனை மட்டும் கூறவில்லை; கர்ம யோகத்திலிருந்து ஞான யோகத்திற்கும், ஞான யோகத்திலிருந்து மோட்சத்திற்கும் செல்லும் முழுப் பாதையையும் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறது.

“கர்மஜம் புத்தியுக்தாஃ ஹி பலம் த்யக்த்வா” என்று பகவான் கூறுகின்றார். இங்கு “கர்மஜம் பலம்” என்றால் கர்மத்திலிருந்து தோன்றுகின்ற பலன் என்று பொருள். நாம் செய்யும் செயல்களிலிருந்து பலவிதமான விளைவுகள் தோன்றுகின்றன. குறிப்பாக சாஸ்திரக் கோணத்தில் தர்மமான செயல்களிலிருந்து புண்ணியமும், அதர்மமான செயல்களிலிருந்து பாபமும் உருவாகின்றன. இவ்வாறு கர்மத்தின் மூலம் உருவாகும் பாப–புண்ணிய பலன்களே தொடர்ந்து ஜீவனை கர்ம பந்தத்தில் வைத்திருக்கின்றன.

ஆனால் கர்ம யோகி அந்தக் கர்மபலன்களை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான்? “புத்தியுக்தாஃ” என்று பகவான் கூறுகின்றார். அதாவது முன்பு விளக்கப்பட்ட கர்ம யோக புத்தியுடன் பொருந்தியவர்களாக இருந்து, கர்மத்தைச் செய்கிறார்கள். இங்கு புத்தி என்பது சாதாரண அறிவை மட்டும் குறிக்கவில்லை. பலனில் பற்றில்லாமல், சமத்துவத்துடன், ஈஸ்வரார்ப்பண பாவனையுடன் கடமையைச் செய்யும் அந்த விசேஷமான மனப்பான்மையையே குறிக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட கர்ம யோகிகள் “பலத்தைத் தியாகம் செய்கிறார்கள்” என்று பகவான் கூறுகின்றார். “தியாகம்” என்றால் செயலை விட்டுவிடுதல் என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. இங்கு அவர்கள் கர்மத்தைத் துறப்பதில்லை; கர்மத்தின் மீது உள்ள பலன் சார்ந்த பற்றையும், கர்மபலத்தின் மீது உள்ள உரிமை உணர்வையும் துறக்கின்றார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய கடமைகளைத் தொடர்ந்து செய்கிறார்கள். ஆனால் “இந்தச் செயலின் பலன் எனக்கு இப்படித்தான் வர வேண்டும்” என்ற பிடிவாதத்தை விட்டுவிடுகிறார்கள்.

இது மிகவும் முக்கியமான வேறுபாடு. கர்ம யோகி செயலைத் துறப்பவன் அல்ல; பலனில் உள்ள பற்றைத் துறப்பவன். அவன் கடமையிலிருந்து ஓடுவதில்லை. மாறாக, கடமையை இன்னும் பொறுப்புடன் செய்கிறான். ஆனால் செயலின் பலனை வைத்து தன்னுடைய மன அமைதியை நிர்ணயிக்காமல் இருக்கப் பழகுகிறான். பலன் கிடைத்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்காவிட்டாலும் அதனால் மனம் முற்றிலும் உடைந்து போகாமல் இருக்கிறான். இதுவே முன்பு பகவான் கூறிய சமத்துவ புத்தியின் நடைமுறை வடிவமாகும்.

இவ்வாறு கர்ம யோக புத்தியுடன் இருந்து, கர்மத்திலிருந்து தோன்றும் பலனில் பற்றைத் துறப்பவர்கள் “மநீஷிணஃ” என்று அழைக்கப்படுகின்றார்கள். “மநீஷி” என்றால் ஆழ்ந்த அறிவும் விவேகமும் உடையவர், ஞானத்தை நோக்கிச் செல்லும் அறிவுடையவர் என்று பொருள். இங்கு இந்தச் சொல் மிகவும் பொருத்தமானது. ஏனெனில் கர்ம யோகி வெறுமனே ஒரு செயல் முறையைப் பின்பற்றுபவன் அல்ல; வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப தன்னுடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்பவன்.

கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனம் படிப்படியாகப் பக்குவமடைகிறது. ஆரம்பத்தில் மனிதனுடைய மனம் “எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற எண்ணத்தால் இயக்கப்படுகிறது. ஆனால் கர்ம யோகத்தைப் பின்பற்றும்போது, “என்னுடைய கடமை என்ன?”, “நான் இதை எவ்வாறு சரியாகச் செய்ய வேண்டும்?”, “இந்தச் செயலை எவ்வாறு ஈஸ்வரார்ப்பணமாகச் செய்யலாம்?” என்ற எண்ணம் வளரத் தொடங்குகிறது. இதனால் பலனில் இருந்த பற்றும், விருப்பு–வெறுப்பும் படிப்படியாகக் குறைகின்றன. மனம் தூய்மையடைகிறது. அந்தத் தூய்மையான மனமே ஞானத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதியான மனமாகிறது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகத்தில் கர்ம யோகத்தின் பலனை வெறும் வெளிப்புற வாழ்க்கையின் வெற்றியாக பகவான் காட்டவில்லை. கர்ம யோகத்தின் உண்மையான பலன் மனப்பக்குவம். அந்த மனப்பக்குவத்தின் மூலம் ஒருவன் அடுத்த நிலையான ஞான யோகத்திற்குத் தகுதியைப் பெறுகிறான். இதைத்தான் பகவான் இந்த ஸ்லோகத்தில் மிகச் சுருக்கமாகக் காட்டுகின்றார்.

இதன் தொடர்ச்சியாக “ஜன்மபந்தவிநிர்முக்தாஃ” என்று கூறுகின்றார். “ஜன்ம” என்றால் பிறப்பு. “பந்தம்” என்றால் கட்டுப்பாடு அல்லது பந்தம். “விநிர்முக்தாஃ” என்றால் முற்றிலும் விடுதலை பெற்றவர்கள். ஆகவே, “பிறப்பு என்ற பந்தத்திலிருந்து முழுமையாக விடுதலை பெற்றவர்கள்” என்று பொருள்.

இங்கு “ஜன்மபந்தம்” என்பது வெறுமனே ஒரு பிறப்பு என்ற நிகழ்வை மட்டும் குறிக்கவில்லை. கர்மத்தின் காரணமாக பாப–புண்ணியம் உருவாகிறது; அந்தப் பாப–புண்ணியத்தின் காரணமாக மறுபிறப்பு தொடர்கிறது. இதுவே சம்சாரச் சுழற்சி. கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனம் தூய்மையடைந்து, பின்னர் ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவம் தெளிவாக அறியப்பட்டால், அந்த அறியாமை நீங்குகிறது. அறியாமை நீங்கும்போது “நான் இந்த உடல்; நான் கர்மத்தின் அடிப்படையில் பிறந்து இறந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற பந்தம் நீங்குகிறது. இதன் மூலம் பிறப்பு–இறப்பு என்ற பந்தத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறது.

இங்கு முன்பு கூறப்பட்ட இரண்டு படிநிலைகளின் தொடர்பு தெளிவாகிறது. கர்ம யோகம் முதல் படி; ஞான யோகம் அடுத்த படி; அதன் பலன் மோட்சம். கர்ம யோகம் மனத்தைத் தயார் செய்கிறது. கர்ம யோகத்தால் கிடைக்கும் மனத்தூய்மையும் மனப்பக்குவமும் ஒருவனை ஞான யோகத்திற்குத் தகுதியானவனாக்குகின்றன. பின்னர் ஞான யோகத்தில் சாஸ்திரத்தைச் செவிமடுத்தல், சிந்தித்தல், ஞானத்தை நிலைநிறுத்துதல் ஆகிய சாதனைகளின் மூலம் ஆத்மஞானம் நிலைபெறுகிறது. அந்த ஞானமே சம்சாரப் பந்தத்தை இறுதியாக நீக்குகிறது.

இதனால் கர்ம யோகத்தை மட்டும் இறுதி சாதனையாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. கர்ம யோகம் மிக முக்கியமான முதல் படி. ஆனால் அது ஒருவனை அடுத்த படியான ஞான யோகத்திற்குத் தயார்படுத்துகிறது. அதேபோல் ஞான யோகம் ஒருவனை இறுதியான மோட்சத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது. இதை ஒரு படிக்கட்டைப் போலப் புரிந்துகொள்ளலாம். முதல் படியைத் தாண்டாமல் அடுத்த படிக்குச் செல்ல முடியாது. ஆனால் முதல் படியே இறுதி இலக்கு அல்ல.

இதைத் தொடர்ந்து பகவான் “பதம் கச்சந்தி” என்று கூறுகின்றார். “பதம்” என்றால் நிலை, அடைய வேண்டிய இலக்கு, பரம நிலை. இங்கு அது மோட்சத்தைக் குறிக்கிறது. “கச்சந்தி” என்றால் அடைகிறார்கள், சென்றடைகிறார்கள். அதாவது, பிறப்பு–இறப்பு என்ற சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றவர்கள் இறுதியான மோட்ச நிலையை அடைகின்றார்கள்.

அந்தப் பதத்திற்கு பகவான் ஒரு சிறப்புப் பெயரையும் கொடுக்கின்றார்: “அனாமயம்.” “ஆமயம்” என்றால் நோய், குறை, தோஷம். “அனாமயம்” என்றால் நோயற்றது, குறையற்றது, தோஷமற்றது. எனவே இங்கு கூறப்படும் மோட்சம் எந்தவிதமான குறையும் இல்லாத, துக்கமும் பந்தமும் இல்லாத பரிபூரண நிலையாகக் காட்டப்படுகிறது.

மனிதன் உலக வாழ்க்கையில் அடையும் எந்தப் பலனும் முழுமையானதல்ல. ஒரு வெற்றி கிடைத்தால் அதனுடன் இன்னொரு ஆசை தோன்றும். ஒரு பொருள் கிடைத்தால் இன்னொரு பொருள் வேண்டும். ஒரு பதவி கிடைத்தால் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பயம் வரும். ஒரு உறவு கிடைத்தால் அதை இழந்துவிடக்கூடாது என்ற கவலை வரும். இவ்வாறு உலகில் கிடைக்கும் இன்பங்களின் பின்னாலும் ஒரு குறை, ஒரு பயம், ஒரு எதிர்பார்ப்பு தொடர்ந்து இருக்கிறது. ஆனால் பகவான் இங்கு கூறும் அனாமய பதம் அத்தகைய குறைகளற்ற இறுதி நிலையாகும்.

இந்தச் ஸ்லோகத்தின் மூலம் பகவான் வேதாந்தத்தின் முழுப் பாதையையும் மிகச் சுருக்கமாகக் காட்டுகின்றார். மனிதனுடைய இறுதி இலக்கு மோட்சம். அந்த இலக்கை அடைவதற்கான முதல் முக்கியமான சாதனை கர்ம யோகம். கர்ம யோகப்படி வாழ்வதன் மூலம் கர்மபலத்தில் பற்றைக் குறைத்து, மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஞானத்தைப் பெறுவதற்கான தகுதியை அடைகிறான். பின்னர் ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிகிறான். அந்த ஞானத்தின் பலனாக பிறப்பு–இறப்பு என்ற பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, குறையற்ற மோட்ச நிலையை அடைகிறான்.

இதனால் “கர்மஜம் பலம் த்யக்த்வா” என்பது கர்மத்தை விட்டுவிடு என்ற உபதேசம் அல்ல; கர்மபலத்தின் மீது உள்ள பற்றைத் துறந்து கர்ம யோக புத்தியுடன் செயல்படு என்பதாகும். “மநீஷிணஃ” என்பது அத்தகைய பக்குவத்தை அடைந்தவர்களைச் சுட்டுகிறது. “ஜன்மபந்தவிநிர்முக்தாஃ” என்பது அந்தப் பக்குவத்தின் அடுத்த கட்டமாக ஞானத்தின் மூலம் சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதைச் சுட்டுகிறது. “அனாமயம் பதம்” என்பது இறுதியான மோட்சத்தைச் சுட்டுகிறது.

எனவே இந்த ஸ்லோகத்தின் சாரத்தை ஒரு தொடர்ச்சியான பயணமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்: கர்ம யோகப்படி கடமையைச் செய்தல் → கர்மபலத்தில் பற்றைத் துறத்தல் → மனத்தூய்மை மற்றும் மனப்பக்குவம் → ஞான யோகத்திற்குத் தகுதி → ஆத்மஞானம் → பிறப்பு–இறப்பு பந்தத்திலிருந்து விடுதலை → குறையற்ற மோட்ச நிலை. இந்த முழுப் பாதையையும் ஒரே ஸ்லோகத்தில் பகவான் சுருக்கமாகக் காட்டுகின்றார்.

இவ்வாறு பார்த்தால், ஐம்பத்தொன்றாவது ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் பலனை மட்டும் கூறும் ஸ்லோகம் அல்ல. கர்ம யோகம் எவ்வாறு ஞான யோகத்திற்கான படியாகிறது, ஞானம் எவ்வாறு பிறவிப் பந்தத்தை நீக்குகிறது, இறுதியில் மனிதன் எவ்வாறு அனாமயமான மோட்சப் பதத்தை அடைகிறான் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டும் முக்கியமான வேதாந்தச் சுருக்கமாக இது அமைகிறது.