बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते ।
तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥ ५० ॥

புத்தியுக்தோ ஜஹாதீஹ உபே ஸுக்ருததுஷ்க்ருதே |
தஸ்மாத் யோகாய யுஜ்யஸ்வ யோகஃ கர்மஸு கௌசலம் || 50 ||

பொருள்:

புத்தியோகத்தில் நிலைபெற்றவன், இவ்வுலகிலேயே புண்ணியம் மற்றும் பாபம் ஆகிய இரண்டின் பலன்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். ஆகையால், நீ யோகத்தில் நிலைபெற முயற்சி செய். ஏனெனில், கர்மங்களைச் செய்யும்போது அவற்றின் பலனில் பற்றில்லாமல், சமபுத்தியுடன் செயல்படுவதே கர்மத்தில் திறமை என்று கூறப்படும் யோகம் ஆகும்.

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகங்களில் பகவான் கர்ம யோகத்தின் இயல்பையும், கர்ம யோகியின் வாழ்க்கையில் இருக்க வேண்டிய சமத்துவப் பாவனையையும் விளக்கினார். கர்மத்தைச் செய்வது மட்டும் கர்ம யோகம் அல்ல; செயலைச் செய்யும்போது மனதில் எப்படிப்பட்ட பாவனை இருக்கிறது என்பதே முக்கியம் என்று கூறினார். இப்போது ஐம்பதாவது ஸ்லோகத்தில் அந்தக் கர்ம யோகத்தின் இரண்டு முக்கியமான அம்சங்களை பகவான் ஒரே இடத்தில் தெளிவுபடுத்துகின்றார். முதலாவது, கர்ம யோகத்தைப் பின்பற்றுவதால் கிடைக்கும் இறுதியான பலன் என்ன என்பது. இரண்டாவது, கர்ம யோகம் என்றால் என்ன என்பதற்கான இன்னொரு முக்கியமான இலக்கணம் என்ன என்பது.

“புத்தியுக்தோ” என்ற சொல்லிலிருந்து பகவான் தொடங்குகின்றார். இங்கு “புத்தி” என்பது சாதாரண அறிவு அல்லது புத்திசாலித்தனம் என்ற பொருளில் வரவில்லை. இதற்கு முன்பு பகவான் விளக்கிய கர்ம யோகப் புத்தியையே இது குறிக்கிறது. அதாவது வெற்றி–தோல்வி, லாபம்–நஷ்டம், சுகம்–துக்கம் போன்ற விளைவுகளில் சமநிலையுடன் இருந்து, பலனில் பற்றில்லாமல், தன்னுடைய கடமையைச் செய்யும் பாவனை. அத்தகைய சமத்துவப் புத்தியுடன் பொருந்தியவன் “புத்தியுக்தன்” என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

அப்படிப்பட்ட கர்ம யோகி “ஜஹாதி” — துறக்கிறான், விட்டுவிடுகிறான். எதைத் துறக்கிறான்? “உபே ஸுக்ருததுஷ்க்ருதே” — சுக்ருதத்தையும் துஷ்க்ருதத்தையும், அதாவது புண்ணியத்தையும் பாபத்தையும் இரண்டையும் துறக்கிறான். மேலும் “இஹ” என்ற சொல், இந்த வாழ்க்கையிலேயே, இந்த உடல் இருக்கும்போதே என்பதைக் குறிக்கிறது.

இங்கு “பாபத்தையும் புண்ணியத்தையும் துறக்கிறான்” என்ற வாக்கியத்தை மிகவும் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கர்ம யோகி பாபச் செயல்களைச் செய்ய ஆரம்பித்து, பின்னர் அவற்றைத் துறக்கிறான் என்று பொருள் அல்ல. அதுபோல புண்ணியச் செயல்களையும் செய்யக்கூடாது என்று பகவான் கூறவில்லை. மாறாக, கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனம் தூய்மையடைந்து, பின்னர் ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்ம தத்துவம் தெளிவாக அறியப்பட்டபோது, பாப–புண்ணியம் ஆகிய இரண்டாலும் உருவாகும் கர்ம பந்தத்திலிருந்து அவன் விடுபடுகிறான் என்பதே இதன் ஆழமான பொருள்.

சாதாரண மனிதனின் பார்வையில் பாபம் தீமையானது; புண்ணியம் நன்மையானது. பாபத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும், புண்ணியத்தைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். அது சம்சார வாழ்க்கையின் ஒரு நிலையில் அவசியமான புரிதல். ஆனால் வேதாந்தத்தின் இறுதி நோக்கில் பாபமும் புண்ணியமும் இரண்டும் கர்மத்தின் எல்லைக்குள் வருகின்றன. பாபம் துன்பமான பலனைத் தரும்; புண்ணியம் இன்பமான பலனைத் தரும். ஆனால் இரண்டுமே கர்ம பந்தத்தின் எல்லைக்குள் இருப்பதால், மோட்சத்தை விரும்புகிறவன் இறுதியில் இரண்டையும் கடந்து செல்ல வேண்டும்.

கர்ம யோகத்தின் நேரடியான பலன் மனத்தூய்மை. பலனில் பற்றைக் குறைத்து, ஈஸ்வரார்ப்பண பாவனையுடன், சமத்துவத்துடன் கடமையைச் செய்து வரும்போது மனத்தில் இருந்த ராக–த்வேஷங்கள் படிப்படியாகக் குறைகின்றன. மனம் பக்குவமடைகிறது. அந்த மனத்தூய்மை ஞான யோகத்திற்குத் தேவையான தகுதியை உருவாக்குகிறது. பின்னர் ஞான யோகத்தின் மூலம் “நான் இந்த உடல் அல்ல; நான் அழிவற்ற ஆத்மா” என்ற ஆத்மஞானம் தெளிவாகும்போது, பாப–புண்ணியங்களின் பந்தம் தன்னிடம் இல்லை என்பதை அவன் புரிந்துகொள்கிறான். இதுவே இங்கு “உபே ஸுக்ருததுஷ்க்ருதே ஜஹாதி” என்று கூறப்படுவதன் ஆழமான பொருள்.

இதனால் கர்ம யோகத்தின் நேரடியான பலன் சித்தசுத்தி, அதாவது மனத்தூய்மை; அதன் இறுதியான பலன் மோட்சம் என்று புரிந்துகொள்ளலாம். கர்ம யோகம் ஒருவனை நேரடியாக ஞானத்தின் இறுதி நிலைக்கு தள்ளுவதில்லை. அது மனத்தைத் தயார் செய்கிறது. அந்தத் தூய்மையான மனம் ஞான யோகத்திற்குச் செல்கிறது. ஞானத்தின் மூலம் கர்ம பந்தம் நீங்குகிறது. எனவே கர்ம யோகம் என்பது மோட்சப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான முதல் படியாகிறது.

இதன் காரணமாகவே பகவான் அடுத்ததாக “தஸ்மாத் யோகாய யுஜ்யஸ்வ” என்று அர்ஜுனனுக்கு அறிவுரை கூறுகின்றார். “ஆகவே, கர்ம யோகத்தில் உன்னை நீ ஈடுபடுத்து; கர்ம யோகத்திற்கு உன்னைத் தயார்படுத்து; கர்ம யோகப்படி உன்னுடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்” என்பதே இதன் பொருள். இங்கு பகவான் அர்ஜுனனிடம் கர்மத்தை விட்டுவிடு என்று கூறவில்லை. மாறாக, கர்மத்தைச் சரியான பாவனையுடன் செய்வதற்குள் உன்னை நீ பொருத்திக்கொள் என்று கூறுகின்றார்.

இதன் மூலம் முன்பு கூறப்பட்ட ஒரு முக்கியமான கருத்து மீண்டும் உறுதியாகிறது. கர்ம யோகம் என்பது தனியாக ஒரு புதிய செயலை உருவாக்குவது அல்ல. நாம் ஏற்கனவே செய்து கொண்டிருக்கும் அன்றாடக் கடமைகளையே ஒரு குறிப்பிட்ட பாவனையுடன் செய்வது. குடும்பப் பொறுப்புகள், தொழில், சமூகப் பொறுப்புகள், தனிப்பட்ட கடமைகள் என வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டிய செயல்கள் தொடர்ந்து இருக்கும். அவற்றை விட்டுவிட்டு ஓடுவது கர்ம யோகம் அல்ல. அவற்றைச் செய்யும் முறையில் உள்ள மனப்பான்மையை மாற்றுவதே கர்ம யோகம்.

இப்போது ஸ்லோகத்தின் இறுதிப் பகுதியில் பகவான் கர்ம யோகத்திற்கு இன்னொரு மிக முக்கியமான இலக்கணத்தை வழங்குகின்றார்: “யோகஃ கர்மஸு கௌசலம்.” பொதுவாக இதை “கர்மங்களில் திறமைதான் யோகம்” என்று மொழிபெயர்க்கலாம். ஆனால் இங்கு “கௌசலம்” என்ற சொல்லை வெறும் வெளிப்புற திறமை, அல்லது தொழில்நுட்பத் திறன் என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அவ்வாறு எடுத்துக்கொண்டால் கருத்து மிகவும் குறுகியதாகிவிடும்.

ஒருவன் ஒரு செயலை மிகவும் திறமையாகச் செய்கிறான் என்பதற்காக மட்டும் அவன் கர்ம யோகி ஆகிவிட மாட்டான். திருடுவதிலும் ஒருவர் மிகவும் திறமையாக இருக்கலாம்; மோசடி செய்வதிலும் ஒருவர் திறமையாக இருக்கலாம்; பிறரை ஏமாற்றுவதிலும் ஒருவர் மிகவும் நுட்பமாக இருக்கலாம். அந்த வெளிப்புற திறமைக்கு மட்டும் “கர்ம யோகம்” என்று பெயர் வைக்க முடியாது. எனவே இங்கு “கௌசலம்” என்பது சாதாரண செயல் திறமையை விட ஆழமான பொருளைக் கொண்டது.

கர்மத்தின் இயல்பே மனிதனைப் பந்தப்படுத்துவதாகும். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் அந்தச் செயல் நம்முடைய மனத்தில் ஏதோ ஒரு தடத்தை விட்டுச் செல்கிறது. ஒரு அனுபவம் நமக்கு பிடித்திருந்தால் அதன்மீது ராகம் உருவாகிறது; பிடிக்கவில்லை என்றால் த்வேஷம் உருவாகிறது. இப்படிப்பட்ட விருப்பு–வெறுப்புகள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவை மீண்டும் நம்முடைய அடுத்தடுத்த செயல்களைத் தூண்டுகின்றன. இவ்வாறு கர்மம் → ராக–த்வேஷம் → மீண்டும் கர்மம் என்ற ஒரு சுழற்சி உருவாகிறது.

ஒரு சிறிய உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு குழந்தை முதன்முறையாக ஒரு புதிய இனிப்பைச் சாப்பிடுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்தச் செயல் முடிந்துவிட்டது. இனிப்பு சாப்பிட்ட செயலே அடுத்த நிமிடத்தில் இல்லை. ஆனால் அந்த அனுபவம் குழந்தையின் மனத்தில் அந்தப் பொருளைப் பற்றிய விருப்பத்தை உருவாக்கலாம். அடுத்த முறை அந்த இனிப்பு கிடைத்தால் அதை விரும்பும். இதேபோல் ஒரு அனுபவம் பிடிக்கவில்லை என்றால் அதன்மீது வெறுப்பு உருவாகலாம். பொருள் மறைந்துவிட்டாலும், அதைப் பற்றிய ராக–த்வேஷம் மனத்தில் தங்குகிறது.

மனிதர்களுடனான நம்முடைய தொடர்புகளிலும் இதே நிலைதான் ஏற்படுகிறது. ஒருவருடன் தொடர்ந்து பழகும்போது, அவரைப் பற்றிய பலவிதமான அனுபவங்கள் நமக்குள் சேர்கின்றன. அவர் இப்படிச் செய்தார், அப்படிச் செய்தார் என்று நினைவுகள் உருவாகின்றன. அவற்றிலிருந்து விருப்பமும் வெறுப்பும் உருவாகின்றன. வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, இத்தகைய விருப்பு–வெறுப்புகளின் பட்டியல் பெரிதாகிக் கொண்டே செல்கிறது. அதனால் மனத்தின் சுமையும் அதிகரிக்கிறது.

இதுவே கர்மத்தின் பந்தப்படுத்தும் தன்மை. கர்மம் வெளியில் முடிந்தாலும் அதன் மனப்பதிவு தொடர்ந்து இருக்கிறது. அந்த மனப்பதிவுகள் மீண்டும் நம்முடைய அடுத்த செயல்களைத் தூண்டுகின்றன. இதனால் மனிதன் தன்னுடைய விருப்ப–வெறுப்புகளால் இயக்கப்படும் நிலையில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

இங்கு கர்ம யோகத்தின் உண்மையான “கௌசலம்” வெளிப்படுகிறது. பந்தப்படுத்துகின்ற அதே கர்மத்தை, பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான சாதனையாகப் பயன்படுத்துவது மிகப்பெரிய திறமை. அதாவது செயலை விட்டுவிடாமல், செயலின் மீது உள்ள நம்முடைய மனப்பான்மையை மாற்றுவது. செயலின் பலனில் பற்றை விட்டு, அதை ஈஸ்வரார்ப்பணமாகச் செய்து, கிடைக்கும் பலனைப் பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொண்டு, ராக–த்வேஷம் உருவாகாதபடி வாழ்வது.

இதனால் சாதாரண கர்மம் கர்ம யோகமாக மாறுகிறது. சாதாரணமாகச் செய்யப்படும் செயல் மனத்தில் மேலும் ஒரு விருப்பு அல்லது வெறுப்பை உருவாக்கலாம். ஆனால் அதே செயலை கர்ம யோகப் பாவனையுடன் செய்தால், அந்தச் செயல் மனத்தை மேலும் பந்தப்படுத்தாமல், மனத்தைப் பக்குவப்படுத்த உதவுகிறது. இதுதான் “யோகஃ கர்மஸு கௌசலம்” என்பதன் ஆழமான பொருள்.

இதை ஒரு பாதுகாப்புக் கருவியுடன் ஒப்பிடலாம். வாழ்க்கையில் மனிதர்களுடன் பழகுவது, பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்வது, தொழில் செய்வது, குடும்பக் கடமைகளை நிறைவேற்றுவது போன்றவற்றில் பலவிதமான மன அதிர்வுகள் ஏற்படலாம். ஆனால் கர்ம யோகப் பாவனை அந்த அதிர்வுகளிலிருந்து மனத்தைப் பாதுகாக்கும் ஒரு பாதுகாப்புக் கருவிபோல் செயல்படுகிறது. செயலைத் தவிர்க்காமல், செயல் தரும் மனக் குழப்பத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாத்துக்கொள்வதே இங்கு கூறப்படும் கௌசலம்.

இதனால் கர்ம யோகத்தில் “திறமை” என்றால் வெறும் வேலையை வேகமாகவும் நேர்த்தியாகவும் செய்து முடிப்பது அல்ல. பந்தத்தை உருவாக்கும் கர்மத்தையே பந்தத்தை நீக்கும் சாதனையாக மாற்றும் திறமையே உண்மையான கர்ம யோகக் கௌசலம். வெளிப்புறச் செயல் அதேதான்; மாறுவது நம்முடைய உள்ளார்ந்த பாவனை. இதுவே கர்ம யோகத்தின் தனிச்சிறப்பு.

இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் முன்பு கூறிய இரண்டு முக்கியமான கருத்துகளையும் ஒன்றாக இணைக்கிறார். “ஸமத்வம் யோக உச்யதே” என்று முன்பு கர்ம யோகத்தின் ஒரு இலக்கணத்தைச் சொன்னார். இப்போது “யோகஃ கர்மஸு கௌசலம்” என்று மற்றொரு இலக்கணத்தைச் சொல்கிறார். சமத்துவம் என்பது பலனை எதிர்கொள்ளும் போது மனத்தின் நிலை. கௌசலம் என்பது செயலைச் செய்யும் முறையில் உள்ள உள் திறமை. இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் கர்ம யோகம் முழுமையாகப் புரிகிறது.

எனவே இந்த ஸ்லோகத்தின் முழுச் செய்தி மிகவும் ஆழமானது. கர்ம யோகப் புத்தியுடன் வாழ்பவன், இவ்வாழ்க்கையிலேயே படிப்படியாக பாப–புண்ணிய கர்மபந்தத்தைத் தாண்டிச் செல்லும் தகுதியைப் பெறுகிறான். அதனால் பகவான் “ஆகவே கர்ம யோகத்தில் உன்னை ஈடுபடுத்து” என்று அறிவுறுத்துகிறார். மேலும், கர்மத்தை விட்டுவிடுவது கர்ம யோகம் அல்ல; கர்மத்தை சரியான பாவனையுடன் செய்து, பந்தப்படுத்தும் செயலையே விடுதலைக்கான சாதனையாக மாற்றுவதே கர்ம யோகத்தின் உண்மையான கௌசலம் என்று தெளிவுபடுத்துகிறார்.

இவ்வாறு பார்த்தால், இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் இரண்டு முக்கியமான முகங்களை ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறது: கர்ம யோகத்தின் இறுதியான பலன் கர்மபந்தத்திலிருந்து விடுதலை; கர்ம யோகத்தின் செயல்முறை இலக்கணம், பந்தப்படுத்தும் கர்மத்தையே விடுதலைக்கான சாதனையாக மாற்றும் கௌசலம். இதுவே “யோகஃ கர்மஸு கௌசலம்” என்ற பகவானின் ஆழமான உபதேசத்தின் சாரமாகும்.