योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय ।
सिद्ध्यसिद्धयोः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥ ४८ ॥

யோகஸ்தஃ குரு கர்மாணி ஸங்கம் த்யக்த்வா தனஞ்சய |
ஸித்த்யஸித்த்யோஃ ஸமோ பூத்வா ஸமத்வம் யோக உச்யதே ॥ 48 ॥

பொருள்:

தனஞ்சயா! யோகத்தில் நிலைபெற்று, கர்மத்தின் மீதான பற்றுதலைத் துறந்து, உன்னுடைய கடமைகளைச் செய். கர்மத்தில் வெற்றி கிடைத்தாலும் தோல்வி ஏற்பட்டாலும் அவற்றைச் சமமாகக் கருதி செயல்படு. இவ்வாறு வெற்றி–தோல்வி இரண்டிலும் சமநிலையுடன் இருப்பதே யோகம் என்று கூறப்படுகிறது.

விளக்கம்:

நாற்பத்தி எட்டாவது ஸ்லோகம் பகவத்கீதையில் கர்ம யோகத்தின் மிக முக்கியமான இலக்கணத்தைத் தெளிவாகக் கூறுகின்றது. நாற்பத்தி ஏழாவது ஸ்லோகத்தில் பகவான் கர்மத்தைப் பற்றியும், கர்மபலனைப் பற்றியும் நான்கு அடிப்படை நியதிகளை நமக்குக் கூறினார். மனிதனுக்கு கர்மம் செய்வதில் அதிகாரம் இருக்கிறது; ஆனால் கர்மத்தின் பலனில் அதிகாரம் இல்லை; கர்மபலனை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு கர்மம் செய்யக்கூடாது; அதே சமயம் கர்மத்தைச் செய்வதிலிருந்து விலகுவதிலும் பற்றுக் கொள்ளக்கூடாது. இந்த நான்கு கருத்துகளையும் புரிந்துகொண்ட பிறகு, உண்மையில் கர்ம யோகம் என்றால் என்ன என்பதற்கான இலக்கணத்தை இந்த நாற்பத்தி எட்டாவது ஸ்லோகத்தில் பகவான் வழங்குகின்றார்.

இந்த ஸ்லோகத்தின் மையக்கருத்து “ஸமத்வம் யோக உச்யதே” என்பதாகும். “ஸமத்வம்” என்றால் சமமாக இருத்தல். “யோகஃ” என்றால் இங்கு கர்ம யோகம். “உச்யதே” என்றால் சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே, “சமத்துவமே கர்ம யோகம் என்று சொல்லப்படுகிறது” என்று பகவான் கர்ம யோகத்திற்கு ஒரு மிகத் தெளிவான இலக்கணத்தைத் தருகின்றார். கர்ம யோகம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்வதல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் செல்வதோ, ஒரு குறிப்பிட்ட பூஜையைச் செய்வதோ, ஒரு குறிப்பிட்ட சடங்கைச் செய்வதோ மட்டும் கர்ம யோகம் அல்ல. நாம் வாழ்க்கையில் செய்து கொண்டிருக்கின்ற அனைத்து செயல்களிலும் எப்படிப்பட்ட மனப்பான்மையை வைத்திருக்கிறோம் என்பதே கர்ம யோகத்தின் அடிப்படை.

இந்த சமத்துவம் என்பது எல்லாவற்றையும் வெளிப்புறமாக ஒரே மாதிரியாக நடத்துவது என்று பொருள் அல்ல. நமக்குப் பிடித்தது, பிடிக்காதது; விருப்பமானது, விருப்பமில்லாதது என்ற ராக–த்வேஷங்களின் அடிப்படையில் நம்முடைய கடமைகளை மாற்றிக் கொள்ளாமல் இருப்பதே இங்கு கூறப்படும் சமத்துவம். நம்முடைய மனதில் விருப்பு–வெறுப்பு இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றின் தூண்டுதலுக்குள் விழுந்து நம்முடைய கடமையைச் செய்யாமல் விடக்கூடாது. நமக்குக் கடமையாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு செயல் நமக்குப் பிடித்ததாக இருக்கலாம்; பிடிக்காததாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அது நம்முடைய கடமை என்று தெளிவாகத் தெரிந்துவிட்டால், “எனக்கு விருப்பமில்லை” என்ற காரணத்தால் அதை விட்டுவிடக் கூடாது.

நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் பலவிதமான செயல்களைச் செய்கிறோம். காலையில் எழுந்தது முதல் இரவு உறங்கச் செல்லும் வரை எண்ணற்ற செயல்களில் ஈடுபடுகின்றோம். இவற்றில் சில செயல்கள் நம்முடைய கடமைகள். சில செயல்கள் நம்முடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் செய்யப்படுகின்ற காம்ய கர்மங்கள். இந்த இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். கடமை என்றால் அதைச் செய்துதான் ஆக வேண்டும் என்ற பொறுப்பு. அதைச் செய்யாமல் விட்டால் நம்முடைய மனமே நமக்குள் ஒரு குற்ற உணர்வை உருவாக்கும். “நான் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யவில்லை” என்ற உணர்வு மனதில் பாரமாக இருக்கும். இதனால் பல சமயங்களில் வெளியில் யாரும் சொல்லாமலேயே நமக்கே நம்முடைய கடமை தெரிந்துவிடுகிறது.

இந்தக் கடமைகளில் நாம் முதலில் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பாவனைதான் சமத்துவம். நம்முடைய விருப்பு–வெறுப்புகள் கடமையை நிர்ணயிக்கக் கூடாது. சில கடமைகளை நாம் மிகவும் உற்சாகமாகச் செய்வோம். சில கடமைகளைச் செய்வதற்கு நமக்கு மனமே வராது. ஆனால் கர்ம யோகத்தின் பார்வையில், “எனக்கு விருப்பமான கடமையை மட்டும் செய்வேன்; விருப்பமில்லாத கடமையை விட்டுவிடுவேன்” என்று இருக்க முடியாது. விருப்பம் வேறு; கடமை வேறு. கடமை என்பது நம்முடைய தனிப்பட்ட விருப்பங்களைக் கடந்து நிற்கின்ற பொறுப்பு.

உதாரணமாக, ஒரு வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பது ஒருவருடைய பொறுப்பாக இருந்தால், அவருக்குப் பிடித்த நாட்களில் மட்டும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்து, பிடிக்காத நாட்களில் அதைத் தவிர்க்க முடியாது. அதேபோல் ஒரு பெற்றோருக்கு குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வது கடமையாக இருந்தால், குழந்தையின் சில குணங்கள் பிடித்திருக்கின்றன என்பதற்காக மட்டும் அன்புடன் கவனித்து, பிடிக்காத விஷயங்கள் இருக்கும்போது கடமையைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது. விருப்பு–வெறுப்புகள் கடமையின் தரத்தை நிர்ணயிக்க ஆரம்பித்துவிட்டால், அங்கே சமத்துவம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது.

இதனால்தான் பகவான் “ஸங்கம் த்யக்த்வா” என்று கூறுகின்றார். “ஸங்கம்” என்றால் பற்று. “த்யக்த்வா” என்றால் துறந்து. அதாவது பற்றைத் துறந்து கர்மத்தைச் செய். நம்முடைய கடமையில் “இது எனக்குப் பிடித்தது”, “இது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” என்று ராக–த்வேஷத்தை உள்ளே கொண்டு வராமல் கடமையைச் செய்வதே இங்கு கூறப்படும் முதல் சமத்துவம்.

பகவான் அர்ஜுனனை “தனஞ்சய” என்று அழைக்கிறார். “தனஞ்சய” என்பது அர்ஜுனனுடைய ஒரு பெயர். இங்கு பகவான் அவனை அன்புடனும் நெருக்கத்துடனும் அழைத்து, “தனஞ்சயா, பற்றைத் துறந்து கர்மத்தைச் செய்” என்று கூறுகின்றார். அதாவது கர்மத்திலிருந்து ஓடுவது வழியல்ல; கர்மத்தின் மீது தவறான பற்றை விட்டுவிட்டு கர்மத்தைச் செய்வதே வழி.

இதற்கு அடுத்ததாக பகவான் கூறுவது “ஸித்த்யஸித்த்யோஃ ஸமோ பூத்வா” என்பதாகும். “ஸித்தி” என்றால் வெற்றி. “அஸித்தி” என்றால் தோல்வி. “ஸித்த்யஸித்த்யோஃ” என்றால் வெற்றி–தோல்விகளில். “ஸமஃ பூத்வா” என்றால் சமமாக இருந்து. ஆகவே, “வெற்றி வந்தாலும் தோல்வி வந்தாலும் சமமாக இருந்து கர்மத்தைச் செய்” என்று பகவான் கூறுகின்றார்.

இது கர்ம யோகத்தின் இரண்டாவது முக்கியமான சமத்துவம். முதல் சமத்துவம் கர்மத்தைச் செய்யும்போது ஏற்பட வேண்டிய சமத்துவம். இரண்டாவது சமத்துவம் கர்மத்தின் விளைவு வெளிப்படும்போது ஏற்பட வேண்டிய சமத்துவம்.

நாம் ஒரு செயலைச் செய்கிறோம். அந்தச் செயல் வெற்றியாக முடிந்தால் மகிழ்ச்சியடைகிறோம். தோல்வியாக முடிந்தால் துயரப்படுகிறோம். இது சாதாரண மனித மனத்தின் இயல்பாக இருக்கலாம். ஆனால் கர்ம யோகி வெற்றி–தோல்விகளை வாழ்க்கையின் இறுதி அளவுகோலாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. தன்னுடைய கடமையை முழுமையாகச் செய்துவிட்ட பிறகு, அதன் பலன் எப்படிப் பிறக்கிறது என்பதை சமமான மனத்துடன் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

இதன் பொருள் வெற்றி வந்தால் மகிழவே கூடாது, தோல்வி வந்தால் வருத்தப்படவே கூடாது என்பதல்ல. உணர்ச்சிகள் மனிதனுக்கு இயல்பானவை. ஆனால் அந்த உணர்ச்சிகளால் மனம் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தனது அமைதியை இழக்கக்கூடாது. வெற்றியால் அகங்காரம் பெருகக்கூடாது; தோல்வியால் தன்னையே அழித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு மனம் தளரக்கூடாது. இதுதான் சமத்துவம்.

இதற்கு முன் பகவான் கூறிய “மா பலேஷு கதாசன” என்ற கருத்து இங்கு மிகவும் உதவுகிறது. கர்மத்தைச் செய்வதில் நமக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது; ஆனால் அதன் பலனை நிர்ணயிப்பதில் நமக்கு முழு அதிகாரம் இல்லை. ஆகவே நாம் செய்ய வேண்டியது நம்முடைய கடமையை முழுமையாகச் செய்வது. அதன் பிறகு பலன் எப்படிப் பெறப்படுகிறதோ அதை ஏற்றுக்கொள்வது. வெற்றி வந்தாலும், தோல்வி வந்தாலும், “நான் என்னுடைய கடமையை சரியாகச் செய்தேனா?” என்பதுதான் முதலில் நம்முடைய மனத்தில் இருக்க வேண்டிய கேள்வி.

நம்முடைய கடமையைச் சரியாகச் செய்யாமல், பிறகு “வெற்றி–தோல்வி இரண்டையும் சமமாகப் பார்க்கிறேன்” என்று சொல்லுவது உண்மையான சமத்துவம் அல்ல. நம்முடைய மனதை நாமே ஏமாற்ற முடியாது. உலகத்தில் மற்றவர்களை ஏமாற்ற முடிந்தாலும், நம்முடைய உள்ளத்தை ஏமாற்ற முடியாது. “நான் இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்திருக்கலாம்”, “நான் இதை சரியாகச் செய்யவில்லை”, “நான் அரை மனதுடன் செய்தேன்” என்று நம்முடைய மனம் நமக்கே சொல்லும். அப்போது தோல்வியை சமமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மன வலிமை வராது.

ஆகவே சமத்துவத்திற்கு முன் நேர்மையான முயற்சி அவசியம். நம்முடைய கடமையை முழு மனதுடன், நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு சிறப்பாகச் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படி செய்த பிறகு பலன் எதிர்பார்த்தபடி வரவில்லை என்றால், “என்னுடைய பங்கை நான் செய்துவிட்டேன்; மீதமுள்ளது என்னுடைய அதிகாரத்திற்கு அப்பாற்பட்டது” என்று மனம் இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும். அங்கேயே கர்ம யோகத்தின் மனப்பக்குவம் உருவாகிறது.

ஒரு மருத்துவர் தனது கடமையை முழுமையாகச் செய்கிறார் என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். நோயாளியை காப்பாற்றுவதற்குத் தேவையான சிகிச்சையை அவர் செய்கிறார். இருந்தபோதும் சில நேரங்களில் நோயாளி உயிரிழக்கலாம். அந்த மரணம் ஏற்பட்டுவிட்டது என்பதற்காக மருத்துவர் தனது கடமையையே செய்யவில்லை என்று அவசியமில்லை. சிகிச்சை அளிப்பது மருத்துவருடைய அதிகாரத்தில் உள்ளது; உயிர்–மரணத்தின் இறுதி முடிவு அவருடைய முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. இதே உண்மையை வாழ்க்கையின் எல்லா துறைகளிலும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பெற்றோர் தங்களுடைய குழந்தையின் கல்விக்காகத் தங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறார்கள். நல்ல சூழலை உருவாக்குகின்றார்கள், தேவையான கல்வியை வழங்குகின்றார்கள், அறிவுரை கூறுகின்றார்கள், வழிகாட்டுகின்றார்கள். ஆனால் அந்தக் குழந்தை அந்த வாய்ப்புகளை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறது என்பது முழுவதும் பெற்றோருடைய கையில் இல்லை. எனவே குழந்தை எதிர்பார்த்த அளவிற்கு வெற்றி பெறவில்லை என்றால், “நான் பெற்றோராக என்னுடைய கடமையைச் செய்யவில்லை” என்று தன்னைத் தானே குற்றப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. தன்னால் முடிந்த கடமையை நேர்மையாகச் செய்திருக்கிறானா என்பதே முதன்மை.

இந்த சமத்துவத்தை உருவாக்குவதற்கு பகவான் நமக்குக் கொடுக்கும் அடுத்த முக்கியமான பாவனை ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தி. “நான் என்னுடைய கடமையை யாருக்காகச் செய்கிறேன்?” என்ற கேள்விக்கு கர்ம யோகியின் பதில், “ஈஸ்வரனுக்காகச் செய்கிறேன்” என்பதாகும். இதுதான் கடமையில் பற்றின்மையை உருவாக்குகிறது.

நாம் ஒருவருக்காக ஒரு நல்ல செயலைச் செய்கிறோம். அவருக்கு உதவுகிறோம். அவருடைய வாழ்க்கையில் நமக்குத் தெரிந்த அளவிற்கு நன்மையைச் செய்கிறோம். ஆனால் அதற்குப் பிறகு, “அவர் எனக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்”, “அவர் என்னை மதிக்க வேண்டும்”, “நான் அவருக்குச் செய்த உதவியை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்” என்று எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினால், அந்த நல்ல செயல் நம்முடைய மனத்தில் ஒரு வியாபாரமாக மாறிவிடுகிறது. “நான் உனக்காக இதைச் செய்தேன்; நீ எனக்காக அதைச் செய்ய வேண்டும்” என்ற மனநிலை கடமை அல்ல; அது ஒரு பரிமாற்றம்.

கர்ம யோகத்தின் பார்வையில் நாம் செய்ய வேண்டியது வேறுபட்டது. “என்னுடைய கடமை என்னை அந்த மனிதருக்கு உதவ வேண்டிய சூழ்நிலைக்குக் கொண்டு வந்தது. அந்தச் சூழ்நிலையை ஈஸ்வரன் எனக்கு வழங்கினார். எனவே நான் ஈஸ்வரனுக்காக அந்தக் கடமையைச் செய்கிறேன். அதன் பலனை அந்த மனிதரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கவில்லை” என்ற பாவனையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுதான் ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தி. செயலை ஈஸ்வரனுக்கு அர்ப்பணித்துச் செய்வது. “நான் இவருக்காகச் செய்தேன்” என்பதற்குப் பதிலாக “ஈஸ்வரன் எனக்குக் கொடுத்த கடமையை, ஈஸ்வரனுக்காகச் செய்கிறேன்” என்று நினைப்பது. இந்த ஒரு மாற்றம் நம்முடைய உறவுகளிலும், கடமைகளிலும் மிகப் பெரிய மன அமைதியைத் தரக்கூடியது.

ஒருவருக்கு உதவி செய்துவிட்டு அவரிடமிருந்து நன்றியை எதிர்பார்க்கும்போது, அவர் நன்றி சொல்லாத நேரத்தில் நமக்கு கோபம் வருகிறது. ஆனால் “நான் ஈஸ்வரனுக்காகச் செய்தேன்; அவர் எனக்கு என்ன பலனைத் தர வேண்டும் என்பதை ஈஸ்வரனே தீர்மானிப்பார்” என்று மனதில் வைத்திருந்தால், அந்த எதிர்பார்ப்பு நம்மைத் துன்பப்படுத்தாது.

இதனால் கர்ம யோகத்தில் பிறரிடமிருந்து எதிர்பார்க்காமல் இருத்தல், மிக முக்கியமான பாவனையாகிறது. நம்முடைய கடமையிலிருந்து யார் பலன் அடைகிறார்களோ அவர்களிடமிருந்து நாம் எதையும் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. நம்முடைய கடமை முடிந்தவுடன் அது ஈஸ்வரனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாக ஆகிவிடுகிறது.

ஒரு மனிதர் வழியில் சென்று கொண்டிருக்கும்போது மற்றொருவருடைய பணப்பை கீழே விழுந்திருப்பதைப் பார்க்கிறார். அதை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிச் சென்று உரியவரிடம் கொடுக்கிறார். அவர் நன்றி சொல்லாமல் சென்றுவிட்டால், “இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஓடிவந்து கொடுத்தேன்; ஒரு நன்றி கூட சொல்லவில்லை” என்று மனம் வருத்தப்படலாம். அந்த வருத்தத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது? நாம் செய்த உதவிக்கு உடனடியாக ஒரு சிறிய அங்கீகாரம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. கர்ம யோகப் பாவனை இருந்தால், “அந்தச் சூழ்நிலையில் உதவ வேண்டிய கடமை எனக்கு ஏற்பட்டது; அதைச் செய்தேன்; அது போதும்” என்று மனம் அமைதியாக இருக்கும்.

இதனால் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. கடமை செய்து அதற்குப் பதிலாக ஏதாவது எதிர்பார்த்தால் அது வியாபாரமாகிவிடுகிறது. எதிர்பார்ப்பின்றி கடமையைச் செய்தால் அது கர்ம யோகமாகிறது.

ஆனால் “எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்கக்கூடாது என்றால், மனிதன் ஏன் செயல் செய்ய வேண்டும்?” என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது. இங்கேயே ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தியின் முக்கியத்துவம் புரிகிறது. கர்ம யோகி “எனக்கு எந்தப் பலனும் வேண்டாம்” என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, “எனக்கு என்ன பலன் உண்மையில் நன்மை தரும் என்பது எனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்; அதை ஈஸ்வரனிடம் விட்டுவிடுகிறேன்” என்று கூறுகிறான்.

ஒரு சிறு குழந்தைக்கு தனக்குப் பிடித்தது தான் தனக்கு நல்லது என்று தோன்றலாம். உதாரணமாக, குழந்தை ஐஸ்கிரீம் தான் தனக்கு மிகவும் நல்லது என்று நினைக்கலாம். ஆனால் அந்தக் குழந்தைக்கு உண்மையில் எது நன்மை தரும் என்பதைத் தாய் நன்றாக அறிந்திருக்கலாம். அதுபோல மனிதனுக்கும் “எனக்கு இதுதான் வேண்டும்; இதுதான் எனக்கு நல்லது” என்ற ஒரு குறுகிய பார்வை இருக்கலாம். ஆனால் நமக்கு முழுமையாகத் தெரியாத பல காரணிகளை அறிந்த ஈஸ்வரனிடம், “எனக்கு உண்மையில் எது நன்மையோ அதை நீ கொடு” என்று நம்முடைய மனத்தைத் திறந்து வைப்பதே கர்ம யோகத்தின் உயர்ந்த பாவனை.

இதனால் கர்ம யோகத்தின் மூன்று முக்கியமான மனப்பான்மைகள் நம்முடைய கடமைகளில் தெளிவாகின்றன. முதலில், கடமையைச் செய்யும்போது விருப்பு–வெறுப்பின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டாமல் சமமாக இருப்பது. இரண்டாவது, கடமையின் விளைவாக வரும் வெற்றி–தோல்விகளில் சமமாக இருப்பது. மூன்றாவது, நம்முடைய கடமையால் பலன் அடையும் மனிதர்களிடமிருந்து நன்றி, மரியாதை, அங்கீகாரம் போன்ற எதையும் எதிர்பார்க்காமல், அந்தக் கடமையை ஈஸ்வரனுக்காகச் செய்வது.

இந்த மூன்று பாவனைகளின் அடிப்படையில் நம்முடைய மனம் மெதுவாகப் பக்குவமடைகிறது. அப்போது நமக்கு பகைவர்கள் குறைந்து கொண்டே போகிறார்கள். ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் “இவர் என்ன செய்தார்? நான் அவருக்காக இவ்வளவு செய்தேன்; அவர் எனக்கு என்ன செய்தார்?” என்ற கணக்கு வைத்திருந்தால், நம்முடைய நெருங்கிய உறவுகளே கூட பகைமையாக மாறக்கூடும். கணவன்–மனைவி, பெற்றோர்–பிள்ளைகள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் என ஒவ்வொரு உறவிலும் எதிர்பார்ப்பு அதிகமானால் மனக்கசப்பு அதிகமாகும். எதிர்பார்ப்பை ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தியாக மாற்றும்போது, அந்த உறவுகளில் ஒரு பெரிய சுதந்திரம் உருவாகிறது.

இதே பாவனையை காம்ய கர்மங்களிலும் வேறொரு முறையில் பயன்படுத்த வேண்டும். காம்ய கர்மம் என்பது நம்முடைய கடமை அல்ல; நம்முடைய விருப்பம் அல்லது ஆசையின் அடிப்படையில் நாம் மேற்கொள்ளும் செயல். ஓய்வு நேரத்தில் ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது, விருப்பமான உணவைச் சாப்பிடுவது, சுற்றுலா செல்வது போன்றவை அவசியமான கடமைகள் அல்ல. அவை நம்முடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் செய்யப்படுகின்ற செயல்கள்.

காம்ய கர்மத்தில் பலனை எதிர்பார்க்காமல் செய் என்று பகவான் கூறவில்லை. ஏனெனில் பலனை எதிர்பார்த்தே காம்ய கர்மம் செய்யப்படுகிறது. ஆசையினால் செய்யப்படும் செயலுக்கு அதன் பலனே உந்துதலாக இருக்கிறது. எனவே இங்கு கர்ம யோகத்தின் பாவனை என்னவென்றால், அந்தப் பலனை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்வது.

இதுதான் பிரசாத புத்தி. நாம் அனுபவிக்கும் இன்பம், வசதி, செல்வம், உணவு, வாய்ப்பு, வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் அனுபவம் ஆகிய அனைத்தையும் “இது என்னுடைய உழைப்பால் மட்டுமே கிடைத்தது” என்று பார்க்காமல், “இது ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதம்” என்று ஏற்றுக்கொள்வது. பிரசாதம் என்றால் நமக்குப் பிடித்தது மட்டும் அல்ல; நமக்குப் பிடிக்காததும் ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கோயிலில் நாம் பிரசாதம் வாங்கும்போது, அதில் சிறிய குறை இருந்தாலும் பொதுவாக அதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம். ஏனென்றால் அது ஈஸ்வரனிடமிருந்து வந்தது என்ற பாவனை நமக்குள் இருக்கிறது. ஆனால் அதே உணவை நம்முடைய சொந்த உழைப்பால் சம்பாதித்த பணத்தில் வாங்கியதாக நினைத்தால், அதில் சிறிய குறை இருந்தாலும் உடனடியாக குறை கூறத் தொடங்கிவிடுகிறோம். வெளிப்புறப் பொருள் ஒரே மாதிரியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதை அணுகும் மனப்பான்மை மாறிவிட்டது. அதுதான் பிரசாத புத்தியின் சக்தி.

நாம் அனுபவிக்கும் போகங்களை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்வது, அந்தப் போகத்தை அதிகப்படுத்துவதற்காக அல்ல. மாறாக, அதனுடன் இருக்கும் நம்முடைய தீவிரமான பற்றை மெதுவாகக் குறைப்பதற்காக. ஆசையை உடனடியாக விட்டு விட முடியாத ஒருவருக்கு, “எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடு” என்று மட்டும் கூறினால் அது நடைமுறையில் சாத்தியமாகாமல் போகலாம். ஆனால் அந்த அனுபவத்தையே ஈஸ்வரனோடு தொடர்புபடுத்தி, “இது ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதம்” என்ற பாவனையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, மனம் மெதுவாகத் தூய்மையடைகிறது.

இவ்வாறு பார்த்தால் ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தியும் பிரசாத புத்தியும் கர்ம யோகத்தின் இரண்டு முக்கியமான தூண்களாகின்றன. செயலுக்கு முன்பும் செயலின்போதும் ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தி; செயல் முடிந்து பலன் வந்தபோது பிரசாத புத்தி. இவை இரண்டிலும் ஊடுருவி நிற்பது சமத்துவம்.

இதனால்தான் பகவான் இந்த ஸ்லோகத்தின் முடிவில் “ஸமத்வம் யோக உச்யதே” என்று மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார். கர்ம யோகம் என்றால் சமத்துவம். அந்த சமத்துவம் மூன்று நிலைகளில் வெளிப்படுகிறது: கடமையைச் செய்யும்போது விருப்பு–வெறுப்பிலிருந்து விடுபடுதல்; கடமையின் பலனாக வரும் வெற்றி–தோல்விகளில் சமமாக இருத்தல்; கடமையால் பலன் அடைபவர்களிடமிருந்து எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தியுடன் செயல்படுதல்.

இந்த ஸ்லோகத்தின் முதல் வரியான “யோகஸ்தஃ குரு கர்மாணி” என்பதையும் இப்போது புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. “யோகத்தில் நிலைபெற்றவனாக இருந்து கர்மங்களைச் செய்” என்று பகவான் கூறுகின்றார். இங்கு “யோகத்தில் நிலைபெறுதல்” என்பது சமத்துவத்தில் நிலைபெறுதல். “கர்மத்தைச் செய்யும்போது நான் யாருக்காகச் செய்கிறேன்? ஈஸ்வரனுக்காகச் செய்கிறேன். எனவே என்னுடைய கடமையைச் சிறப்பாகச் செய்கிறேன்” என்ற பாவனை இருக்க வேண்டும்.

அதன் பிறகு “ஸங்கம் த்யக்த்வா” — பற்றைத் துறந்து. “எனக்குப் பிடித்த கடமை மட்டுமே; எனக்குப் பிடிக்காத கடமை வேண்டாம்” என்ற ராக–த்வேஷத்தை விட்டுவிட வேண்டும். “ஸித்த்யஸித்த்யோஃ ஸமோ பூத்வா” — வெற்றி–தோல்விகளில் சமமாக இருந்து. பலன் எதிர்பார்த்தபடி வந்தாலும், வராவிட்டாலும், அதை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு மனத்தில் சமத்துவத்தை வளர்த்துக்கொண்டு செய்யப்படும் கர்மமே கர்ம யோகம்.

நாற்பத்தி ஏழாவது மற்றும் நாற்பத்தி எட்டாவது ஸ்லோகங்களை ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்தால், இவை இரண்டும் கர்ம யோகத்தின் விதை, சாரம், சூத்திரம் என்று கூறுவதில் எந்த மிகைப்படுத்தலும் இல்லை. நாற்பத்தி ஏழாவது ஸ்லோகம் கர்மம் மற்றும் கர்மபலனைப் பற்றிய அடிப்படை நியதிகளை அளிக்கிறது. நாற்பத்தி எட்டாவது ஸ்லோகம் அந்த அறிவை வாழ்க்கையில் எப்படிப்பட்ட பாவனையாக மாற்ற வேண்டும் என்பதைச் சொல்கிறது. அதன் மையக்கருத்து சமத்துவம். கர்மத்தை ஈஸ்வரனுக்கு அர்ப்பணித்து செய்வதும், அதன் பலனை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்வதும் கர்ம யோகத்தின் நடைமுறை வடிவமாகிறது.

இந்த அடிப்படையை பகவான் அடுத்தடுத்த ஸ்லோகங்களில் மேலும் விளக்குவார். பின்னர் மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் கர்ம யோகத்தை இன்னும் விரிவாக எடுத்துக்கொண்டு, பல்வேறு வகையான கர்மங்கள், கடமைகள், காம்ய கர்மங்கள், நிஷித்த கர்மங்கள் போன்றவற்றையும் அவற்றில் மனிதன் எப்படிப்பட்ட பாவனையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் விரிவுபடுத்துவார். ஆனால் அதன் முழு விளக்கத்திற்கான விதை இங்கேயே உள்ளது. “யோகஸ்தஃ குரு கர்மாணி… ஸமத்வம் யோக உச்யதே” — யோகத்தில் நிலைபெற்று கர்மத்தைச் செய்; பற்றை விட்டுவிடு; வெற்றி–தோல்விகளில் சமமாக இரு; இந்த சமத்துவமே கர்ம யோகம் என்று பகவான் அறிவுறுத்துகின்றார்.

எனவே இந்த ஸ்லோகம் நமக்கு ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை அறிவுரை மட்டும் அல்ல. நாம் அன்றாடம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் ஆன்மிக சாதனையாக மாற்றிக்கொள்ளும் வழியைக் காட்டுகிறது. கடமையிலிருந்து ஓடாமல், கடமையில் பற்றில்லாமல்; வெற்றியில் அகங்காரம் இல்லாமல், தோல்வியில் தாழ்வு இல்லாமல்; பிறரிடமிருந்து நன்றி மற்றும் அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்க்காமல்; ஈஸ்வரனுக்காகச் செயலை அர்ப்பணித்து, கிடைக்கும் பலனை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதே கர்ம யோகத்தின் நடைமுறை வாழ்க்கை. இவ்வாறு சமத்துவத்துடன் கர்மத்தைச் செய்யச் செய்ய மனம் மெதுவாகத் தூய்மையடைகிறது, மனப்பக்குவம் வளர்கிறது, ராக–த்வேஷங்கள் குறைகின்றன, எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து விடுதலை ஏற்படுகிறது. இறுதியில் கர்மம் நம்மை பந்தப்படுத்தும் காரணமாக இல்லாமல், ஞானத்தை அடைவதற்கான ஒரு சாதனமாக மாறுகிறது.