देही नित्‍यवध्‍योऽयं देहे सर्वस्‍य भारत ।
तस्‍मात्‍सर्वाणि भूतानि न त्‍वं शोचितुमर्हसि ॥ ३० ॥

தேஹீ நித்யமவத்யோயம் தேஹே ஸர்வஸ்ய பாரத |
தஸ்மாத்ஸர்வாணி பூதானி ந த்வம் சோசிதுமர்ஹஸி || 30 ||

பொருள்:

“பாரதா! எல்லோருடைய உடலிலும் உறையும் தேஹி (ஆத்மா) எப்போதும் அழிவற்றவன். ஆகையால், எல்லா உயிர்களுக்காகவும் நீ துக்கப்படத் தகுதியுடையவன் அல்ல.”

விளக்கம்:

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இந்த முப்பதாவது ஸ்லோகத்தில் இதுவரை கூறிய ஆத்மா–அனாத்ம விவேகத்திற்கு முடிவுரை செய்கிறார். இதற்கு முன் ஆத்மாவின் அழிவற்ற தன்மை, அனாத்மாவான சரீரத்தின் அழிவுக்குட்பட்ட தன்மை, பிறப்பு–மரணத்தின் தத்துவம், ஆத்ம ஞானத்தின் மகிமை ஆகியவற்றை பல்வேறு கோணங்களில் விளக்கியுள்ளார். இப்போது அவற்றை ஒருங்கிணைத்து, “ஆத்மாவின் அடிப்படையிலும் நீ துயரப்பட வேண்டிய காரணம் இல்லை; அனாத்மாவின் அடிப்படையிலும் நீ துயரப்பட வேண்டிய காரணம் இல்லை. எனவே எல்லா ஜீவராசிகளைக் குறித்தும் நீ துயரப்படுவதற்கு உரியவன் அல்ல” என்று இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் முடிவுரை செய்கிறார்.

அர்ஜுனனுடைய துயரத்திற்கு அடிப்படையில் இரண்டு காரணங்கள் இருக்கலாம். பீஷ்மர், துரோணர் போன்றவர்களின் ஆத்மா அழிந்துவிடும் என்று நினைத்து அர்ஜுனன் துயரப்படலாம். அல்லது அவர்களுடைய சரீரம் அழிந்துவிடும் என்பதற்காகத் துயரப்படலாம். இந்த இரண்டு காரணங்களுக்கும் பகவான் ஏற்கனவே பதில் அளித்துவிட்டார்.

ஆத்மாவின் அடிப்படையில் துயரப்படுவதற்கு காரணம் இல்லை. ஏனென்றால் ஆத்மா அழிவற்றது. அது பிறப்பதில்லை; இறப்பதில்லை; எந்த ஆயுதத்தாலும் அழிக்க முடியாது; எந்த மாற்றத்திற்கும் உட்படுவதில்லை. பீஷ்மருடைய ஆத்மாவும், துரோணருடைய ஆத்மாவும் அழிவதில்லை. எனவே, அவர்களுடைய ஆத்மாவைப் பற்றித் துயரப்படுவது அறியாமையால் ஏற்படுகின்ற துயரம்.

மறுபுறம், அனாத்மாவான உடலைப் பற்றியும் துயரப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உடல் என்பது மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது. அது பிறக்கிறது, வளர்கிறது, முதுமை அடைகிறது, இறுதியில் அழிகிறது. இது உடலின் இயல்பு. உடல் எப்படியும் ஒரு நாள் அழியக்கூடியது. அர்ஜுனன் அதை அழிக்காவிட்டாலும், வேறு ஒரு காலத்தில் அது இயற்கையாகவே அழியும். ஆகவே, உடலின் அழிவை நினைத்து நிரந்தரமாகத் துயரப்படுவதற்கு காரணமில்லை.

இதனால் பகவான் இங்கு ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு வருகிறார்: ஆத்மாவை அடிப்படையாகக் கொண்டாலும் துயரப்பட வேண்டாம்; அனாத்மாவை அடிப்படையாகக் கொண்டாலும் துயரப்பட வேண்டாம்.

இப்போது ஸ்லோகத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லின் பொருளையும் புரிந்துகொள்வோம்.

देही — தேஹீ: ‘தேஹம்’ என்றால் உடல். ‘தேஹீ’ என்றால் உடலை உடையவன். இங்கு தேஹீ என்பது உடலுக்குள் இருப்பதாகத் தோன்றும் ஆத்மாவைக் குறிக்கிறது. உடல் மாறினாலும், உடலை அறிகின்ற ஆத்மா மாறுவதில்லை.

नित्‍यवध्‍योऽयं — நித்யமவத்யோயம்: “இந்த ஆத்மா எப்போதும் அழிக்க முடியாதது” என்று பொருள். நித்யம் என்றால் எல்லாக் காலங்களிலும், எப்போதும். வத்யம் என்றால் அழிக்கக்கூடியது அல்லது கொல்லக்கூடியது. அதற்கு எதிர்மறையாக அவத்யம் என்றால் கொல்ல முடியாதது, அழிக்க முடியாதது என்று பொருள். எனவே, “இந்த தேஹி எப்போதும் அழிக்க முடியாதவன்” என்று பகவான் கூறுகிறார்.

ஆத்மாவை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டும் அழிக்க முடியாது என்று அல்ல; எந்தக் காலத்திலும் அழிக்க முடியாது என்பதே “நித்யம்” என்ற சொல்லின் சிறப்பு. அது கடந்த காலத்திலும் அழியாதது; நிகழ்காலத்திலும் அழியாதது; எதிர்காலத்திலும் அழியாதது. ஆத்மாவின் அழிவின்மை காலத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படாதது.

देहे सर्वस्य भारत — தேஹே ஸர்வஸ்ய பாரத: “பாரதா! எல்லா தேகங்களிலும் இருக்கும் தேஹி” என்றும் இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். பரத வம்சத்தில் பிறந்த அர்ஜுனனை பகவான் “பாரத” என்று அழைக்கிறார்.

இந்தப் பகுதியை இரண்டு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். முதலாவது: எல்லா சரீரங்களும் அழிக்கப்பட்டாலும் ஆத்மா அழியாது. இரண்டாவது: எல்லா சரீரங்களிலும் இருக்கும் ஆத்மா அழிவற்றது. இந்த இரண்டு பொருள்களும் ஆத்மாவின் அழிவற்ற தன்மையைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

ஒரு உடல் அழிந்துவிட்டால் அந்த உடலோடு ஆத்மாவும் அழிந்துவிடுகிறது என்று நினைக்கக் கூடாது. உடல் என்பது ஆத்மாவுக்கான ஒரு உபாதி அல்லது வெளிப்பட்ட கருவி. உடல் மாறுகிறது; ஆத்மா மாறுவதில்லை. ஒரு உடலை விட்டு மற்றொரு உடலுக்குச் செல்லும் நிலை இருந்தாலும், ஆத்மாவின் உண்மையான தன்மையில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை.

இதை நாம் ஒரு எளிய உதாரணத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு மனிதன் குழந்தையாக இருக்கும்போது ஒரு உடல் அமைப்பு உள்ளது. இளமையில் அதே உடல் பல மாற்றங்களை அடைகிறது. முதுமையில் மீண்டும் பல மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. குழந்தைப் பருவ உடலும், இளமை உடலும், முதுமை உடலும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. ஆனால் “நான் குழந்தையாக இருந்தேன்”, “நான் இளைஞனாக இருந்தேன்”, “நான் இப்போது முதியவன்” என்று கூறுகின்ற அந்த ‘நான்’ தொடர்ந்து இருக்கிறது. உடலில் மாற்றம் ஏற்பட்டாலும், மாற்றத்தை அறிகின்ற அறிவு தொடர்கிறது.

இதனால் உடல் மாறக்கூடியது; ஆத்மா மாறாதது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

பகவான் தொடர்ந்து கூறுகிறார்:

तस्मात् सर्वाणि भूतानि — தஸ்மாத் ஸர்வாணி பூதாநி: “ஆகவே எல்லா பூதங்களையும் குறித்து” என்று பொருள். இங்கு பூதங்கள் என்றால் ஜீவராசிகள். மனிதர்கள் மட்டுமல்லாமல் அனைத்து உயிரினங்களும் இதில் அடங்குகின்றன. ஒவ்வொரு ஜீவராசியிலும் ஆத்மா–அனாத்ம சம்பந்தம் உள்ளது. ஆத்மா அழிவற்றது; சரீரம் அழிவுக்குட்பட்டது.

न त्वं शोचितुमर्हसि — ந த்வம் சோசிதுமர்ஹஸி: “நீ துயரப்படுவதற்கு உரியவன் அல்ல” என்று பொருள். சோசிதும் என்றால் துயரப்படுதல் அல்லது புலம்புதல். அர்ஹஸி என்றால் தகுதி உடையவன். “நீ துயரப்படக்கூடாது” என்று வெறும் கட்டளையாக பகவான் கூறவில்லை. அதற்கான காரணத்தையும் முழுமையாக விளக்கிவிட்டு, “எனவே நீ துயரப்படுவதற்கு காரணமே இல்லை” என்று அறிவுபூர்வமாக முடிவுரை செய்கிறார்.

இங்கு பகவானுடைய உபதேசத்தின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அர்ஜுனன் பீஷ்மர், துரோணர் போன்றவர்களைக் கொல்ல வேண்டிய சூழ்நிலையில் இருப்பதால் துயரப்படுகிறான். அவர்களுடைய ஆத்மா அழியும் என்று நினைத்தால் துயரம் ஏற்படும். ஆனால் ஆத்மா அழியாது என்று பகவான் ஏற்கனவே விளக்கியிருக்கிறார். ஆகவே அந்த அடிப்படையில் துயரம் வேண்டாம்.

“சரி, ஆத்மா அழியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால் உடல் அழியப்போகிறதே! அந்த உடலின் அழிவை நினைத்தாவது நான் துயரப்படுவேன்” என்று அர்ஜுனன் நினைத்தாலும், அதற்கும் பகவான் இங்கு பதில் அளிக்கிறார். உடல் அழிவுக்குரியது. அது மாற்றத்திற்குட்பட்டது. பிறந்த அனைத்தும் ஒருநாள் அழியும். எனவே உடலின் அழிவும் இயற்கையான ஒரு நிலைமாற்றமே. அதற்காக அளவுக்கு மீறிய துயரத்தில் மூழ்கக்கூடாது.

இதனால் ஆத்மா–அனாத்ம விவேகத்தின் முழு கருத்தும் ஒரே இடத்தில் தெளிவாகிறது.

ஆத்மா — அழிவற்றது.
அனாத்மா — அழிவுக்குட்பட்டது.
ஆத்மாவைப் பற்றித் துயரம் வேண்டாம்.
அனாத்மாவின் இயற்கையான அழிவைப் பற்றியும் துயரம் வேண்டாம்.

இந்த உண்மையை அறிந்துகொண்டால், மரணம் பற்றிய நமது பார்வையே மாறுகிறது. மரணம் என்பது ஆத்மாவின் அழிவு அல்ல. உடலின் ஒரு நிலை முடிவடைதல் மட்டுமே. உடல் இயற்கையின் விதிப்படி தோன்றி, சில காலம் இருந்து, பின்னர் அழிகிறது. ஆத்மா அந்த மாற்றங்களுக்கெல்லாம் சாட்சியாக இருக்கிறது.

இந்த ஸ்லோகம் நமக்கு இன்னொரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடத்தையும் தருகிறது. வாழ்க்கையில் நாம் பலவற்றைப் பற்றித் துயரப்படுகிறோம். உறவுகள் மாறுகின்றன; உடல் மாறுகிறது; பொருளாதார நிலை மாறுகிறது; சூழ்நிலைகள் மாறுகின்றன. நாம் விரும்பியவை கிடைக்காமல் போகலாம்; கிடைத்தவை நம்மைவிட்டு விலகலாம். ஆனால் இவை அனைத்தும் அனாத்ம உலகத்தில் நிகழும் மாற்றங்கள். அவற்றைத் தவிர்க்க முடியாது.

எனவே, மாற்றத்தை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக அதன் இயல்பை அறிந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு முன்பு கூறப்பட்டபடி, குழந்தைப் பருவத்தில் பற்கள் இல்லாமல் இருப்பது ஒரு நிலை; பின்னர் பற்கள் வருவது மற்றொரு நிலை; முதுமையில் மீண்டும் பற்கள் உதிர்வது இன்னொரு நிலை. இவை அனைத்தும் மாற்றங்கள். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் மாற்றம் இயற்கையாகவே நிகழ்கிறது. நாம் விரும்பிய மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; விரும்பாத மாற்றத்தை எதிர்க்கிறோம். ஆனால் ஞானத்தின் பார்வை எல்லா மாற்றங்களையும் ஒரே விதமாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஆத்ம–அனாத்ம விவேகம் என்பது “உடல் அழிகிறது; ஆகவே உடலைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம்” என்று மட்டும் கூறுவதல்ல. உடல் வாழ்க்கையில் அதன் கடமையைச் செய்ய வேண்டிய ஒரு கருவி. அதைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; பராமரிக்க வேண்டும்; தர்மமான வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும். ஆனால் உடலையே முழுமையான ‘நான்’ என்று நினைத்து அதனுடைய மாற்றங்களைப் பார்த்து நிரந்தரமான துயரத்தில் மூழ்கக் கூடாது என்பதே இதன் நோக்கம்.

இங்கு பகவான் அர்ஜுனனின் துயரத்தை மெதுவாகத் தீர்த்து வைக்கிறார். முதலில் ஆத்மா அழிவற்றது என்று கூறினார். பின்னர் உடல் அழிவுக்குட்பட்டது என்று விளக்கினார். பிறப்பு மற்றும் மரணத்தின் தத்துவத்தை எடுத்துரைத்தார். ஆத்ம ஞானம் ஏன் அரிதானது என்பதையும் கூறினார். இப்போது அந்த முழு ஆத்ம–அனாத்ம விவேகத்திற்கு ஒரு முடிவுரை செய்கிறார்.

அர்ஜுனனுடைய துயரத்திற்கு ஆத்மா காரணமாக இருந்தால், ஆத்மா அழியாததால் துயரத்திற்கு காரணமில்லை. அனாத்மா காரணமாக இருந்தால், அனாத்மா அழியக்கூடியது என்பது அதன் இயல்பு என்பதால் அதற்காகவும் துயரப்பட வேண்டியதில்லை. ஆகவே இரண்டு பக்கங்களிலும் துயரத்திற்கு அடிப்படை இல்லை.

இதனால்தான் இந்த ஸ்லோகத்தின் இறுதி பகுதி மிகவும் வலிமையானது:

“தஸ்மாத் ஸர்வாணி பூதாநி ந த்வம் சோசிதுமர்ஹஸி” — “ஆகவே, எல்லா ஜீவராசிகளையும் குறித்து நீ துயரப்படுவதற்கு உரியவன் அல்ல.”

இங்கு “துயரப்படாதே” என்று மட்டும் பகவான் சொல்லவில்லை. “துயரப்படுவதற்கு உனக்குக் காரணமே இல்லை” என்று அறிவின் அடிப்படையில் கூறுகிறார். அறிவு வந்த பிறகு துயரம் குறைய வேண்டும். உண்மையை அறிந்த பிறகு தவறான புரிதலால் ஏற்படும் துயரம் நீங்க வேண்டும்.

இவ்விடத்துடன் பகவான் ஆத்மா–அனாத்ம விவேகத்தை முடித்துவிட்டு, அடுத்ததாக அர்ஜுனனின் துயரத்தை தர்ம–அதர்மத்தின் அடிப்படையில் நீக்க முயற்சி செய்கிறார். ஏனெனில் அர்ஜுனனிடம் இன்னொரு சந்தேகம் இருக்கலாம்: “ஆத்மா அழிவற்றது; சரீரம் அழிவுக்குட்பட்டது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், நான் செய்யப்போகும் செயல் அதர்மமாக இருந்தால் என்ன செய்வது? குருவையும், தாத்தாவையும், உறவினர்களையும் கொல்வது பாபமாக இருந்தால், அந்தப் பாபத்தை நான் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?” என்ற கேள்வி எழலாம்.

அதற்கான பதிலாக அடுத்த ஸ்லோகத்திலிருந்து பகவான் ஸ்வதர்மம், அதாவது ஒருவருக்குரிய விசேஷமான கடமை என்ற கோணத்தில் விளக்கத் தொடங்குகிறார். குறிப்பாக அர்ஜுனனுடைய க்ஷத்திரிய தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தர்மமான யுத்தத்திலிருந்து விலகுவது சரியல்ல என்பதை விளக்குகிறார்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சாஸ்திரத்தில் சாமான்ய தர்மம் மற்றும் ஸ்வதர்மம் அல்லது விசேஷ தர்மம் என்று கடமைகள் வேறுபடுத்திப் பார்க்கப்படுகின்றன. உண்மை பேசுதல், பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமை, பிறர் பொருளை அபகரிக்காமை போன்றவை பொதுவான தர்மங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால் ஒருவருடைய வாழ்க்கை நிலை, பொறுப்பு, சூழ்நிலை ஆகியவற்றைப் பொறுத்து குறிப்பிட்ட கடமைகளும் ஏற்படுகின்றன. அவை ஸ்வதர்மம் அல்லது விசேஷ தர்மம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

அர்ஜுனன் க்ஷத்திரியன் என்பதால் அவனுடைய விசேஷ தர்மம் தர்மத்தைப் பாதுகாப்பதும், தர்மமான யுத்தத்தில் பங்கேற்பதும் ஆகும். இங்கு முக்கியமானது வெறும் யுத்தம் அல்ல; தர்மத்திலிருந்து விலகாத தர்ம யுத்தம் என்பதே. ஆகவே அடுத்த ஸ்லோகங்களின் மூலம் பகவான், அர்ஜுனனுடைய துயரத்தை தர்மத்தின் அடிப்படையிலும் நீக்க முயல்கிறார்.

இதுவரை பகவான் எடுத்துச் சென்ற கருத்தை ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தால், அர்ஜுனனின் மனத்தில் இருந்த துயரத்தை நீக்குவதற்காக பகவான் பல படிகளில் உபதேசம் செய்கிறார். முதலில் ஆத்மாவின் அழிவற்ற தன்மையை விளக்குகிறார். பின்னர் உடலின் அழிவுக்குட்பட்ட தன்மையை விளக்குகிறார். பிறப்பு–மரணத்தின் இயல்பை எடுத்துக்காட்டுகிறார். ஆத்ம ஞானத்தின் அருமையையும் விளக்குகிறார். இறுதியில், “ஆத்மாவை அடிப்படையாகக் கொண்டும் துயரத்திற்கு காரணமில்லை; அனாத்மாவை அடிப்படையாகக் கொண்டும் துயரத்திற்கு காரணமில்லை” என்று முப்பதாவது ஸ்லோகத்தில் முடிவுரை செய்கிறார்.

எனவே, “தேஹீ நித்யமவத்யோயம் தேஹே ஸர்வஸ்ய பாரத” என்பது ஆத்மாவின் அழிவற்ற தன்மையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது. “தஸ்மாத் ஸர்வாணி பூதானி ந த்வம் சோசிதுமர்ஹஸி” என்பது அந்த அறிவிலிருந்து பெற வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஆத்மா அழியாதது என்பதை அறிந்தவன் மரணத்தைப் பற்றிய அறியாமைத் துயரத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும். உடல் அழிவுக்குரியது என்பதை அறிந்தவன் உடலின் இயற்கையான மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

முடிவாக, இந்த முப்பதாவது ஸ்லோகம் ஆத்மா–அனாத்ம விவேகத்தின் தெளிவான முடிவுரையாக அமைந்துள்ளது. ஆத்மா நித்தியமானது; அதை யாராலும் அழிக்க முடியாது. உடல் அழிவுக்குட்பட்டது; அது காலத்தின் விதிப்படி மாற்றமடைந்து இறுதியில் அழியும். ஆகவே ஆத்மாவின் அழிவைப் பற்றித் துயரப்பட வேண்டியதில்லை; உடலின் இயற்கையான அழிவைப் பற்றியும் அளவுக்கு மீறித் துயரப்பட வேண்டியதில்லை. உண்மையை அறிந்து, மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தன்னுடைய கடமையைத் தர்மத்தின் அடிப்படையில் செய்வதே ஞானமான வாழ்க்கை. இதன் மூலம் ஆத்மா–அனாத்ம விசாரம் இங்கு நிறைவுபெற்று, பகவான் அடுத்ததாக தர்ம–அதர்மத்தின் அடிப்படையில் அர்ஜுனனுடைய துயரத்தை நீக்கும் உபதேசத்திற்குச் செல்கிறார்.