ये नाकस्याधि रोचने दिवि देवास आसते ।
मरुद्भिरग्न आ गहि ॥ ६ ॥

യേ നാകസ്യാധി രോചനേ ദിവി ദേവാസ ആസതേ ।
മരുദ്ഭിരഗ്ന ആ ഗഹി ॥ 6 ॥

പദാർത്ഥം

ये (യേ): ആരൊക്കെയോ, ആരാണ്, ആ ഉന്നത സാധകർ. ഈ പദം പ്രാണസാധനയിൽ ഏർപ്പെട്ട്, തങ്ങളുടെ ജീവിതം ആത്മീയ പുരോഗതിക്കായി സമർപ്പിച്ചവരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവർ സാധാരണ ലൗകിക ജീവിതത്തെ അതിജീവിച്ച്, ഉയർന്ന ദൈവിക അവസ്ഥ കൈവരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്.

नाकस्य (നാകസ്യ): നാകലോകത്തിന്റെ, ദുഃഖമില്ലാത്ത ലോകത്തിന്റെ, സ്വർഗ്ഗാവസ്ഥയുടെ. “നാക” എന്നത് “ദുഃഖമില്ലാത്ത അവസ്ഥ” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ ദുഃഖം, വേദന, അജ്ഞാനം തുടങ്ങിയവയിൽ നിന്ന് മോചിതമായ ആനന്ദമയമായ ഉയർന്ന ലോകമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

अधि (അധി): മുകളിൽ, ഉയർന്ന്, ശ്രേഷ്ഠമായി. ഈ പദം ഉയർന്ന അവസ്ഥ, മെച്ചപ്പെട്ട ആത്മീയ തലം അല്ലെങ്കിൽ സാധാരണ അനുഭവങ്ങളെ അതിജീവിച്ച പരിശുദ്ധ അവസ്ഥ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

रोचने (രോചനേ): പ്രകാശമുള്ള സ്ഥലത്ത്, പ്രഭാപൂർണ്ണമായ തലത്തിൽ, ജ്യോതി നിറഞ്ഞ ലോകത്തിൽ. ഇത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം, ആത്മീയ പ്രഭ, ദൈവിക ജ്യോതി എന്നിവ നിറഞ്ഞ അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീങ്ങി ജ്ഞാനപ്രകാശം നിറഞ്ഞ അവസ്ഥയാണ് “രോചനേ”.

दिवि (ദിവി): ദൈവിക ലോകത്തിൽ, ആകാശലോകത്തിൽ, പ്രകാശമയമായ തലത്തിൽ. “ദിവി” പ്രകാശം, ഉയർച്ച, ദൈവികത എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മീയ വളർച്ചയിലൂടെ കൈവരിക്കുന്ന ഉയർന്ന ലോകാവസ്ഥയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

देवासः (ദേവാസഃ): ദൈവിക ഗുണങ്ങളുള്ളവർ, ദൈവിക സ്വഭാവം നേടിയവർ, പ്രകാശമുള്ള മനുഷ്യർ. പ്രാണസാധനയിലൂടെ തങ്ങളുടെ ഗുണസ്വഭാവങ്ങളെ ഉയർത്തി ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചവരെയാണ് “ദേവാസഃ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവർ കരുണ, സത്യം, ശീലം, ജ്ഞാനം എന്നിവ നിറഞ്ഞവരായിരിക്കും.

आसते (ആസതേ): ഇരിക്കുന്നു, വസിക്കുന്നു, നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവർ താൽക്കാലികമായി അല്ലാതെ ദൈവിക ബോധത്തിലും ആത്മീയ പ്രകാശത്തിലും സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നതിനെ ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

मरुद्भिः (മരുദ്ഭിഃ): മരുതുകളോടൊപ്പം, പ്രാണശക്തികളോടൊപ്പം, ജീവശക്തികളുടെ സഹായത്തോടെ. മരുതുകൾ ജീവശക്തികളുടെ ശക്തികളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പ്രാണായാമവും പ്രാണസാധനയും വഴി മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, ആത്മാവ് എന്നിവയെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

अग्ने (അഗ്നേ): അഗ്നിയേ! ജ്ഞാനപ്രകാശം നിറഞ്ഞവനേ! പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയേ! അഗ്നി ഇവിടെ ആത്മീയ ഉണർവ്, ജ്ഞാനം, ഉയർച്ചയിലേക്കുള്ള പ്രേരണ എന്നിവയുടെ പ്രതീകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

आ (ആ): ഇവിടെ, സമീപം, ലക്ഷ്യമാക്കി. ഈശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി, ആത്മീയ പ്രകാശത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി അല്ലെങ്കിൽ ഉയർന്ന ദൈവിക അവസ്ഥയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ചലനത്തെയാണ് ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

गहि (ഗഹി): വരിക, വന്ന് ചേരുക, കൈവരിക്കുക. ഇത് ഒരു ദൈവിക ആഹ്വാനമാണ്. പ്രാണസാധനയിലൂടെ സ്വയം ശുദ്ധീകരിച്ച് ദൈവിക അവസ്ഥ കൈവരിക്കാൻ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ മന്ത്രം പ്രാണസാധനയുടെ ഉന്നത ഫലങ്ങളെയും അതിലൂടെ മനുഷ്യൻ കൈവരിക്കുന്ന ദൈവിക അവസ്ഥകളെയും അവസാനം പരമസത്യത്തെ പ്രാപിക്കുന്ന ആത്മീയ യാത്രയെയും വളരെ മനോഹരമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം വെറും ലൗകിക സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുക മാത്രമല്ല, തന്നിലുള്ള ദൈവിക ശക്തിയെ ഉണർത്തി ദുഃഖങ്ങളെ അതിജീവിച്ച് ദൈവിക പ്രകാശം കൈവരിക്കുകയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മന്ത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പറയുന്ന “യേ” എന്ന പദം പ്രാണസാധനയിൽ ഏർപ്പെട്ട് ആത്മീയ ഉയർച്ചയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന സാധകരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവർ സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ പരിമിതികളിൽ കുടുങ്ങാതെ തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ജീവിതത്തെയും നിയന്ത്രിച്ച് ഉയർന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മുന്നേറുന്നവരാണ്. പ്രാണസാധന വെറും ശ്വാസാഭ്യാസമല്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ അന്തരംഗത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങളെ നീക്കുകയും അവനെ ദൈവിക ജീവിതത്തിന് യോഗ്യനാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉന്നതമായ ആത്മീയ അഭ്യാസമാണ്.

“നാകസ്യ അധി രോചനേ” എന്ന ഭാഗം ദുഃഖമില്ലാത്തതും പ്രകാശം നിറഞ്ഞതുമായ ഉയർന്ന ലോകത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “നാക” ദുഃഖരഹിതമായ അവസ്ഥയെയും “രോചനേ” ജ്യോതിയും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ തലത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ പ്രാണസാധനയുടെ ഫലമായി മനുഷ്യൻ അജ്ഞാനം, ദുഃഖം, മനഃക്ലേശം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ആനന്ദവും ജ്ഞാനപ്രകാശവും നിറഞ്ഞ അവസ്ഥ കൈവരിക്കുന്നു എന്ന് മന്ത്രം വിശദീകരിക്കുന്നു. ഇത് വെറും മരണാനന്തര ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയം മാത്രമല്ല, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അനുഭവിക്കാവുന്ന ആത്മീയ പ്രകാശത്തിന്റെ അവസ്ഥയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

തുടർന്ന് “ദിവി ദേവാസ ആസതേ” എന്ന് പറയുന്നു. അതായത്, ഇത്തരം സാധകർ ദൈവിക ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞവരായി പ്രകാശമയമായ ഉയർന്ന അവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കുന്നു. പ്രാണസാധനയിലൂടെ അവരുടെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാകുകയും കരുണ, സത്യം, ശീലം, സ്നേഹം, സമത്വം, ജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിലൂടെ അവർ “ദേവന്മാർ” എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവിക സ്വഭാവമുള്ളവരായി മാറുന്നു. അവർ ജീവിക്കുന്ന അവസ്ഥ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞതല്ല, ജ്ഞാനവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ പ്രകാശമയമായ ജീവിതമാണ്.

മന്ത്രത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം മറ്റൊരു ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ സത്യവും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരം സാധകർ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ പുരോഗതിയുടെ ഫലമായി പുനർജന്മത്തിലും ഉയർന്ന ലോകങ്ങളിൽ ജന്മം നേടുന്നു. ദുഃഖമില്ലാത്ത നാകലോകം പ്രാപിച്ച് അവിടെയും ആത്മീയ വളർച്ച തുടരുന്നു. എന്നാൽ അതുതന്നെ അന്തിമ ലക്ഷ്യമല്ല. ആ ഉയർന്ന അവസ്ഥകളെയും അതിജീവിച്ച് അവർ അവസാനം സ്വജ്യോതി നിറഞ്ഞ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ആ അവസ്ഥ ജനനമരണ ചക്രത്തിന് അതീതമാണ്. സ്വന്തം യഥാർത്ഥ ആത്മസ്വരൂപത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരമസത്യവുമായി ഏകീഭവിക്കുന്ന പരമമുക്തിയുടെ അവസ്ഥയാണത്.

മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗമായ “മരുദ്ഭിരഗ്ന ആ ഗഹി” പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയോടുള്ള ഈശ്വരന്റെ ആഹ്വാനമാണ്. “മരുതുകൾ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രാണശക്തികളുടെ സഹായത്തോടെ പ്രാണസാധന നടത്തി മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച് ദൈവിക പ്രകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കണമെന്ന് ഈ മന്ത്രം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ജീവശക്തി ക്രമീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനസ്സ് ശുദ്ധമാകുന്നു. മനസ്സ് ശുദ്ധമായാൽ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വിരിയുന്നു. ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളർന്നാൽ മനുഷ്യൻ പ്രകാശമയമായ അവസ്ഥ കൈവരിക്കുന്നു. അവസാനം ആ പ്രകാശത്തെയും അതിജീവിച്ച് സ്വയംപ്രകാശമായ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം പ്രാണസാധനയിലൂടെ മനുഷ്യൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ച് ദുഃഖമില്ലാത്ത പ്രകാശമയമായ അവസ്ഥ കൈവരിക്കുകയും അവസാനം പരമജ്യോതി നിറഞ്ഞ ബ്രഹ്മത്തെ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നത ലക്ഷ്യം എന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. മനുഷ്യനെ ലൗകികതയിൽ നിന്ന് ദൈവികതയിലേക്കും ദൈവികതയിൽ നിന്ന് പരമസത്യബോധത്തിലേക്കും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ആത്മീയ പാതയെയാണ് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ ആത്മീയ ലക്ഷ്യത്തെ വളരെ ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പ്രാണസാധനയിലൂടെ മനുഷ്യൻ തന്റെ മനസ്സിനെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും അന്തരംഗത്തെയും ശുദ്ധീകരിച്ച് അജ്ഞാനം, ദുഃഖം, മനഃക്ലേശം എന്നിവയെ അതിജീവിച്ച് ദൈവിക ഗുണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന അവസ്ഥ കൈവരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കരുണ, സത്യം, ശീലം, സ്നേഹം, സമത്വം, ജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ ഉന്നത ഗുണങ്ങൾ വളർത്തിയ സാധകൻ പ്രകാശവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ ദൈവിക ജീവിതം അനുഭവിക്കുന്നു. കൂടാതെ, തന്റെ ആത്മീയ പുരോഗതിയിലൂടെ ഉയർന്ന ലോകങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് ജനനമരണ ചക്രത്തിന് അതീതമായ സ്വജ്യോതി നിറഞ്ഞ പരബ്രഹ്മത്തെ അനുഭവിച്ച് പരമമുക്തി കൈവരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പ്രാണസാധന വെറും ശ്വാസാഭ്യാസമല്ല; അത് മനുഷ്യനെ ലൗകിക പരിമിതികളിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി ദൈവിക അവസ്ഥയിലേക്കും അവസാനം പരമസത്യബോധത്തിലേക്കും നയിക്കുന്ന മഹത്തായ ആത്മീയ പാതയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ജീവശക്തിയെ ക്രമീകരിച്ച് മനസ്സിനെ പരിശുദ്ധമാക്കി ദൈവിക പ്രകാശത്തിലേക്ക് മുന്നേറുന്നതിലൂടെ മനുഷ്യന് തന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മസ്വരൂപത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജീവിതത്തിന്റെ പരമലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനാകും എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം.