इन्द्रावरुण नू नु वां सिषासन्तीषु धीष्वा ।
अस्मभ्यं शर्म यच्छतम् ॥ ८ ॥

ഇന്ദ്രാവരുണ നൂ നു വാം സിഷാസന്തീഷു ധീഷ്വാ ।
അസ്മഭ്യം ശർമ യച്ചതം ॥ 8 ॥

പദാർത്ഥം:

इन्द्रावरुण (ഇന്ദ്രാവരുണ): ഇന്ദ്രനും വരുണനും. इन्द्र (ഇന്ദ്ര): ശക്തി, വീര്യം, പ്രവർത്തനശേഷി എന്നിവയുടെ അധിപതി. वरुण (വരുണ): ശീലം, നീതി, നിയന്ത്രണം, ധർമ്മനിഷ്ഠ എന്നിവയുടെ അധിപതി. इन्द्रावरुण (ഇന്ദ്രാവരുണ): ഇന്ദ്രനും വരുണനും; മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ശക്തിയും ശീലവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവികശക്തികൾ. മനുഷ്യജീവിതം ശ്രേഷ്ഠമാകാൻ വെറും ശക്തി മാത്രം മതിയല്ല; അതിനെ നയിക്കുന്ന ശീലവും ആവശ്യമാണ്. ഇന്ദ്രവരുണശക്തികൾ ഈ രണ്ടിന്റെയും ഐക്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

नू नु (നൂ നു): വേഗത്തിൽ, ഉടൻ, താമസമില്ലാതെ, അതിയായ കരുണയോടെ. ഇത് അടിയന്തരമായ അപേക്ഷയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ഉന്നതമായ ചിന്തകൾ വേഗത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെടണമെന്ന പ്രാർത്ഥന ഇതിലുണ്ട്.

वाम् (വാം): നിങ്ങളിരുവരാൽ, നിങ്ങളിൽ നിന്ന്, ഇന്ദ്രനും വരുണനും ആയ നിങ്ങളാൽ. ഇത് ദൈവികശക്തികളുടെ അനുഗ്രഹവും സഹായവും തേടുന്ന പദമാണ്.

सिषासन्तीषु (സിഷാസന്തീഷു): പങ്കുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കിട്ട് അനുഭവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, സമ്പത്ത്, ഭക്ഷണം, വിഭവങ്ങൾ എന്നിവ എല്ലാവരുമായി പങ്കിടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന. മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ആശയമാണ് ഈ പദം. തനിക്കു ലഭിച്ചതെല്ലാം തനിക്കായി മാത്രം സൂക്ഷിക്കാതെ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കണമെന്ന ഉന്നത മനോഭാവത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

धीषु (ധീഷു): ജ്ഞാനങ്ങളിൽ, ചിന്തകളിൽ, ബുദ്ധികളിൽ, മനോഭാവങ്ങളിൽ. മനുഷ്യന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അവന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനോഭാവം ആദ്യം ബുദ്ധിയിൽ തന്നെ ഉദിക്കണം എന്ന് ഈ പദം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

अस्मभ्यम् (അസ്മഭ്യം): ഞങ്ങൾക്ക്, നമുക്കായി, നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനായി. ഇത് വ്യക്തിപരമായ ക്ഷേമം മാത്രം അല്ല, എല്ലാവരുടെയും ക്ഷേമം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്ന പൊതുപ്രാർത്ഥനയാണ്.

शर्म (ശർമ): സന്തോഷം, ക്ഷേമം, സമാധാനം, സുരക്ഷ, സമ്പൂർണ്ണ നന്മ. ഇവിടെ “ശർമ” ശരീരസുഖം മാത്രം അല്ല. മനശ്ശാന്തി, സാമൂഹിക ഐക്യം, സുരക്ഷ, ആനന്ദം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന സമഗ്രമായ ക്ഷേമാവസ്ഥയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

यच्छतम् (യച്ചതം): അനുഗ്രഹിക്കണമേ, നൽകണമേ, ലഭ്യമാക്കണമേ. ഇന്ദ്രവരുണശക്തികളോട് നടത്തുന്ന വിനയപൂർവ്വമായ അപേക്ഷയാണിത്.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ സാമൂഹികവും ആത്മീയവുമായ ജീവിതനീതിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അപൂർവമായ ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്. ഇവിടെ ഇന്ദ്രനെയും വരുണനെയും ഒരുമിച്ച് വിളിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രൻ ശക്തി, വീര്യം, പ്രവർത്തനക്ഷമത, പുരോഗതിയുടെ ശക്തി എന്നിവയുടെ പ്രതീകമായും വരുണൻ ശീലം, നീതി, നിയന്ത്രണം, ധർമ്മനിഷ്ഠ എന്നിവയുടെ പ്രതീകമായും നിലകൊള്ളുന്നു. മനുഷ്യജീവിതം പൂർണ്ണമാകാൻ ശക്തി മാത്രം മതിയല്ല; ആ ശക്തിയെ നല്ല വഴിയിൽ നയിക്കുന്ന ശീലവും അനിവാര്യമാണ്. അതിനാൽ ശക്തിയും ശീലവും ഏകീകരിച്ച ദൈവികാനുഗ്രഹമാണ് മനുഷ്യൻ തേടേണ്ടത് എന്നതാണ് മന്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനലക്ഷ്യം.

“നൂ നു” എന്ന പദം താമസമില്ലാതെ, ഉടൻ, കരുണയോടെ അനുഗ്രഹിക്കണമെന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആകാംക്ഷയും അടിയന്തരമായ പ്രാർത്ഥനയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ഉന്നതമായ ചിന്തകളും സദ്ഗുണങ്ങളും വേഗത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെടണമെന്ന ആഗ്രഹം ഇതിൽ പ്രകടമാണ്. “വാം” എന്ന പദത്തിലൂടെ ഇന്ദ്രനും വരുണനും എന്ന ദൈവികശക്തികളുടെ അനുഗ്രഹവും സംരക്ഷണവും അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ആശയം “സിഷാസന്തീഷു” എന്ന പദത്തിലാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. അതായത് തനിക്കു ലഭിച്ച സമ്പത്ത്, വിഭവങ്ങൾ, ജ്ഞാനം, ഭക്ഷണം, അവസരങ്ങൾ എന്നിവ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉന്നത മനോഭാവത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം തനിക്കായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നതിലല്ല; മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമവും പരിഗണിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിലാണ്. പങ്കുവെക്കുന്ന മനസ്സ് മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്നതോടൊപ്പം സമൂഹത്തെയും സമ്പന്നമാക്കുന്നു.

“ധീഷു” എന്ന പദം മനുഷ്യന്റെ ചിന്ത, ജ്ഞാനം, ബുദ്ധി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഏതു ഉന്നതപ്രവൃത്തിയും ആദ്യം മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്ന ഒരു ചിന്തയായാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനോഭാവം ആദ്യം മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളിൽ വേരൂന്നണം എന്ന് മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. നല്ല ചിന്തകൾ നല്ല പ്രവൃത്തികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; നല്ല പ്രവൃത്തികൾ നല്ല സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

“അസ്മഭ്യം” എന്ന പദം ഈ അപേക്ഷ വ്യക്തിപരമായ ക്ഷേമത്തിനായി മാത്രം അല്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. എല്ലാവരുടെയും ക്ഷേമവും സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിയും പൊതുജനങ്ങളുടെ നന്മയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന പൊതുപ്രാർത്ഥനയാണിത്. “ശർമ” എന്ന പദം ശരീരാരോഗ്യം മാത്രമല്ല, മനശ്ശാന്തി, സുരക്ഷ, ആനന്ദം, സാമൂഹികഐക്യം, സമ്പൂർണ്ണനന്മ എന്നിവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമായ അർത്ഥം വഹിക്കുന്നു. “യച്ചതം” എന്ന പദത്തിലൂടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള നന്മകൾ അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നു വിനയത്തോടെ അപേക്ഷിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രം “സംവിഭാഗം” എന്നറിയപ്പെടുന്ന പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഉന്നത ജീവിതനീതിയെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. പഞ്ചേന്ദ്രിയനിയന്ത്രണവും ശീലവും വിശാലമായ മനസ്സും ഉള്ള മനുഷ്യൻ തന്റെ വിഭവങ്ങൾ തനിക്കായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി സഹായിക്കാൻ തയ്യാറാകും. ഇത്തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യർ കൂടുതലായി ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിൽ ദാരിദ്ര്യം, വിശപ്പ്, അസമത്വം, ചൂഷണം തുടങ്ങിയ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങൾ കുറയും. ഒരു വശത്ത് ചിലർ അതിരുകടന്ന് അനുഭവിക്കുകയും മറുവശത്ത് ചിലർ അടിസ്ഥാനാവശ്യങ്ങൾക്കുപോലും ബുദ്ധിമുട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ക്രമേണ ഇല്ലാതാകും.

പങ്കുവെക്കൽ നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് അസൂയ, വൈരം, സാമൂഹിക അസന്തോഷം, സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവ കുറയുന്നു. മനുഷ്യർക്കിടയിൽ സ്നേഹം, കരുണ, ഐക്യം, പരസ്പരവിശ്വാസം എന്നിവ വളരുന്നു. ലാഭലോഭവും സ്വാർത്ഥതയും കുറയുന്നതിനാൽ കുടുംബങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും സമാധാനം നിലനിൽക്കും. ആഗോളതലത്തിലും പങ്കുവെക്കലും സഹകരണവും വളരുമ്പോൾ സംഘർഷങ്ങളും യുദ്ധങ്ങളും കുറയാൻ കഴിയും.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം, “ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചവ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാനുള്ള ഉന്നതചിന്ത ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിൽ വളർത്തിയരുളി, എല്ലാവർക്കും നന്മ നൽകുന്ന സമാധാനം, സുരക്ഷ, സന്തോഷം, സമ്പൂർണ്ണക്ഷേമം എന്നിവ അനുഗ്രഹിക്കണമേ” എന്ന് ഇന്ദ്രവരുണശക്തികളോട് നടത്തുന്ന ആഴമേറിയ മാനവികപ്രാർത്ഥനയാണ്. മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ പുരോഗതിക്കും ഐക്യത്തിനും സമാധാനത്തിനും യഥാർത്ഥ ക്ഷേമത്തിനും അടിസ്ഥാനമായത് പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനോഭാവമാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം വളരെ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉയർച്ച ശക്തി, ശീലം, പങ്കുവെക്കൽ, പൊതുനന്മയുടെ ബോധം എന്നിവയുടെ ഏകീകരണത്തിലാണ് എന്ന് ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ പ്രവർത്തനശേഷിയും വരുണന്റെ ധർമ്മനിഷ്ഠയും മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയിലും പ്രവൃത്തികളിലും സ്ഥിരപ്പെടണം എന്ന് ഇത് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. മനുഷ്യന് ലഭിച്ച സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, വിഭവങ്ങൾ, അവസരങ്ങൾ എന്നിവ തനിക്കായി മാത്രം അല്ല, മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനോഭാവം വളർത്തുന്നതാണ് സാമൂഹികക്ഷേമത്തിനും വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ചയ്ക്കും അടിസ്ഥാനം. ഇത്തരത്തിലുള്ള പങ്കുവെക്കൽ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ സ്നേഹം, ഐക്യം, കരുണ, പരസ്പരവിശ്വാസം എന്നിവ വളർത്തുകയും ദാരിദ്ര്യം, വിശപ്പ്, അസമത്വം, അസൂയ, സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സുകളിൽ ഉന്നതചിന്തകളും നിസ്വാർത്ഥസേവനബോധവും സംവിഭാഗത്തിന്റെ ജീവിതനീതിയും വളർന്ന് ലോകമെങ്ങും സമാധാനം, സുരക്ഷ, ആനന്ദം, സമ്പൂർണ്ണക്ഷേമം എന്നിവ നിലനിൽക്കണമെന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സാരവും ഉന്നതമായ മാനവികസന്ദേശവും.